Η απλή αναλογική στις κάλπες και όχι στα κομματικά παρασκήνια
Αντί της παρασκηνιακής φαλκίδευσης της λαϊκής βούλησης, να τεθεί η διαδικασία αλλαγής του εκλογικού συστήματος ενώπιον της βούλησης του λαού, και να αποφασίσει ο ίδιος

Τον Μάιο του 2011 οι Βρετανοί προσήλθαν στις κάλπες όχι μόνο για να ψηφίσουν τους τοπικούς αντιπροσώπους τους, αλλά και για να ψηφίσουν για τον ίδιο τον τρόπο που θα ψηφίζουν.
Το εκλογικό δημοψήφισμα αφορούσε στο προτεινόμενο από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες σύστημα της λεγόμενης Εναλλακτικής Ψήφου -το οποίο προέβλεπε ότι, για να εκλεγεί ένας βουλευτής, θα πρέπει να συγκεντρώσει το 50% των ψήφων-, προς αντικατάσταση του ισχύοντος εκλογικού πλειοψηφικού συστήματος.

Το δημοψήφισμα για αλλαγή εκλογικού συστήματος είχαν θέσει ως όρο οι Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί, προκειμένου να συμμετάσχουν στη συντηρητική κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, ένα χρόνο πριν.
Η πρόταση των Φιλελευθέρων απερρίφθη, ωστόσο το θεμελιώδες στη βρετανική περίπτωση, ήταν η προσφυγή σε μια δημοψηφισματικού τύπου διαδικασία, μέσα από την οποία θα αποφασιζόταν το ίδιο το εκλογικό σύστημα, ο τρόπος, δηλαδή, ανάδειξης των εθνικών ή τοπικών αντιπροσώπων του λαού.

Απόφαση της οποίας υποκείμενα ήταν οι ίδιοι οι εκλογείς, και όχι ένα μικρό κονκλάβιο κομματικών αρχηγών, το οποίο θα αποφάσιζε, ενδεχομένως, σε αντίθεση με την ίδια τη λαϊκή βούληση.

Ο λαός να αποφασίσει
Μέσα στο χαίνον ρήγμα νομιμοποίησης του πολιτικού μας συστήματος, την αναποτελεσματικότητα των θεσμών να ανταποκριθούν στην προσίδια ορθολογικότητα και λειτουργικότητα, και τη γενικότερη ολίσθηση του πολιτικο-κομματικού και οικονομικού μπλοκ εξουσίας στη ζώνη ύποπτων και οιονεί έκνομων συναλλαγών, μια ύψιστη υπηρεσία προς την πάσχουσα δημοκρατία μας θα ήταν, οι εμπνευστές της μεθοδευόμενης αλλαγής της εκλογικής νομοθεσίας να πρότειναν, αντί την παρασκηνιακή φαλκίδευση της λαϊκής βούλησης, να τεθεί η διαδικασία αλλαγής του εκλογικού συστήματος ενώπιον της βούλησης του λαού, ο οποίος να αποφασίσει, διά δημοψηφίσματος, για τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμεί να εκλέγει τους αντιπροσώπους του.

Πολιτική ανισότητα
Η τροχοδρομούμενη μεταρρύθμιση, ιδία όσον αφορά την αύξηση του ορίου εισδοχής στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλοιώνει και νοθεύει την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, χωρίς μάλιστα να ερείδεται σε μια επαρκή νομική ή λογική εξήγηση.

Εδραιώνει, παράλληλα, τη θεσμοθετημένη, από άλλους θεσμούς και ρυθμίσεις (βλ., για παράδειγμα, χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, επικοινωνιακός χρόνος κ.λπ.), ανισότητα των πολιτικών φορέων, επιβάλλοντας ένα πλέρια αντιδημοκρατικό ολιγοπωλιακό καθεστώς των μεγάλων κομμάτων εντός της Βουλής, διασφαλίζοντας, έτσι, εσαεί την αναπαραγωγή του. Σ’ αυτήν την προοπτική, υπάρχουν ζητήματα που το πολιτικό και πολιτειακό σύστημα θα όφειλαν κατ’ αρχήν και πρωτίστως να ρυθμίσουν, όπως ο εκδημοκρατισμός και η χρηματοδότηση των κομμάτων, η διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων, η δημόσια λογοδοσία κ.ά., που συναρτώνται (δυστυχώς) με ενδημικές διεργασίες απίσχνανσης της δημοκρατίας μας, και όχι η καταστρατήγηση της απλής αναλογικής, που θα διευρύνει επικίνδυνα το ήδη βαθύτατο δημοκρατικό έλλειμμα.

Συρρίκνωση της αντιπροσώπευσης
Σ’ αυτό το πλαίσιο, πολίτες που αναζητούν άλλες επιλογές αντιπροσώπευσης, με την κατάργηση της «εναλλακτικής ψήφου» καταδικάζονται σε μιαν άγονη στροφή προς την αποπολιτικοποίηση, με κύρια ευθύνη των ίδιων των κομμάτων.

Προφανώς, η κοινοβουλευτική δράση ενός μικρού κόμματος ή ενός ανεξάρτητου υποψηφίου ενοχλεί το πολιτικό σύστημα, που αναζητεί δικλίδες ενός ανερώτητου και αδιατάραχτου πολιτικού βίου, επανασφυρηλατώντας τους διαταραγμένους αρμούς της πελατειακής του άρθρωσης.

Και είναι πασιφανές, παράλληλα, πως επιχειρεί να εξουδετερώσει τη λαϊκή αντίδραση, μπροστά στην επερχόμενη λαίλαπα της αποκάλυψης των οικονομικών σκανδάλων και των πολιτικών υποστυλωμάτων τους.

Έκφραση της πραγματικής πλειοψηφίας
Αν λοιπόν «και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους αλλ' ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται?» (Θουκυδίδη, Περικλέους Επιτάφιος, χ. 37), ο θεσμοθετημένος, διά νόμου, αποκλεισμός της δύναμης των πλειόνων και της πληθύος, συνιστά μια διολίσθηση σε εξόχως αντιδημοκρατικές κηδεμονεύσεις του πολιτικού. Γιατί η απλή αναλογική, εξοβελισμένων της συμμετοχικής και της άμεσης δημοκρατίας, αποτελεί το αντιπροσωπευτικότερο των αντιπροσωπευτικών εκλογικών συστημάτων, η καθιέρωση του οποίου, όπως σημειώνει ο καθηγητής και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης, «αφενός ενισχύει το αίσθημα ευθύνης του κάθε ψηφοφόρου (αφού η ψήφος αυτού που επιλέγει "μικρό" κόμμα έχει το ίδιο βάρος με την ψήφο αυτού που επιλέγει "μεγάλο" κόμμα) και αφετέρου υποχρεώνει τα κόμματα να αποκτήσουν μια κουλτούρα συνεργασιών (πέραν της λογικής του δικομματισμού, της αυτοδυναμίας και του statusquo)». Και στόχο έχει την «έκφραση της πραγματικής πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, την ισοτιμία της ψήφου των πολιτών, την ισοδυναμία των εκλογικών περιφερειών, και τη συνεργασία των κομμάτων στον σχηματισμό κυβέρνησης» (αναφορά αφορούσα στην ελληνική πραγματικότητα).

Αντί, λοιπόν, το εκλογικό σύστημα να γίνεται το «παίγνιο» πρόσκαιρων και συγκυριακών μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, στοιχειώδης υπηρεσία προς τους πολίτες και την ίδια τη δημοκρατία, θα ήταν η… διά βίου συνταγματική θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής ως του μοναδικού βιώσιμου εκλογικού συστήματος για το δημοκρατικό πολίτευμα και τη λειτουργία του.