ΑΚΕΛ: Σε τροχιά εξόδου από την πολιτική απομόνωση

Οι καταλυτικές εξελίξεις στην οικονομία ενεργοποιούν τα έως προσφάτως μπλοκαρισμένα αντανακλαστικά εξωστρέφειας του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης

ΗΔΗ ΣΤΗΝ Εζεκία Παπαϊωάννου ξεκίνησε ο προβληματισμός για τις προεδρικές εκλογές

Η πορεία ανασύνταξης του ΑΚΕΛ, μετά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις των προεδρικών εκλογών και των ευρωεκλογών, που οριοθέτησαν το εκλογικό ποσοστό του κόμματος στο 27%, βαίνει συμφώνως του στρατηγικού και οργανωτικού σχεδιασμού, με στόχο την, ει δυνατόν, πλήρη «επαναφορά» του στις, κρίσιμες και καθοριστικές για ολόκληρο το κομματικό σύστημα, βουλευτικές εκλογές του 2016.

Το αποτέλεσμα αυτών των τελευταίων θα αποτελέσει και ένα από τα καθοριστικά μέτρα στάθμισης των στρατηγικών επιλογών του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης ενόψει της προεδρικής εκλογής του 2018, για την οποία, ήδη, στην Εζεκία Παπαϊωάννου άρχισαν να προβληματίζονται, τουλάχιστον με σχεδιασμούς και «ασκήσεις» επί χάρτου.

Προσώρας, η στρατηγική «εξόδου από την πολιτική απομόνωση», στην τροχιά της οποίας το ΑΚΕΛ βρέθηκε μετά τα αρνητικά πεπραγμένα της κυβερνητικής του πενταετίας, φαίνεται να ευοδώνεται, αφού, οι καταλυτικές εξελίξεις στο μέτωπο της οικονομίας και οι δυστοκίες της κυβερνητικής πολιτικής ενεργοποίησαν διεργασίες σύμπλευσης και συνεννόησης στον χώρο της αντιπολίτευσης, από τις οποίες το μεγαλύτερο αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν μπορούσε να απουσιάζει.

Πεδία συγκλίσεων

Η στροφή, μάλιστα, του Δημοκρατικού Κόμματος και της ηγεσίας του σε περισσότερο αντιπολιτευτικές θέσεις όσον αφορά την εφαρμογή του μνημονίου και τη διαπραγμάτευση με την Τρόικα, παρά τις ειλημμένες μνημονιακές προσηλώσεις του, αλλά και η πάγια αντιμνημονιακή πλεύση της ΕΔΕΚ και των Οικολόγων, διαμόρφωσαν ένα εύφορο πεδίο αναζήτησης συγκλίσεων, εκ μέρους των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, στα θέματα της οικονομίας, με επικαιρικό θέμα αιχμής τη ρύθμιση του νομοθετικού πλαισίου για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και τις εκποιήσεις.

Ήταν, ίσως, η πρώτη φορά μετά την απώλεια της εξουσίας στις Προεδρικές Εκλογές το 2013 που, σε τέτοιο εύρος και βάθος, το ΑΚΕΛ κατέστη όχι μόνον ένας «αξιόπιστος συνομιλητής» με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, αλλά και καθοριστικός παράγων διεργασιών, που οδήγησαν στη διαμόρφωση συγκεκριμένου πλαισίου πολιτικής, για ένα από τα πλέον επίμαχα ζητήματα της επικαιρότητας.

Σημαντική συμβολή

Δεν είναι τυχαία η επισήμανση κορυφαίου στελέχους στην εφημερίδα μας, πως η συμβολή του ΑΚΕΛ στις διεργασίες διαμόρφωσης του «αντιπολιτευτικού μετώπου» στη Βουλή για το θέμα των εκποιήσεων αλλά και η συνολική συνεισφορά του στον εμπλουτισμό και στη διαφοροποίηση των αρχικών κυβερνητικών νομοσχεδίων, που είχαν ως αποτέλεσμα την υπερψήφιση του βασικού νομοσχεδίου για τις εκποιήσεις, υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική και ουσιαστική.

«Η συμβολή του ΑΚΕΛ στη συγκρότηση ενός διεκδικητικού άξονα, σε επίπεδο κοινοβουλευτικής λειτουργίας, στο θέμα των εκποιήσεων, ήταν καθοριστική, παρά την προσπάθεια υποβάθμισης αυτού του γεγονότος από μερίδα των ΜΜΕ», επισήμανε, γεγονός που «σηματοδοτεί μιαν αδιαμφισβήτητη αλλαγή στις σχέσεις με τα άλλα κόμματα, τουλάχιστον της αντιπολίτευσης». Το ΑΚΕΛ, πρόσθεσε, «αναλαμβάνει, πλέον, εκ νέου τον αντιπολιτευτικό του ρόλο, ως το κόμμα, μάλιστα, της μείζονος αντιπολίτευσης, σε συνεργασία με τα άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα, βγαίνοντας από τη θέση περιθωρίου όπου βρισκόταν τόσον καιρό. Και καθίσταται ξανά παράγων σημαντικών διεργασιών στο πολιτικό σκηνικό».

Τόνισε, επιπρόσθετα, πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να παραμένουν απαθή, «όταν η Κυβέρνηση επιλέγει να ταυτιστεί πλήρως με την Τρόικα, ερχόμενη σε πλήρη ρήξη με την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών κομμάτων αλλά και με την κοινωνία», σημειώνοντας περαιτέρω πως, για το ΑΚΕΛ, το ζήτημα που ηγέρθη και συνεχίζει να εγείρεται «είναι πρωτευόντως πολιτικό, και δευτερευόντως νομικό».

Η σύγκλιση με ΔΗΚΟ

Αν και με την ΕΔΕΚ λόγω, κυρίως, ιδεολογικής γειτνίασης, παρά τις μεγάλες διαφορές σε σειρά κεφαλαιωδών ζητημάτων, η διαμόρφωση συγκλίσεων ήταν, κατά το μάλλον ή ήττον, «φυσιολογική», εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη ικανοποίηση στην Εζεκία Παπαϊωάννου είναι η εξεύρεση κοινής γλώσσας με το Δημοκρατικό Κόμμα επί κρίσιμων θεμάτων της οικονομικής πολιτικής, στο πλαίσιο, ασφαλώς, του ιδεολογικού «αναθεωρητισμού» του κόμματος του κέντρου σε σχέση με την υλοποίηση των μνημονιακών δεσμεύσεων της ΚΔ - όπως εκφράστηκε, τουλάχιστον, στο θέμα των εκποιήσεων, παρότι και εδώ δεν παρουσιάζονται πλήρεις ταυτίσεις μεταξύ των δύο κομμάτων, όπως κατέδειξε, άλλωστε, και η ψήφιση των αναπομπών του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ολομέλεια της Βουλής.

Η επανασύσταση διαύλων επικοινωνίας, σε επίπεδο, μάλιστα, δομών διαμόρφωσης πολιτικής, με έναν από τους «παραδοσιακούς πολιτικούς εταίρους» της, είναι, για την Εζεκία Παπαϊωάννου, υψίστης πολιτικής σημασίας. Επανανοίγει, πλέον, έως το Κέντρο και τις παρυφές της κεντροδεξιάς, το τόξο των εν δυνάμει συνομιλητών, γεγονός που, με την πάροδο του χρόνου και με την επιτυχή αναμόχλευση των ανενεργών, για την ώρα, στερεοτύπων του κεντροαριστερού χώρου, θα μπορεί να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις συγκρότησης ενός νέου «κοινωνικοπολιτικού συμβολαίου» με τις «φίλιες» εκείνες δυνάμεις, οι οποίες, ακόμη, εξακολουθούν να κινούνται σε τροχιά αποξένωσης, εν σχέσει προς τον αριστερό πόλο.

Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να προδικάσει μέχρι ποιου σημείου θα φθάσει το φλερτ με το ΔΗΚΟ και τις ευρύτερες δυνάμεις του Κέντρου ή εάν οι «τεμνόμενες», αυτήν τη στιγμή, στρατηγικές του ΑΚΕΛ και του Νικόλα Παπαδόπουλου θα…διακλαδωθούν ώστε να συγκροτήσουν ένα νέο κεντροαριστερό πλέγμα.

Ωστόσο, έστω, σπερματικά, δημιουργούν τους όρους μιας εν δυνάμει επαναπροσέγγισης, οι προοπτικές και το περιεχόμενο της οποίας εξαρτώνται, βεβαίως, και από εξελίξεις που δεν αφορούν τη σημερινή πολιτική συγκυρία.

Επιχειρησιακά σενάρια

Πάντως, καλά ενημερωμένη πηγή, κοινωνός των προβληματισμών της Εζεκία Παπαϊωάννου, επισήμανε στη «Σ», ότι ο μακρόπνοος στρατηγικός σχεδιασμός των επιτελών του ΑΚΕΛ έχει… σμικρύνει την απόσταση από τις προεδρικές εκλογές του 2018, φέροντας στο «επιχειρησιακό τραπέζι» σειρά δοκιμών και ασκήσεων, που ήδη συζητούνται.

Σύμφωνα με αυτές, αυτήν τη στιγμή προβάλλουν ως περισσότερο πιθανά, τέσσερα σενάρια: Πρώτον, η υποστήριξη πολιτικού προσώπου από τον χώρο του Κέντρου, ευρύτερης αποδοχής, με πιο «ελκυστική» επιλογή, αυτό να μην είναι πρώτης γραμμής ή «εδρεύον» σε προεδρικό κομματικό θώκο.

Δεύτερον, η επιλογή υποψηφίου από τον χώρο της κεντροαριστεράς και ειδικότερα των λεγόμενων «αριστερών νέων δυνάμεων», κατά το παράδειγμα της επιλογής του Σταύρου Μαλά στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, με το όνομα του ίδιου του πρώην Υπουργού Υγείας να μην αποκλείεται εκ των προτέρων. Τρίτον, επιλογή καθαρά κομματικού υποψηφίου, με προτίμηση στέλεχος που να έχει ενεργό και αποδεδειγμένα δόκιμο κοινοβουλευτικό βίο, συμπεριλαμβανομένης ασφαλώς της Ευρωβουλής. Τέταρτον, διεκδίκηση της Προεδρίας από τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ, μια υποψηφιότητα που, σε περίπτωση αποτυχίας, θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις και για την επόμενη ημέρα στην ηγεσία του κόμματος.

Οπωσδήποτε, όπως προειπώθηκε, οι βουλευτικές εκλογές προηγούνται, αυτήν τη στιγμή, τόσο χρονικά όσο και σε σημασία. Όμως στο κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, όπως, ανομολόγητα, και στα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, η… βάσανος των Προεδρικών άρχισε να μετακινεί τα πιόνια στη σκακιέρα…