Ανεκπλήρωτα τα κεντρικά διακυβεύματα που τέθηκαν
Το ΔΗΚΟ εισέρχεται σε μια διαδικασία πολλαπλής εσωστρέφειας, αναστέλλοντας τον βηματισμό ανασυγκρότησης και ανάταξής του

Η πορεία ανασυγκρότησης και διεύρυνσης του Δημοκρατικού Κόμματος, που αποτέλεσε θεμελιώδη στόχο και πολιτικό πρόταγμα στρατηγικού χαρακτήρα μετά την εκλογή νέας ηγεσίας, αναδεικνύεται μια δύσκολη διαδρομή σε γλιστερές στενωπούς.

Οι έτσι κι αλλιώς οξύτατες και βαθιές εσωκομματικές αντιπαραθέσεις, σοβούσες πριν ακόμη από τις κομματικές εκλογές των περασμένων Δεκεμβρίου και Φεβρουαρίου, προσέλαβαν διαστάσεις ρήξης, μετά την απόφαση του κόμματος για αποχώρηση από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη, ενώ η διαχείριση της κρίσης δεν έγινε χωρίς απώλειες, αφού σημαίνοντα κομματικά στελέχη, με πολύχρονη παρουσία στo κομματικό γίγνεσθαι, όπως οι Φώτης Φωτίου, Κυριάκος Κενεβέζος, Πέτρος Πετρίδης, αλλά και ο παραμένων Υπουργός, Γιώργος Λακκοτρύπης, αποχώρησαν, εξαπολύοντας κατηγορίες κατά της ηγεσίας για τους χειρισμούς και τις επιλογές της.

Μια απόφαση, η οποία προκάλεσε έντονους εσωτερικούς διαφορισμούς σε πολλαπλά επίπεδα, με αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη αλλά και αξιωματούχους να εκφράζουν και δημοσία τη διαφωνία τους. Διαφορισμοί, που αποτυπώθηκαν, έκτοτε, σε μια διαφορετική προσέγγιση ως προς τον τρόπο άσκησης, από το Δημοκρατικό Κόμμα, του αντιπολιτευτικού του ρόλου, ενώ εκφράστηκαν και στην ενεργοποίηση, τουλάχιστον σε επίπεδο προβληματισμού, έντονων φυγόκεντρων τάσεων στο εσωκομματικό σκηνικό. Ήδη, ο Κίκης Θεοδότου, στέλεχος με αναγνωρισμένη και σημαντική προσφορά στα του κόμματος, εξήγγειλε τη δημιουργία νέας πολιτικής κίνησης, με τη συνέργεια και άλλων στελεχών, που, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται, εντός του προσεχούς διαστήματος, να εκδηλώσουν τις δικές τους προθέσεις διαφοροποίησης.

Διαφορετικές προσεγγίσεις πολιτικής
Ταυτόχρονα, οι διαφορετικές προσεγγίσεις πολιτικής αλλά και άσκησης του αντιπολιτευτικού ρόλου του κόμματος εγγράφονται, ενίοτε με συγκρουσιακό τρόπο, και στο επίπεδο της κοινοβουλευτικής λειτουργίας, με την Κοινοβουλευτική Ομάδα να αναδεικνύεται σε προνομιακό πεδίο ανάπτυξης αντιπαραθέσεων και διαφορισμών, με εύθραυστες, εκάστοτε, ισορροπίες.

Σε όλα αυτά, αν προστεθούν τα ήδη ανοικτά μέτωπα σε όλες σχεδόν τις επαρχίες, που εντείνουν τις διεργασίες εσωτερικής απορρύθμισης, τείνει να διαμορφωθεί μια εξόχως… πυρίκαυστη και έκρυθμη κομματική γεωγραφία, η οποία εμβάλλει το ΔΗΚΟ σε μια διαδικασία πολλαπλής εσωστρέφειας, αναστέλλοντας τον «βηματισμό ανασυγκρότησης και ανάταξής του».

Αφενός το θέμα Σάββα Βέργα, με τις σύνθετες πολιτικές και ενδοκομματικές προεκτάσεις του (τοπικές και ευρύτερες), και αφετέρου το ζήτημα της επανένταξης των διαγραφέντων, μετά τις προεδρικές εκλογές του 2013, στελεχών, σε συνδυασμό με την παραμένουσα εκκρεμότητα της επιστροφής και του ανεξάρτητου βουλευτή Αμμοχώστου, Ζαχαρία Κουλία, προοιωνίζονται μία μακράς διάρκειας εσωκομματική αναστάτωση, η οποία μόνον ζημιογόνος μπορεί να αποβεί.
Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να παραθεωρείται πως και στην Επαρχία Λάρνακας διανοίγεται ένα νέο πεδίο αντιπαραθέσεων, μετά την απόφαση επανένταξης του κ. Χρίστου Ορφανίδη.

Θέμα Γ.Γ.
Την ίδια ώρα, σε μείζον ζήτημα εσωκομματικής τριβής τείνει να αναδειχθεί «η εκκρεμούσα αβεβαιότητα» όσον αφορά την παραίτηση του Γ.Γ. του κόμματος, Μ. Μουσιούττα, μετά τη θέση της Νομικής Υπηρεσίας περί αντισυνταγματικότητας της πρότασης νόμου του ΔΗΚΟ για το ασυμβίβαστο μεταξύ κομματικών και πολιτειακών αξιωμάτων, διά της οποίας η Γρίβα Διγενή επεδίωξε να ρυθμίσει το θέμα.
Δεν αποκλείεται, δε, σύντομα να αποτελέσει ένα νέο πεδίο εκδίπλωσης διαβημάτων ενδοκομματικής ισχύος ως προς το τι δέον γενέσθαι, κυρίως, όμως, εάν και εφόσον το κόμμα αναγκαστεί να προχωρήσει στη διενέργεια νέων εκλογών για τη θέση του Γ.Γ., μέσα σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον διαρκώς εντεινόμενης πόλωσης.

Αναδίπλωση στην εσωστρέφεια
Τούτων δοθέντων, εάν το διακύβευμα των εσωκομματικών εκλογών, που είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξη νέας κομματικής ηγεσίας, ήταν να μπορέσει το ΔΗΚΟ να εισέλθει σε μια διαδικασία εκσυγχρονισμού και αναδιοργάνωσης, αφήνοντας πίσω συμπεριφορές που το κρατούσαν καθηλωμένο σε πρακτικές και νοοτροπίες του παρελθόντος, και, κυρίως, στη διαλαμβάνουσα δομικά χαρακτηριστικά συνθήκη της εσωστρέφειας, η σημερινή εικόνα πόρρω απέχει από το να εκπληρώνει αυτόν τον στόχο.

Εξ αντιθέτου, το Δημοκρατικό Κόμμα ομοιάζει να ζει και να κινείται σε μια παράλληλη πραγματικότητα, ενθυλακωμένο στη δίνη μιας διαβρωτικής αυτοπάθειας, αναγκασμένο να αντιμετωπίζει χρόνια προβλήματα ενδημικών δυσλειτουργιών και έλλειψης συντεταγμένου συλλογικού βηματισμού.

Σύμφωνα με τα λόγια σημαίνοντος στελέχους του κόμματος, το ΔΗΚΟ αναλίσκεται στον ίδιο, ή και σε μεγαλύτερο, βαθμό, στη διαχείριση των δικών του καθημερινών προβλημάτων, σε σχέση με τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών και της κοινωνίας. «Και, προφανώς», προσθέτει, «τα προβλήματα αυτά δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανέναν, παρά μόνον τις εσωκομματικές φατρίες, τους προσωποπαγείς σχεδιασμούς και τα παιγνίδια ισχύος στο εσωκομματικό σκηνικό».

Ευθύνες όλων
Γι’ αυτήν την εικόνα, τόνισε, την ευθύνη φέρουν «άπαντες οι παροικούντες στην κομματική Ιερουσαλήμ», «κερδισμένοι και χαμένοι», «ηγεσία και ανώτατοι αξιωματούχοι, δευτεροκλασάτα και λοιπά στελέχη», «άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό», «αναλόγως του ποσοστού εξουσίας και διαχείρισης που του αναλογεί».

Υπό το πρόσημο αυτής της συγκρουσιακής πολυσχιδείας και των ευκαιριακών ιδεολογικοπολιτικών μετατοπίσεων, γι’ ακόμη μια φορά, από τον έναν στον έτερο πόλο εξουσίας, θα ήταν ουτοπικό, επισήμανε, «να αναμένει κανείς ότι θα μπορούσε το Δημοκρατικό Κόμμα να εφελκύσει νέους ψηφοφόρους ή ακροατές, ή να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη δύναμη, για τη διενέργεια ρηξικέλευθων τομών που χρειάζεται ο τόπος». Πόσω μάλλον, όταν κλονίζεται και ρωγμώνεται το ίδιο υπό το βάρος των δυσυπέρβλητων εσωτερικών του προβλημάτων.