Ο Άιντα θέλει να επιταχύνει, αλλά ο Έρογλου διαμηνύει να… περιμένουμε τον Απρίλη

Πώς τα Η.Ε. θέλουν την «επόμενη φάση», όταν επαναλαμβάνουν φορτικά τον… αμανέ τους οι Ερντογάν και Νταβούτογλου;

ΟΙ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΕΣ γραμμές της Λευκωσίας ανήκουν και επίσημα πια στις ελληνικές καλένδες

Ο νέος ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα σήμανε «επιτάχυνση» των διαπραγματεύσεων. Φιλοδοξεί να περάσουν οι δυο ηγέτες στην επόμενη φάση και να τα βάλουν όλα στο τραπέζι. Αλληλένδετα, όπως λέγεται τελευταία στη γλώσσα των Ηνωμένων Εθνών. Είναι φανερό ότι στόχος είναι να βγουν οι συνομιλίες από το τέλμα που φάνηκε να δημιουργείται ξανά τον τελευταίο καιρό. Υπάρχουν, όμως, οι προοπτικές;

Την ίδια ώρα που τα Ηνωμένα Έθνη κάνουν αυτήν την προσπάθεια, ο Αχμέτ Νταβούτογλου, που μόλις πέρασε από το Υπουργείο Εξωτερικών στην Πρωθυπουργία, έρχεται εδώ στην Κύπρο και για δεύτερη φορά μέσα σε μερικές ημέρες, μετά το αφεντικό του, διακηρύσσει «λύση δύο κρατών». Όπως ακριβώς ο νέος Πρόεδρος της Τουρκίας, αλλά και κάπως πιο… αψά ο νέος στενός συνεργάτης του μίλησε για «ειρήνη και συνεργασία». Αλλά έβαλε τους τουρκικούς όρους του παιχνιδιού. Στη βάση της λειτουργίας των δυο κρατών στην Κύπρο.

Η θολούρα

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα αυξάνονται και πληθύνονται οι απορίες πώς τα Η.Ε. μπορεί να προχωρούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα και να σχεδιάζουν επιτάχυνση των διαπραγματεύσεων. Καλοπροαίρετοι διπλωμάτες διερωτώνται: «Μα δεν άκουσε ο κ. Άιντα τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας; Κι αν ο νέος Ειδικός Σύμβουλος δικαιούται κάποια περίοδο χάριτος, δεν άκουσε τίποτα η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ; Ο κ. Μπαν Κι Μουν τι θα είχε να πει για τα διαπιστευτήρια της νέας τουρκικής κυβέρνησης;».

Τελικά την όλη θολούρα των αμφιβολιών και καχυποψίας επέτεινε περισσότερο το «φραστικό λάθος» του Γενικού Γραμματέα, που δείχνει… ανεπίδεκτος μαθήσεως. Με αυτούς τους οιωνούς πάντως η Λευκωσία δεν έχει καμία αισιοδοξία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι συνεργάτες του γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι πολύ συγκρατημένοι. Αρκετά είναι εξάλλου τα προβλήματα με τον «πονοκέφαλο του Μνημονίου» που άνοιξε η αντιπολίτευση. Αλλά για άλλη φορά, σαν… έτοιμοι από καιρό, συντηρούν για μια ακόμα φορά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.

Η προσέγγιση είναι «θετική στάση αλλά και προσοχή και βλέπουμε...». Θα πρέπει να πάρει τις σωστές εικόνες ο νέος ειδικός σύμβουλος, αφού η παρουσία του είναι ήδη ένα «συν» σε σχέση με την «εποχή Ντάουνερ». Ο ίδιος ο κ. Άιντα είναι λογικό να θέλει να δώσει το δικό του στίγμα και πειραματίζεται προσπαθώντας λογικά να σπρώξει τα πράγματα. «Αλλά δεν έχει ιδέα τι εστί Έρογλου», σχολίαζε αξιόπιστη πηγή από το Προεδρικό.

«…και βλέπουμε…»

Φαίνεται ότι όλη η προσέγγιση είναι το «...και βλέπουμε...». Αλλά την ίδια ώρα φτάνουν πληροφορίες από τα κατεχόμενα που λένε ότι «από Νοέμβριο μέχρι Απρίλιο 2015 παγώνει η κατάσταση». Αυτό φαίνεται να περιλαμβάνει ο οδικός χάρτης Έρογλου. Και επειδή βέβαια δεν μπορεί να εννοεί ότι από το τέλος Σεπτεμβρίου μέχρι το τέλος Οκτωβρίου μπορεί να επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος, τότε σημαίνει απλως ότι μας παραπέμπουν στον επόμενο Απρίλη...

Τέτοιες πληροφορίες ή φήμες, όσο και αν ακούγονται εκνευριστικές, ταιριάζουν με άλλες πληροφορίες που από την αρχή του χρόνου έρχονταν από «τρίτους διπλωμάτες». Από καιρό ψιθυρίζεται στα διπλωματικά πηγαδάκια πως «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει από το τέλος του 2014 μέχρι τέλους πρώτου τριμήνου του 2015».

Αυτή η πληροφόρηση δείχνει να είχε κάποια λογική. Ελάμβανε υπόψη πρώτον τις εξελίξεις μέσα στην ίδια την Τουρκία, με τη μετάβαση του Ερντογάν στην προεδρία και την εμπέδωσή του, καθώς και τις εκλογές στα κατεχόμενα. Χρειαζόταν πράγματι αυτός ο χρόνος για να στηθεί το νέο σκηνικό στα τουρκικά πολιτικά πράγματα. Ποιος, όμως, μπορεί να εξηγήσει γιατί αυτό το νέο σκηνικό σημαίνει και αλλαγή στάσης στο Κυπριακό;

Εξάλλου, οι εναρκτήριες δηλώσεις Ερντογάν-Νταβούτογλου καθόλου δεν προετοιμάζουν για κάτι τέτοιο.

Άλλο είναι, όμως, το βασικό ερώτημα. Τι διαφορετικό θα γίνει, άραγε, τον Απρίλιο του 2015; Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τότε η τουρκική στάση; Και αν μπορεί να αλλάξει τότε, γιατί άραγε δεν μπορούσε να άλλαζε από τώρα;

Δυο κράτη

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να εξηγήσει τι μπορεί να αλλάξει αν επανεκλεγεί ο Έρογλου, όπως όλα δείχνουν, στην ψευδοπροεδρία την οποία όμως με τόσο σθένος υποστηρίζουν Ερντογάν και Νταβούτογλου.
Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που προβλέπουν ότι «θα μπει στην εξίσωση και το φυσικό αέριο». Και ότι η Τουρκία θα έχει ανάγκη και για τον περιφερειακό ρόλο της, άσχετα με τις πολύ ψαλιδισμένες ευρωπαϊκές φιλοδοξίες, να «απαλλαγεί» από το Κυπριακό. Αλλά ένα τέτοιο σενάριο δεν αποκλείει καθόλου ότι η αναδυόμενη Τουρκία, όπως την παρουσιάζει και την προετοιμάζει ο Ερντογάν στην προεδρία, θα εμφανίζεται έτοιμη για «λύση συνεργασίας δυο κρατών».

Τι θα κάνει άραγε τότε η Λευκωσία; Αυτό κανένας δεν φαίνεται να το γνωρίζει, ούτε και κανείς δείχνει να προετοιμάζεται…

Η λογική επιμονή για λύση, σε συνδυασμό με την πολύ πιο έντονη τουρκική εμμονή σε λύση δύο κρατών, μπορεί σε κάποια στιγμή να οδηγήσει μπροστά σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις.

Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές, ανάμεσα σε εκείνους που ήταν έτοιμοι για «συμβιβασμό ομοσπονδίας» και στους άλλους που είχαν μόνιμες αντιρρήσεις και ζητούσαν να βάλουν σε δοκιμασία την ομοσπονδία αυτή έναντι της δημοκρατίας και της λειτουργικότητας ή των ευρωπαϊκών αρχών, μοιάζει να μην έχουν πια νόημα. Ούτε το «σωστό περιεχόμενο» του ΔΗΚΟ ούτε και η στήριξη του ΑΚΕΛ «εφόσον διαφυλάσσονται βασικές αρχές» φαίνεται να ανταποκρίνονται στο πραγματικό παιχνίδι στο οποίο παρασύρει το Κυπριακό η Άγκυρα.

Από την άλλη, εκείνοι που προσβλέπουν σε κάποιαν «αποφασιστική παρέμβαση των Αμερικανών», όσο και αν έχουν πραγματικά στηρίγματα από τις υπόλοιπες δραματικές διεθνείς εξελίξεις, δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν τι ακριβώς θα μπορούσε να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες απέναντι σε μια Τουρκία που έχει μια πολύ συγκεκριμένη άποψη, την οποία παρουσιάζει και ως θετική...