Απέρριψε προσφυγή Τουρκάλας το Ανώτατο
Η τουρκικής καταγωγής αιτήτρια, σύζυγος Τ/Κ, μητέρα Κυπρίων και κάτοικος κατεχομένων προσέφυγε κατά απόφασης του Υπουργείου Εσωτερικών να μην εξετάσει το αίτημά της για παραχώρηση προσωρινής άδειας παραμονής επειδή διαμένει στα κατεχόμενα
Σωστή έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο την απάντηση του Υπουργείου Εσωτερικών προς γυναίκα τουρκικής καταγωγής, σύζυγο Τουρκοκυπρίου, μητέρα Κύπριων πολιτών και κάτοικο κατεχομένων, σε σχέση με αίτημα που υπέβαλε για παραχώρηση προσωρινής άδειας παραμονής στη Δημοκρατία. Σε απαντητική επιστολή του το Υπουργείο έλεγε ουσιαστικά ότι, βάσει των σχετικών προνοιών της νομοθεσίας, δεν δύναται να εξεταστεί το αίτημά της, επειδή η ίδια και η οικογένειά της διαμένουν στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές (κατεχόμενα). Το Ανώτατο συμφώνησε με την απάντηση του Υπουργείου και απέρριψε την προσφυγή της Τουρκάλας.
«Συγχέεται ο σκοπός της άδειας»
Ωστόσο, πέραν της ουσίας της προσφυγής, που ήταν να εξεταστεί κατά πόσο ήταν νόμιμη ή παράνομη η μη εξέταση του συγκεκριμένου αιτήματος, οι δικαστές του Ανώτατου εξέφρασαν απορία σε σχέση με τον μοναδικό λόγο τον οποίο η Τουρκάλα επικαλέστηκε στην αίτησή της για να της παραχωρηθεί η προσωρινή άδεια παραμονής. Συγκεκριμένα, όπως εκείνη επεξηγούσε στην αίτηση, ήθελε την προσωρινή άδεια παραμονής μόνο για να ταξιδεύει μέσω των νόμιμων αεροδρομίων και/ή λιμανιών της Δημοκρατίας.
Το Ανώτατο αναφέρει στην απόφασή του: «Φαίνεται πως συγχέεται η έννοια και ο σκοπός της άδειας παραμονής στη Δημοκρατία με τη χρήση των αεροδρομίων και λιμανιών της, που είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Κατά συνέπεια, αδυνατώ να αντιληφθώ τη θέση του συνηγόρου της ότι η αιτήτρια χρειάζεται την επίδικη άδεια όχι για προσωρινή παραμονή στη Δημοκρατία, που αποτελεί την έννοια και τον σκοπό τέτοιας άδειας, αλλά μόνο για να χρησιμοποιεί τα νόμιμα αεροδρόμια και λιμάνια της, που μπορούν να χρησιμοποιήσουν γενικά και άτομα χωρίς τέτοια άδεια», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφασή του Ανώτατου.
Απάντηση Υπουργείου
Το αίτημα της Perihan Tumen (η αιτήτρια) για παραχώρηση άδειας παραμονής είχε απαντηθεί με επιστολή του Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, ο οποίος, ενεργώντας εκ μέρους του Υπουργού Εσωτερικών, το απέρριψε με το αιτιολογικό ότι «… δεν μπορεί να εξεταστεί, επειδή τόσο η ίδια όσο και τα μέλη της οικογένειάς της (σύζυγος και δύο ανήλικα τέκνα) διαμένουν στις μη ελεγχόμενες από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας περιοχές. Το γεγονός αυτό καθιστά αδύνατη τη διερεύνηση της αίτησης από τις αρμόδιες Αρχές της Δημοκρατίας, ώστε να είναι δίκαιη η εφαρμογή της κείμενης νομοθεσίας».
Η απάντηση του Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών δεν ικανοποίησε την αιτήτρια, η οποία καταχώρισε την παρούσα προσφυγή, ζητώντας δήλωση από το Δικαστήριο ότι η απόφαση του Υπουργείου «είναι άκυρη, αντισυνταγματική, αντίκειται στο ευρωπαϊκό κοινοτικό κεκτημένο και στερείται παντώς εννόμου αποτελέσματος».
Οι λόγοι της προσφυγής
Η Tumen προώθησε την προσφυγή της στη βάση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση (α) παραβιάζει την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης και/ή της χρηστής διοίκησης, (β) λήφθηκε με πλάνη περί τον Νόμο και/ή τα πράγματα και είναι προϊόν ανεπαρκούς έρευνας, (γ) λήφθηκε καθ΄ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας, (δ) δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη, (ε) παραβιάζει την αρχή της ισότητας, (στ) στηρίχτηκε σε παράνομη προπαρασκευαστική πράξη και (ζ) παραβιάζει την αρχή της καλής πίστης και/ή της εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση.
Το σκεπτικό του Ανώτατου
Εξετάζοντας την προσφυγή το Ανώτατο έκρινε ότι η επιστολή-απάντηση του Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών «δεν συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά μιας εκτελεστής διοικητικής πράξης εφόσον δεν έχει δημιουργήσει για την αιτήτρια οποιοδήποτε δικαίωμα ή υποχρέωση». Πρόκειται για επιστολή με καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα, αφού με αυτή το Υπουργείο Εσωτερικών πληροφορεί την αιτήτρια για μία αδιαμφισβήτητη κατάσταση, σύμφωνα με το δικαστήριο.
«Ότι, δηλαδή, η διερεύνηση της αίτησής της από τις αρμόδιες Αρχές είναι αδύνατη, εφόσον τόσο η ίδια όσο και τα άλλα μέλη της οικογένειάς της διαμένουν σε περιοχές που δεν ελέγχονται από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας. Συναφώς, αδυνατώ να αντιληφθώ τη θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της ότι με την εν λόγω επιστολή επιβάλλεται στην αιτήτρια υποχρέωση για εγκατάσταση στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, προκειμένου να της χορηγηθεί η επίδικη άδεια». Ως εκ τούτου, το Ανώτατο απέρριψε την προσφυγή με €1.200 έξοδα προς όφελος των καθ΄ ων η αίτηση (κράτους) και εναντίον της αιτήτριας.
