Στη δίνη αλληλοσυγκρουόμενων αρχηγικών προταγμάτων το Κέντρο
Ατελέσφορες προσπάθειες «συγκόλλησης» σε φόντο πλήρους ιδεολογικής ασάφειας

Στον αστερισμό προσωποπαγών προταγμάτων, και με αδύναμους αρμούς ιδεολογικής υφής, πορεύεται ο ενδιάμεσος χώρος, προς την αγχώδη προπαρασκευή των προσεχών βουλευτικών εκλογών.
Ήδη, οι συντελούμενες διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της αντιπολίτευσης, με επίκεντρο τη διαμόρφωση εναλλακτικών πολιτικών έναντι του μνημονίου και της κυβερνητικής εφαρμογής του, αναδεικνύουν δυσγεφύρωτα χάσματα και ρωγμές, που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη και αμφίβολη την κατίσχυση συγκλίσεων πολιτικού και εκλογικού τύπου, ενόψει των «επικείμενων εκλογικών μαχών, που αναμένεται να αναδιαμορφώσουν ριζικά το πολιτικο-κομματικό τοπίο, για την επόμενη τουλάχιστον πενταετία ή και δεκαετία».

Ουδόλως τυχαία είναι η «αποσκίρτηση» της Συμμαχίας Πολιτών από την εξελισσόμενη πρωτοβουλία του ΔΗΚΟ όσον αφορά τη ρύθμιση του θέματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, η οποία διέκρινε, στις «συντεταγμένες ανακολουθίες του Δημοκρατικού Κόμματος», μιαν αναντιστοιχία λόγων και πράξεων, αλλά και την εκδήλωση μιας νοθευμένης βούλησης να προταχθεί μια τω όντι ισχυρή εναλλακτική πρόταση στις κυβερνητικές μνημονιακές «μεθοδεύσεις».

Συμπλεύσεις και αποκλεισμοί
Όπως, επίσης, καθόλου τυχαίος δεν είναι ο αποκλεισμός της Συμμαχίας, από την πρόσφατη πρωτοβουλία της ΕΔΕΚ για το ΓΕΣΥ, με στόχο τη διαμόρφωση, και σ’ αυτό το θέμα, που εμφανίζεται με πολύ σοβαρότερη πολιτική απαίτηση απ’ ό,τι εκείνο των εκποιήσεων, μιας κοινής στάσης των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, έναντι της κυβερνητικής πολιτικής.

Προφανώς, ακολουθεί, με ανάλογη επιτακτικότητα, το θέμα των αποκρατικοποιήσεων των ημικρατικών οργανισμών, που επίσης θα αναμοχλεύσει διεργασίες σύμπλευσης ανάμεσα στις αντιπολιτευτικές δυνάμεις, με πολύ πιθανόν, ωστόσο, και εδώ τον εξοβελισμό κάποιων.

Όλα αυτά υποκρύπτουν, αλλά και αναδεικνύουν μια υποφώσκουσα δυναμική έντονων ανταγωνισμών ανάμεσα στις δυνάμεις του λεγόμενου κέντρου προς διεύρυνση χώρων επιρροής, καθώς και μια κοινή, πλην, όμως, ανομολόγητη διαπίστωση, πως οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, πέρα από την επιδίωξη να δοθεί ένα διαφορετικό περιεχόμενο σε συγκεκριμένες πολιτικές που αφορούν μείζονα ζητήματα της καθημερινότητας, υποκινούνται από αλληλοσυγκρουόμενα προτάγματα ηγεμονίας στον ευρύτερο ενδιάμεσο χώρο, πάντοτε στη σκιά και στην παρελκυστική έλξη του επιμένοντος διπολισμού.

Η πληθώρα, ακριβώς, των ηγεμονικών και αρχηγικών προταγμάτων, σ’ έναν χωρικά αύξοντα πολιτικά κατακερματισμό, καθιστά την ανασυγκρότηση του ευρύτερου ενδιάμεσου χώρου ως εναλλακτικής δύναμης απέναντι στον ηγεμονισμό των δύο μεγάλων κομμάτων, μιαν a priori ατελέσφορη προοπτική. Και διευκολύνει τα προτάγματα ισχύος αυτού του τελευταίου, παρά τα αδιέξοδα που επισώρευσε η πολιτική διαχείρισή του.

Ιδεολογική ασάφεια
Όλες αυτές οι διεργασίες επιτελούνται σ’ ένα ζοφώδες φόντο ιδεολογικής ασάφειας, όπου στην πλήρη εξάρνηση κάθε έννοιας ιδεολογίας και ιδεολογικής ταυτότητας της Συμμαχίας Πολιτών, προστίθενται τα ανεμόλια ιδεολογήματα του ενδιάμεσου χώρου, από τη νεφελώδη «κεντρώα» κοσμοθεωρία του ΔΗΚΟ, ένα ξεθωριασμένο μωσαϊκό ιδεολογικής προσαρμοστικότητας σε όλες τις εκδοχές του σοσιαλφιλελεύθερου κομφορμισμού, έως τη συστημικά… ευρωσοσιαλδημοκρατική αυταπάτη της ΕΔΕΚ και την πράσινη ανάπτυξη των Οικολόγων.

Ήδη, οι συντελούμενες διεργασίες για επίτευξη συγκλίσεων έχουν αναδείξει εξίσου μεγάλες αποκλίσεις επί θεμελιωδών ζητημάτων, με αποτέλεσμα την ιχνηλάτηση μίνιμουμ κοινών συνισταμένων, χωρίς ισχυρές ιδεολογικοπολιτικές αρμογές.

Ο «εμβολισμός» του ΑΚΕΛ
Τα παίγνια ισχύος στον ενδιάμεσο χώρο «εμβολιάζει» και αναπροσανατολίζει η επανάκαμψη, σε ρόλο ισχυρού αντιπολιτευτικού τελεστή, το ΑΚΕΛ, το οποίο, εκμεταλλευόμενο την αποχώρηση, κυρίως, του ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση και την αναζήτηση, εκ μέρους του κόμματος του Κέντρου, ενός νέου ρυθμιστικού ρόλου, εξέρχεται ανασυγκροτούμενο από την πολιτική απομόνωση, επιχειρώντας να αναζωπυρώσει τα πάλαι ποτέ ισχυρά κοινωνικο-ιδεολογικά του ερείσματα στον ενδιάμεσο χώρο.

Και αργά, αλλά σταθερά, έστω σε μικρό βαθμό, φαίνεται να το πετυχαίνει, συνεργουσών τόσο της δυστοκίας της κυβερνητικής πολιτικής σε σειρά κρίσιμων θεμάτων, όσο και της κεκτημένης… αφασίας των νέων επίδοξων εταίρων του όσον αφορά τα πεπραγμένα της δικής του κυβερνητικής πενταετίας,
αν και η προσπάθεια διεύρυνσης, για το τέως κυβερνητικό κόμμα, εμφανίζεται ως αργόσυρτη αναρρίχηση σε υπερόρια εδάφη.

Το εκλογικό μέτρο
Ασφαλώς, μία άλλα κρίσιμη παράμετρος η οποία εισέρχεται στη ρευστή και αναδιαμορφούμενη γεωγραφία του κεντρώου χώρου, είναι το θέμα της μεταρρύθμισης της εκλογικής νομοθεσίας, και ιδία η πτυχή της που αφορά στην αλλαγή του εκλογικού μέτρου.

Όπου οι δυνάμεις του κέντρου δεν φαίνεται να προσεγγίζουν με τον ίδιο τρόπο τη δρομολογημένη μεθόδευση από το κυβερνών κόμμα για αύξηση του ορίου εισδοχής στη Βουλή στο 5% (πιθανόν στο 4% τελικά), η οποία φαίνεται να έχει την αθρόα στήριξη του ΑΚΕΛ.

Ήδη, οι Οικολόγοι, με βάση συνεδριακή τους απόφαση, αποκλείουν οιαδήποτε συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που δεν θα δεσμευτούν σε σαφή θέση εναντίον της αλλαγής του εκλογικού μέτρου.

Αν και με την ΕΔΕΚ, όπως ελέχθη, μετά την πρόσφατη συνάντηση του Κινήματος με τους Σοσιαλδημοκράτες, υπάρχει συναντίληψη επί του θέματος -η οποία, βεβαίως, πρέπει να επιβεβαιωθεί στην πράξη-, με το Δημοκρατικό Κόμμα δεν φαίνεται πως θα υπάρξει σύμπτωση προσέγγισης, αφού το μεγαλύτερο κόμμα του κέντρου, με τη στάση που τηρεί το τελευταίο διάστημα, φαίνεται να προσανατολίζεται σε «ψήφο ανοχής» στη μεθόδευση των δύο μεγάλων κομμάτων, καθώς η αύξηση του εκλογικού μέτρου θεωρεί ότι το διασφαλίζει, εν μέρει, από αμφίπλευρες διεμβολίσεις της εκλογικής του δύναμης, ιδία εκ μέρους της Συμμαχίας Πολιτών.
Αυτό το γεγονός, αφενός μεν δυσχεραίνει την ενεργοποίηση ευρύτερων διεργασιών σύγκλισης στον ενδιάμεσο χώρο, ενισχύει, ωστόσο, τις κεντρομόλες δυνάμεις ανάμεσα στο Κίνημα Οικολόγων και τους Σοσιαλδημοκράτες, που δεν αποκλείεται να επιλέξουν και στις βουλευτικές εκλογές την κάθοδο με κοινό ψηφοδέλτιο.