Η συνύπαρξη, πλέον, των δύο «στρατοπέδων» προβάλλει αδύνατη
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι πώς, εφεξής, το κόμμα, εάν αποφύγει τον κρημνό της διάσπασης ή της ενδόρρηξης, θα μπορέσει να πορευθεί συντεταγμένα, εκπληρώνοντας τον πολιτικό του ρόλο

Η επόμενη ημέρα στο Δημοκρατικό Κόμμα, μετά τη θυελλώδη συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής το περασμένο Σάββατο, φαντάζει περισσότερο απρόβλεπτη και ρευστή από ποτέ.
Η απόφαση του ανώτατου συλλογικού οργάνου του κόμματος για επανένταξη όλων των διαγραφέντων και αποχωρησάντων, κατά το παρελθόν, στελεχών, στο πλαίσιο ενός μακρόπνοου σχεδιασμού διεύρυνσης και ενίσχυσης της πολιτικής και κοινωνικής του απεύθυνσης, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, αφού το διακύβευμα της διεύρυνσης διέρχεται από την ενδεχόμενη απόφαση επανόδου, στο ΔΗΚΟ, του ανεξάρτητου βουλευτή Ζαχαρία Κουλία, η οποία θεωρείται, διακηρυγμένα, casus belli για τη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση.

Οι τριγμοί από την απόφαση της ΚΕ διαπερνούν ολόκληρο το σώμα του Δημοκρατικού Κόμματος, από την ανώτατη κομματική πυραμίδα, την Κοινοβουλευτική Ομάδα, τα πρωτοκλασάτα και τα δευτεροκλασάτα στελέχη, καθώς και την κομματική βάση.

Όπως χαρακτηριστικά επισήμανε στη «Σ» καλά ενημερωμένη κομματική πηγή, «το γυαλί, πλέον, στο ΔΗΚΟ, όχι μόνον έχει ραγίσει, αλλά έχει θρυμματιστεί εντελώς», και αυτό δεν αποτελεί απλό σχήμα λόγου, το οποίο, χάριν ευφημισμού, «χρησιμοποιείτο για να περιγράψει τις διάφορες κρίσεις τις οποίες διερχόταν το κόμμα στο παρελθόν».

Αδύνατη συνύπαρξη
Η συνύπαρξη, πλέον, των δύο «στρατοπέδων» προβάλλει αδύνατη, και το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς, εφεξής, το κόμμα, εάν αποφύγει τον κρημνό της διάσπασης ή της ενδόρρηξης, θα μπορέσει να πορευθεί συντεταγμένα, εκπληρώνοντας τον πολιτικό και κοινοβουλευτικό του ρόλο.

Ήδη, όπως έχουμε αναφέρει, το «σχίσμα» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, σε περίπτωση επανένταξης του Ζαχαρία Κουλία, θα πρέπει να θεωρείται μια βέβαιη εξέλιξη, ενώ προβλήματα είναι περισσότερο από πιθανό να αναφυούν και σε άλλα επίπεδα της κομματικής λειτουργίας.

Από πλευράς της η ηγεσία θεωρεί την «κίνηση» του περασμένου Σαββάτου καθ’ όλα νόμιμη και θεμιτή, και κινούμενη, κατ’ ουσίαν, προς τον διακηρυχθέντα στόχο της διεύρυνσης αλλά και της σφυρηλάτησης της ενότητας του Δημοκρατικού Κόμματος, αφού, με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, επιχειρείται η επανασυσπείρωση όλων των δυνάμεων του ΔΗΚΟ, τόσο όσων βρίσκονται εκτός όσο και όσων έχουν, για διάφορους λόγους, αδρανοποιηθεί στο εσωτερικό.

«Ανθενωτική απόφαση»
Εξ αντιθέτου, τα διαφωνούντα στελέχη θεωρούν τη συγκεκριμένη απόφαση ως εξόχως ανθενωτική, αφού, πρώτον, δεν εδράστηκε σε προηγούμενη συνδιαβούλευση και προσυνεννόηση, ώστε να διασφαλιστούν οι μίνιμουμ, έστω, όροι εσωκομματικής συναίνεσης, και, δεύτερον, διαμορφώνει στο κόμμα τις προϋποθέσεις μιας ανεξέλεγκτης καταστατικής αναρχίας, στη δίνη της οποίας κινδυνεύει να εκπέσει κάθε έννοια κομματικής ενότητας και συνοχής.

Στην πράξη, η πρόσφατη εξέλιξη αποτελεί την κορύφωση, ή μίαν από τις κορυφαίες μεταπτώσεις ενός αδυσώπητου εσωκομματικού παιγνίου επιρροής, με την ηγεσία του ΔΗΚΟ, για μιαν ακόμη φορά, από θέσιν ισχύος, να μοιράζει τα χαρτιά.

Μια αναδρομική κατόπτευση όλων των επιγενόμενων εσωκομματικών κρίσεων του Δημοκρατικού Κόμματος, από της αναλήψεως της ηγεσίας εκ μέρους του Νικόλα Παπαδόπουλου, δεικνύει ότι εμφανίζουν τα ίδια περίπου χαρακτηριστικά: Αφορούν αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν σε φλεγόμενο έδαφος, στη λογική μιας εξόχως «συγκρουσιακής διαλεκτικής», όπου, κατά κανόνα, στον απόηχο της μάχης έσβηνε ο καταγγελτικός λόγος της αντιπολίτευσης για έλλειψη συναινετικού πνεύματος, απουσία διάθεσης για δημιουργική σύνθεση των διαφορετικών απόψεων και προσεγγίσεων, και παραγνώριση των εσωκομματικών ισορροπιών που διαμόρφωσε το αποτέλεσμα των εκλογών για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας.

Δύο διαφορετικές οπτικές
Συνθήκη την οποίαν οι δύο πλευρές ερμήνευαν η καθεμιά από τη δική της οπτική γωνία: Η μεν ηγεσία στο πλαίσιο των αναγκαίων ενεργειών γι' ανασυγκρότηση του ΔΗΚΟ και αναπροσανατολισμό της πολιτικής του, η δε αντιπολίτευση ως κινήσεις που αποσκοπούσαν στην περιθωριοποίηση όσων δυνάμεων δεν είναι ενταγμένες στο προεδρικό πλέγμα εξουσίας και στη διαφοροποίηση του ρυθμιστικού ρόλου του κόμματος, μέσα από βεβιασμένους τακτικισμούς προσωποκεντρικής φοράς.

Αρχής γενομένης με την απόφαση γι' αποχώρηση από την Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, η οποία ανέτρεπε τον στρατηγικό σχεδιασμό της προηγούμενης ηγεσίας, και η οποία προκάλεσε τους πρώτους οξύτατους κραδασμούς, με την αποχώρηση σημαινόντων στελεχών του κόμματος, όπως ο Φώτης Φωτίου, ο Κυριάκος Κενεβέζος, ο Γιώργος Λακκοτρύπης, ο Πέτρος Πετρίδης, κ.ά.

Στρατηγικός αναπροσανατολισμός ο οποίος επιτάθηκε με την πρωτοβουλία για σύμπηξη αντιπολιτευτικού μετώπου εναντίον της Κυβέρνησης στα θέματα του μνημονίου αλλά και, κυρίως, με την αναθέρμανση του φλερτ με το ΑΚΕΛ, η οποία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της διαφωνούσας ομάδας.

Ακολούθησε, έπειτα από τη «διάσπαση» της ΚΟ στο θέμα της αναπομπής του Προέδρου της Δημοκρατίας του νομοσχεδίου για τις εκποιήσεις, η σύγκρουση επί της απόφασης για επανένταξη των διαγραφέντων, μετά τις προεδρικές εκλογές του 2013, στελεχών, και η κορύφωση της αντιπαράθεσης, με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της 29ης Νοεμβρίου, για επάνοδο όλων των διαγραφέντων και αποχωρησάντων στελεχών, η οποία ανοίγει το παράθυρο και για την επιστροφή του Ζ. Κουλία στο ΔΗΚΟ.

Τα επόμενα βήματα
Η επιχειρηματολογία, ένθεν και ένθεν, για τα συντελούμενα στο ΔΗΚΟ έχει εκφραστεί και από το βήμα του «εσωκομματικού διαλόγου» αλλά και δημοσία, διά τοποθετήσεων διαφόρων στελεχών στα ΜΜΕ. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι, πλέον, πώς θα πολιτευθεί εφεξής η λεγόμενη αντιπολιτευόμενη ομάδα, δεδομένου ότι θεωρεί πως «η ηγεσία δεν αναλαμβάνει καμιάν ουσιαστική πρωτοβουλία για εξεύρεση ενός μίνιμουμ έστω συμβιβασμού, ώστε το ΔΗΚΟ να προχωρήσει, όσο μπορεί ενωμένο, προς τα εμπρός». Πώς θα διαχειριστεί, δηλαδή, τη συντελούμενη αποξένωση ισχυρών δυνάμεων του κόμματος, που δεν εκφράζονται από τις επιλογές της ηγεσίας.

Όπως επισήμανε καλά ενημερωμένη πηγή στη «Σ», ο προβληματισμός των διαφωνούντων στελεχών «εκτείνεται ακόμη και ώς την υποψία, ότι ‘η επιθετική συμπεριφορά της ηγεσίας επί κρίσιμων και λεπτών ζητημάτων που άπτονται της ενότητας του κόμματος’, δεν αποκλείεται να αποσκοπεί στο να τους παρωθήσει να αποχωρήσουν από το ΔΗΚΟ, διαφορετικά δεν μπορεί να ερμηνευθεί ‘η σταθερά απόλυτη και αδιάλλακτη στάση της’».

Αυτήν τη στιγμή, ωστόσο, όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν τίθεται θέμα αποχώρησης, αλλά ούτε και κλιμάκωσης της έντασης εκ μέρους τους, με πιθανό, ενδεχομένως, «αντιπερισπασμό όσον αφορά το θέμα του παραιτηθέντος δημάρχου Σάββα Βέργα, ή με ανάδειξη θέματος Μαρίνου Μουσιούττα». Αυτήν την ώρα τουλάχιστον. Μάλλον, όπως διαφαίνεται, η αντιπολιτευτική τακτική των διαφωνούντων θα συνεχίσει να είναι «ο έλεγχος της συντελούμενης αποσταθεροποίησης στο ΔΗΚΟ», εν αναμονή, ασφαλώς, και των τελικών αποφάσεων του Ζαχαρία Κουλία.