Ζ. Κουλίας και Ν. Παπαδόπουλος φαίνεται, πλέον, να βαδίζουν σε χωριστούς δρόμους
Η απροθυμία της ηγεσίας του ΔΗΚΟ για επάνοδο και του κ. Κουλία εκπηγάζει, κυρίως, από μια συγκεκριμένη κατόπτευση του εσωκομματικού πεδίου και συνδέεται άρρηκτα με τους γενικότερους στρατηγικούς σχεδιασμούς της

Η προκαταρκτική συνάντηση πυρήνων υποστήριξης του Ζαχαρία Κουλία, που έγινε το περασμένο Σάββατο στην Επαρχία Αμμοχώστου, με την παρουσία αρκετών στελεχών, αποτελεί το πρώτο, ουσιαστικά, βήμα ανίχνευσης των πολιτικών προοπτικών του ανεξάρτητου βουλευτή και των στελεχών που τον στηρίζουν, με δεδομένο ότι, επί της ουσίας, πλέον, ο δρόμος της επανασύνδεσης με το Δημοκρατικό Κόμμα έχει στενέψει απαγορευτικά.

Το θέμα της επανένταξης του Ζαχαρία Κουλία στο Δημοκρατικό Κόμμα, αντίθετα με τους άλλους έντεκα διαγραφέντες, είχε κρατηθεί, καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα, με περισπούδαστη επιμέλεια έξω από τις διεργασίες διεύρυνσης του κόμματος, παρά τις επανειλημμένες, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, δεσμεύσεις της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του ανεξάρτητου βουλευτή.

Η απροθυμία αυτή, για ενεργοποίηση των διεργασιών επανόδου στο Δημοκρατικό Κόμμα και του κ. Κουλία, εκπηγάζει, κυρίως, από μια συγκεκριμένη κατόπτευση του εσωκομματικού πεδίου στην οποία έχουν προβεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος και οι στενοί συνεργάτες του και συνδέεται άρρηκτα με τους γενικότερους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους, ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2016 αλλά και των προεδρικών εκλογών του 2018.

«Εξωραϊσμός» της εικόνας
Στο πλαίσιο αυτό, μία από τις πρώτιστες επιδιώξεις της ηγεσίας του ΔΗΚΟ ήταν ο «εξωραϊσμός» της δημόσιας εικόνας του κόμματος, με τη ριζική ανανέωση σε πρόσωπα και σε στελεχικό δυναμικό πρώτης γραμμής, που να υπογραμμίζει τη σημαντική αλλαγή που επιτελέστηκε σε επίπεδο ηγεσίας.

Οι επιχειρούμενες, ωστόσο, αυτές διορθωτικές κινήσεις δεν απέβησαν τελεσφόρες ούτε σε επίπεδο νοοτροπίας ούτε συμπεριφορών, ενώ και το έμψυχο δυναμικό πάνω στο οποίο στηρίχτηκαν, σε μεγάλο βαθμό δεν αναδείχθηκε ούτε ανδρώθηκε μέσα από μια μακρόχρονη οργανική σχέση με τις δομές και τους αγώνες του ΔΗΚΟ, αλλά εκπληρούσε, κατά το μάλλον ή ήττον, το αποφασιστικής σημασίας πλην όμως στενό στην απεύθυνσή του, κριτήριο της απόλυτης εμπιστοσύνης της ηγεσίας. Στενότητα, η οποία παρέπεμπε και παραπέμπει στην εικόνα μιας κλειστής ομάδας γύρω από τον Πρόεδρο, ξεκομμένης από τον ευρύτερο κομματικό οργανισμό. Προφανώς, ένα ιστορικό στέλεχος όπως ο Ζαχαρίας Κουλίας, που συνέδεσε τον κομματικό αλλά και τον εν γένει πολιτικό βίο του, με διαφιλονικούμενες επιλογές και αμφιλεγόμενες αποφάσεις, δεν χωρά στις κινήσεις αυτές.

Έλεγχος της ΚΟ
Σ’ ένα δεύτερο στάδιο, πρωταρχικής σημασίας για την ηγεσία είναι -με δεδομένη τη διαμόρφωση ενός εύθραυστου και ασταθούς μωσαϊκού φυγόκεντρων δυνάμεων στο εσωτερικό του κόμματος, υπό την αιγίδα συγκλινόντων και αποκλινόντων προσωπικών διαδρομών, που ενισχύει ολοένα μια υφέρπουσα «κρίση αντιπροσώπευσης»- ο πλήρης έλεγχος της κοινοβουλευτικής ομάδας, η οποία σήμερα εμφανίζεται εξαιρετικά ασταθής, με αμφίρροπους συσχετισμούς δύναμης, η έκβαση των οποίων καθορίζεται, εκάστοτε, συγκυριακώς και κατά περίστασιν.

Επιδίωξη, η οποία απαραιτήτως προϋποθέτει την εκλογή υποψηφίων αποδεδειγμένης κομματικής πειθαρχίας, προθύμων να υπαγάγουν τις προσωπικές απόψεις ή και τις ενδεχόμενες διαφωνίες τους στις συλλογικές αποφάσεις του κόμματος ή τις επιταγές της ηγεσίας. Προφανώς, ούτε ένα τέτοιο κριτήριο πληροί ο Ζαχαρίας Κουλίας, ο οποίος συχνά διαφοροποιήθηκε από κρίσιμες επιλογές και αποφάσεις του ΔΗΚΟ.

Ειδικότερα, για την επαρχία Αμμοχώστου, η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος φαίνεται να προκρίνει σε θέση εκλεξιμότητας στο ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ άλλους υποψηφίους αντί του Ζαχαρία Κουλία, θεωρώντας ότι η συμμετοχή και του ανεξάρτητου βουλευτή «θα δημιουργούσε προβλήματα».

Διαφωνία για επαναπροσέγγιση με ΑΚΕΛ
Τρίτος, και ίσως σπουδαιότερος «πρωτογενής» λόγος της απροθυμίας της ηγεσίας του ΔΗΚΟ για επανένταξη του Ζαχαρία Κουλία είναι η κάθετη διαφωνία του με την επιχειρούμενη επαναπροσέγγιση με το ΑΚΕΛ, καθώς ο ίδιος θεωρεί επιβεβλημένη μιαν αμιγώς κεντρώα πρόταση εξουσίας, χωρίς ιδεολογικές επιμολύνσεις, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά. Συναφώς, για την υλοποίηση του εν λόγω σχεδιασμού, ο κ. Παπαδόπουλος και οι συνεργάτες του επιδιώκουν «ένα καθαρό πεδίο, χωρίς προεξοχές και προσκόμματα, που να δυσχεραίνουν την προσπάθεια συνεργασίας με το κόμμα της αριστεράς». Και, προφανώς, ο Ζαχαρίας Κουλίας θα ήταν μία ακόμη πηγή αντίδρασης στην επιχειρούμενη επαναπροσέγγιση, αυτήν τη φορά μέσα στην καρδιά του «προεδρικού στρατοπέδου» και όχι από τα χαρακώματα όσων το αντιπολιτεύονται.

Αποφυγή άλλων μετώπων
Σ’ αυτούς τους λόγους, θα πρέπει να προστεθεί η απροθυμία της ηγεσίας του ΔΗΚΟ να ανοίξει ένα ακόμη μείζον πεδίο αντιπαράθεσης με τη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση, για την οποία ενδεχόμενη επιστροφή του ανεξάρτητου βουλευτή θα συνιστούσε, διακηρυγμένα, casus belli, προκαλώντας, με δική της ευθύνη, σεισμικές αποσυσπειρώσεις στο εσωτερικό του κόμματος.

Οι πρώτοι τριγμοί
Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι πρώτοι τριγμοί στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών εμφανίστηκαν στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές στο ΔΗΚΟ για την ανάδειξη της ανώτατης κομματικής ηγεσίας, και ειδικότερα για το αξίωμα του αναπληρωτή προέδρου, όταν εκδηλώθηκαν διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τους υποψηφίους που θα έπρεπε να υποστηριχθούν, με τον Ζαχαρία Κουλία και τους συνεργάτες του να προκρίνουν διαφορετική επιλογή από εκείνην της ηγεσίας.
Γεγονός το οποίο ήδη προοιωνιζόταν μια όχι πλήρως «ομαλή επανασύνδεση».