Η έκβαση της «μάχης» στην ΚΟ καθορίζει τις εξελίξεις στο ΔΗΚΟ
Ο προβληματισμός Μάρκου, Πατσαλίδη, οι επιλογές Νικόλα, οι επενδύσεις του Μάριου

«Χορογραφία» τετραπλών κινήσεων εκτυλίσσεται στο Δημοκρατικό Κόμμα, με τις τάσεις και τις συνομαδώσεις να διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερα ρευστό σκηνικό στο εσωκομματικό τοπίο.
Η μάχη για την αύξηση μεριδίων επιρροής σοβεί αμείωτη, αν και με ασυνεχείς διακυμάνσεις έξαρσης, με την Κοινοβουλευτική Ομάδα να αναδεικνύεται, αυτήν τη στιγμή, ως το κατ’ εξοχήν πεδίο ανάπτυξης της εσωκομματικής σύγκρουσης και εκτύλιξης των διαβημάτων ισχύος.

Όπως κατέδειξε το παρασκήνιο της υπερψήφισης της πρώτης αναπομπής του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων για το θέμα των εκποιήσεων, η ΚΟ προβαίνει ως προνομιακό πεδίο ενεργοποίησης εξόχως αμφίρροπων αντιπαραθέσεων, σ’ ένα ασταθές και ρευστό πεδίο σύγκρουσης δυνάμεων, ο συσχετισμός των οποίων, εφεξής, τείνει να διαμορφώνεται συγκυριακά και κατά περίστασιν.

Ρυθμιστές οι… μονήρεις
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στη «Σ» καλά ενημερωμένη κομματική πηγή, «στην ΚΟ αυτήν τη στιγμή μπορεί να προσβλέπουν όλοι, αλλά και κανένας», δεδομένης της ρευστότητας που διέπει τους διαμορφούμενους συσχετισμούς δυνάμεων.

Όπως έχει επισημανθεί ήδη, η μαινόμενη αμφίρροπη αντιπαράθεση στο κόμμα, καθιστά δυνατή την ανάπτυξη αμφίπλευρων προσωπικών διαδρομών, με αρκετά στελέχη να ακολουθούν «μονήρη» πορεία, αρνούμενα να ενταχθούν «τελεσίδικα» στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο. Στελέχη τα οποία ενεργούν αυτοβούλως, με βάση δικές τους σκοπεύσεις, θέσεις και επιλογές, αρνούμενα να πειθαναγκαστούν σε αρχηγικές ή ενδοπαραταξιακές ντιρεκτίβες, και τα οποία τείνουν να καταστούν ο ευμετάβολος, πλην, όμως, καθοριστικός ρυθμιστής του εσωκομματικού παιγνιδιού δύναμης.

Και, ακριβώς, το αμφίρροπο παιγνίδι ισχύος που εκδηλώνεται στο επίπεδο της ΚΟ, τείνει να αποδυναμώσει, κατά το μάλλον ή ήττον, τα «πλεονάσματα ισχύος» της ηγεσίας σε επίπεδο συλλογικών οργάνων και κομματικού μηχανισμού, καθιστώντας εν δυνάμει μετέωρες και μη υλοποιήσιμες τις όποιες αποφάσεις πολιτικής αφορούν την κοινοβουλευτική δραστηριότητα.

«Μάχη» στην ΚΟ
Βεβαίως, μία ενδεχόμενη επίταση της «ανομοιομορφίας και ανομοιογένειας» της ΚΟ στις διαδικασίες εφαρμογής, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, των αποφάσεων του κόμματος, θα μπορούσε να ενεργοποιήσει θεσμοθετημένους μηχανισμούς πειθάρχησης (τα μέλη της ΚΟ, λ.χ., ως ex officio μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου, οφείλουν να συμμορφώνονται στις αποφάσεις του σώματος), ωστόσο, η καταφυγή σε τέτοιου είδους ρυθμίσεις ενδεχομένως να προκαλούσε ακόμη περισσότερο έντονες τριβές και συγκρούσεις.

Υπό αυτό το δεδομένο, η έκβαση της «μάχης» εντός της ΚΟ, σύμφωνα με εκτιμήσεις πολιτικών αναλυτών, θα αποτελέσει τον καθοριστικό γνώμονα για τις τελικές αποφάσεις όσων στελεχών, υπό τον Μάριο Καρογιάν, προβληματίζονται κατά πόσον ο αγώνας «της πολιτικής μετριοπάθειας για διασφάλιση της πολιτικής και κοινωνικής σταθερότητας στον τόπο» θα πρέπει να συνεχιστεί εντός ή εκτός ΔΗΚΟ. Την ίδια ώρα, καθιστά τις βουλευτικές εκλογές του 2016 ως τη «μάχη των μαχών» για τον έλεγχο του κόμματος, όπου θα δειχθεί εάν ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος θα καταφέρει να επεκτείνει, σε όλες τις θεσμικές βαθμίδες, την πολιτική κυριαρχία του.

Πιέσεις από τον «σκληρό πυρήνα»
Τα προβλήματα, ωστόσο, για τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν εξαντλούνται στην «άσκηση εσωκομματικής αντιπολίτευσης σε επίπεδο κοινοβουλευτικής λειτουργίας», καθώς παραμένει ανοικτό το μέτωπο των προεκλογικών δεσμεύσεών του για επιστροφή των έντεκα διαγραφέντων στελεχών του ΔΗΚΟ που συνετάχθησαν με τον Γιώργο Λιλλήκα στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, καθώς και του βουλευτή Αμμοχώστου, Ζαχαρία Κουλία.

Το θέμα επιστροφής των «έντεκα» ηγέρθη στην τελευταία συνεδρία του Εκτελεστικού Γραφείου και αναμένεται να αποτελέσει ένα νέο πεδίο εσωκομματικής αντιπαράθεσης στο προσεχές διάστημα, με τον Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος να ευρίσκεται εν μέσω αμφίπλευρων πιέσεων ως προς το τι δέον γενέσθαι.

Αφενός, τα στελέχη της λεγόμενης εσωκομματικής αντιπολίτευσης διαμηνύουν ότι ενδεχόμενη απόφαση επαναφοράς των διαγραφέντων αποτελεί casus belli, ενώ θεωρούν πιθανή απόφαση για επιστροφή του ανεξάρτητου βουλευτή, Ζαχαρία Κουλία, ως εξέλιξη που «περνά τις κόκκινες γραμμές», η οποία σε ουδεμία περίπτωση μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Ευρύτερος επαναπατρισμός;
Αντιτείνουν, την ίδια ώρα, ότι, εάν το κόμμα λάμβανε απόφαση «επαναπατρισμού» των «έντεκα», θα όφειλε να πράξει το ίδιο και με άλλα στελέχη που διαγράφηκαν στο παρελθόν ή που, υπό το βάρος αφόρητων πολιτικών πιέσεων, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το ΔΗΚΟ.

Θέση, βεβαίως, που -σε ρητορικό επίπεδο τουλάχιστον- δεν φαίνεται να αντιβαίνει προς τις προεκλογικές διακηρύξεις του κ. Παπαδόπουλου, για επανασυσπείρωση όλων των δυνάμεων του Δημοκρατικού Κόμματος, και τη δήλωσή του ότι «κανείς δεν περισσεύει» στον αγώνα για ανασύνταξη και μεγάλωμα της παράταξης.

Αφετέρου, στελέχη του σκληρού πυρήνα του ΔΗΚΟ, που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον Νικόλα Παπαδόπουλο, «ακόμα και με πολιτικό ή προσωπικό κόστος», ασκούν έντονες πιέσεις προς την πλευρά της ηγεσίας προς άμεση υλοποίηση των υπεσχημένων, καθότι έχει διαρρεύσει ικανός πολιτικός χρόνος από την εξαγγελία τους. Ωστόσο, ένα τέτοιο διάβημα ενδέχεται να διαταράξει «επικίνδυνα» τις εσωκομματικές ισορροπίες, ενώ, ήδη, ο απόηχος της ανακίνησης του συγκεκριμένου θέματος, φαίνεται να επηρεάζει τους συσχετισμούς εντός της ΚΟ.

Υπό τα δεδομένα, οιαδήποτε απόφαση ληφθεί, δεν θα είναι χωρίς συνέπειες, παρ’ εκτός εάν ενταχθεί στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής συμβιβασμών και συναίνεσης, που, ωστόσο, δεν φαίνεται ορατή αυτήν τη στιγμή στον ορίζοντα.

Παιγνίδι με τον χρόνο
Αυτό τον ιδιότυπο «τετραγωνισμό» δυνάμεων στο ΔΗΚΟ συμπληρώνουν ο Αναπληρωτής Πρόεδρος, Μάρκος Κυπριανού, ο Αντιπρόεδρος, Χρίστος Πατσαλίδης, αλλά και όσα στελέχη προκρίνουν ένα είδος κριτικά εποικοδομητικής παραμονής στο κόμμα, αποκλείοντας, αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον, το ενδεχόμενο αποχώρησης ή «διαλεκτικοποιημένης ρήξης» στο εσωτερικό του.

Μάλλον φαίνεται να επιλέγουν την τακτική της διαλεκτικοποιημένης διαφοροποίησης σε όσα ζητήματα διαφωνούν, αποφεύγοντας την ανάληψη «ακραίων ή ριζοσπαστικών» πρωτοβουλιών.
Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, οι δύο ανώτατοι αξιωματούχοι του ΔΗΚΟ απορρίπτουν την ιδέα διαβημάτων αποχώρησης ή «διασπαστικών» κινήσεων, θεωρώντας ότι, προϊόντος του χρόνου, τα διακυβεύματα κυριαρχίας στο κόμμα αλλά και στον ευρύτερο κεντρώο χώρο θα επανατεθούν εκ των πραγμάτων, αλλά με διαφορετικούς όρους απ’ ό,τι τίθενται σήμερα. Ως συντελεστές αναδιαμόρφωσης του υφιστάμενου στάτους δυνάμεων θεωρούν, αφενός τις εξελίξεις στην οικονομία και στο Κυπριακό, και αφετέρου, τις δύο καθοριστικές εκλογικές αναμετρήσεις που έπονται, τις βουλευτικές εκλογές του 2016 και τις προεδρικές εκλογές του 2018.

Σύμφωνα με πηγές καλά γνωρίζουσες τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των δύο ηγετικών στελεχών του ΔΗΚΟ, οι κ. Κυπριανού και Πατσαλίδης αναμένουν, σε πρώτο χρόνο, τις κινήσεις του Προέδρου του κόμματος, ιδία όσον αφορά την προεδρική αναμέτρηση του 2018, θεωρώντας ότι, «είτε πετύχει είτε αποτύχει ο Νικόλας στους όποιους σχεδιασμούς του», θα έχουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν την επόμενη ημέρα, τόσο στο εσωκομματικό σκηνικό όσο και στο ευρύτερο πολιτικό πεδίο.

Μάλιστα, όπως πληροφορούμαστε, χάριν αυτής της «υπομονετικής διαχείρισης» του χρόνου, ο κ. Πατσαλίδης απέρριψε, προ καιρού, «ενδιαφέρουσα πρόταση» να ηγηθεί νέας πολιτικής κίνησης με ΔΗΚΟϊκά και όχι μόνο στελέχη στον ευρύτερο ενδιάμεσο χώρο.

Ο Κίκης Θεοδότου
Στη σύνθετη αυτή εξίσωση, θα πρέπει να προστεθεί και ένα από τα πλέον σημαίνοντα στελέχη του ΔΗΚΟ, ο Κίκης Θεοδότου, ο οποίος εδώ και καιρό διαπνέεται από έναν ιδιαίτερα έντονο προβληματισμό πολιτικής αυτονόμησης, με τη δημιουργία ανεξάρτητης πολιτικής κίνησης, τον οποίο, όπως δήλωσε στον «Φ» της περασμένης Κυριακής, προσανατολίζεται να εκδηλώσει πιθανόν με την έλευση του νέου χρόνου.
Με ενδιαφέρον, επίσης, θα πρέπει να αναμένονται και οι κινήσεις, στο εσωκομματικό σκηνικό, της τέως ευρωβουλευτού, Αντιγόνης Παπαδοπούλου, η οποία φαίνεται, προσώρας, να διακινείται σε μιαν ανεξάρτητη, προς όλους τους κομματικούς πόλους πορεία εντός του κόμματος.