Ρίγη στην Ευρώπη προκαλεί η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - Ανεξάρτητων Ελλήνων
Η συμμαχία αυτή έγινε πραγματικότητα, παρά την έντονη συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους θιασώτες του ρεαλισμού, που θεωρούν ότι προτεραιότητα είναι τα οικονομικά ζητήματα, και εκείνους που θεωρούν παρά φύσιν μια τέτοια συμμαχία

Η συμμαχία ανάμεσα στη ριζοσπαστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και τη λαϊκιστική δεξιά των ΑΝΕΛ προκαλεί ρίγη στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα. Σε μια πραγματιστική λογική, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να συμμαχήσει με τον Πάνο Καμμένο, πολιτικό που πολέμησε σφοδρά τα μέτρα λιτότητας της Τρόικας. Η προσέγγιση των δύο ξεκίνησε τον Μάιο του 2012, μετά τις βουλευτικές εκλογές. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε αφήσει να εννοηθεί τότε ότι ήταν έτοιμος να δεχθεί την υποστήριξη ή την ψήφο ανοχής των ΑΝΕΛ. Δυόμισι χρόνια αργότερα η συμμαχία αυτή έγινε πραγματικότητα, παρά την έντονη συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους θιασώτες του ρεαλισμού, που θεωρούν ότι προτεραιότητα είναι τα οικονομικά ζητήματα, και εκείνους που θεωρούν παρά φύσιν μια τέτοια συμμαχία.

Αρχέτυπο
Γεννημένος το 1965, ο Καμμένος είναι ένα είδος αρχέτυπου του Έλληνα πολιτικού, δημαγωγός, λαϊκιστής, με δυνατή φωνή και που δεν υποχωρεί μπροστά σε καμία εξωφρενική δήλωση. Η τελευταία από αυτές είναι ιδιαιτέρως ντροπιαστική. Τον Δεκέμβριο εξήγησε σε τηλεοπτική συζήτηση ότι «οι βουδιστές, οι εβραίοι και οι μουσουλμάνοι δεν πληρώνουν φόρους», αντίθετα προς την Ορθόδοξη Εκκλησία που «κινδυνεύει να χάσει τα μοναστήρια της». Στην ίδια συζήτηση κατήγγειλε την καύση των νεκρών και το σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους.

Ο Καμμένος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του καριέρας στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας. Ως Υπουργός Ναυτιλίας το 2006-8, διαπραγματεύτηκε την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους το 2008. Αυτό δεν τον εμποδίζει να φοράει μπλουζάκια που γράφουν «Η Ελλάδα δεν είναι για πούλημα». Είναι υπέρ της αναπροσαρμογής των σχέσεων της Ελλάδας: «Η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. δεν μας εμποδίσει να διατηρούμε πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις με άλλες χώρες, ιδίως με όσες έχουμε ιστορικούς δεσμούς όπως η Ρωσία και η Κίνα».

Διεθνής συνωμοσία
Ο Πάνος Καμμένος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία τον Νοέμβριο του 2011, όταν ο πρόεδρός της Αντώνης Σαμαράς εγκατέλειψε την κριτική του μνημονίου για να υποστηρίξει την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Τον Φεβρουάριο του 2012 ίδρυσε τους ΑΝΕΛ στο Δίστομο, εξηγώντας ότι «η Ελλάδα είναι θύμα διεθνούς συνωμοσίας». Χρησιμοποιώντας επιθετική ρητορική εναντίον της Τρόικας, κατάφερε να λάβει 10% στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τρεις μήνες μετά την ίδρυση του κόμματός του. Ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδινε την εντολή στα κόμματα να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο Καμμένος έστειλε επιστολή στην οποία εξηγούσε ότι θα συμμετείχε αν το κόμμα του έπαιρνε το Υπουργείο Άμυνας. Διέψευσε ότι έγραψε την επιστολή αυτή και κατηγόρησε την προεδρία ότι ψεύδεται, πράγμα που θεωρήθηκε μεγάλη ασέβεια.

Επίκεντρο πολεμικής
Οι εσωκομματικές σχέσεις στους ΑΝΕΛ είναι ηλεκτρισμένες. Πολλά μέλη βρόντηξαν την πόρτα ή διαγράφηκαν. Συχνά γίνεται επίκεντρο πολεμικής για τις δηλώσεις του ή για τον τρόπο ζωής του. Αν και υπόσχεται επίθεση εναντίον της διαφθοράς και των φορολογικών παραδείσων, έκαναν αίσθηση οι αποκαλύψεις του Τύπου ότι διαθέτει οικογενειακό κότερο που ανήκει σε οφσόρ ή ότι τα έργα στο σπίτι της πεθεράς του στην Ικαρία πληρώθηκαν με ευρωπαϊκά κονδύλια. Ο Καμμένος τα διέψευσε και κατέφυγε στην δικαιοσύνη εναντίον όσων τον κατηγόρησαν. Παραδέχθηκε όμως και δικαιολόγησε την πρόσληψη ενός από τους ξαδέλφους του στη Βουλή. «Είναι καθηγητής πανεπιστημίου. Εργάζεται στο κόμμα μου. Εργάζεται από το πρωί ώς το βράδυ. Ποιο είναι το πρόβλημα;».

ALAIN SALLES
Απεσταλμένος της «Le Monde» στην Αθήνα
Πηγή: «Το Βήμα»
______________________________________________________________

INDEPENDENT: ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
«Πολύ μεγαλύτεροι κίνδυνοι από τον ΣΥΡΙΖΑ απειλούν την Ευρώπη»
«Αυτές τις μέρες, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ πιο επικίνδυνους εχθρούς από τον ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Πάτρικ Κόκμπερν στον Independent. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό στην επικείμενη σύγκρουση μεταξύ των ηγετών της Ευρωζώνης και της Ελλάδας είναι η διαφορά στη δύναμη μεταξύ των δύο πλευρών.

Αλλά ο κ. Τσίπρας έχει κάποια δυνατά χαρτιά και πειστικά επιχειρήματα. Έχει μόλις κερδίσει τις εκλογές, δείχνοντας ότι οι Έλληνες απορρίπτουν το πρόγραμμα λιτότητας της Ε.Ε. Η εμπειρία δείχνει ότι οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θεωρείται ως το όργανο επιβολής της Ε.Ε. χάνει την εξουσία. Ό,τι και αν νόμιζε ότι έκανε η Τρόικα, έχει αποτύχει: Η ελληνική οικονομία παραμένει αδύναμη και τα σημάδια μιας περιορισμένης ανάκαμψης υπερ-διαφημίστηκαν. Αυτό συμβαίνει παρά τις τεράστιες θυσίες των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν δει το ένα τέταρτο της οικονομίας τους να εξαφανίζεται, την ανεργία στο 26% και την ανεργία των νέων στο 57,5%. Εάν η Ε.Ε. θέλει πραγματικά διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, τότε αυτές μπορούν να γίνουν μόνο μέσα από μια ελληνική κυβέρνηση με λαϊκή εντολή», τονίζει ο Κόκμπερν.

«Είναι περίεργο να θυμηθούμε ότι πριν από δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν σαν μια από τις πιο ριζοσπαστικές απειλές απέναντι στην κατεστημένη τάξη στην Ευρώπη. Είχε καταγγελθεί από τα μέσα ενημέρωσης και τις κυβερνήσεις ως αναγεννημένος μπολσεβικισμός. Αλλά αυτές τις μέρες, οι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν να σκεφτούν πολύ πιο επικίνδυνους εχθρούς όπως τους ισλαμιστές του ISIS, που έχουν παρακλάδια σε άλλα μεσογειακά κράτη. Εν τω μεταξύ, η κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία σημαίνει ότι ο πόλεμος έχει επιστρέψει στην Ευρώπη.

»Σε σύγκριση με τις κρίσεις που περιστρέφονται γύρω από το ISIS και την Ουκρανία, η ελληνική κρίση είναι ειρηνική και μοιάζει πλήρως επιλύσιμη», προσθέτει ο Κόκμπερν. «Η αποτυχία της επίλυσής της τονίζει την πολιτική αδυναμία της Ε.Ε. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις των ιδιωτικοποιήσεων και των περικοπών στον δημόσιο τομέα, ως συνταγή για την ανάπτυξη μοιάζουν ξεπερασμένες. Σε σύγκριση με το 2012, οι πιθανότητες για οικονομική μετάδοση μιας ελληνικής εξόδου από την Ευρωζώνη είναι μικρότερες, αλλά οι πιθανότητες για μια πολιτική επιδημία είναι πολύ μεγαλύτερες, όπως φαίνεται από το έντονο ισπανικό ενδιαφέρον για τα ελληνικά εκλογικά αποτελέσματα.

»Υπάρχει κάτι το ντεμοντέ στην ελληνική κρίση, με τους Γερμανούς και άλλα βορειοευρωπαϊκά κράτη να κάνουν κατήχηση στους Έλληνες για τις αρετές των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της πληρωμής του χρέους. Στις μέρες του ISIS και των μαχών με τα τανκς στην Ουκρανία, ο κίνδυνος για τη σταθερότητα της Ευρώπης από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και την απόρριψη των όρων λιτότητας θα πρέπει να είναι πολύ χαμηλά στη λίστα με τις απειλές», καταλήγει ο Κόκμπερν.