Συναγερμός στο Εθνικό Συμβούλιο, στους αστρολόγους και στις καφετζούδες…

Ο επικοινωνιακός χορός του Ζαλόγγου και η «ξεβράκωτη» προσπάθεια διεκδίκησης του δικαίου με τον «φερετζέ» της «πατριωτικής φουστανέλας»

ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ κινδυνεύει να γίνει όμηρος της Τουρκίας

Ενθυμάται προφανώς η κοινή γνώμη εκείνη τη βαρυσήμαντη τοποθέτηση του Ελληνοκύπριου Διαπραγματευτή Ανδρέα Μαυρογιάννη μετά τη Συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου, ότι οι πλανήτες μπήκαν στη σειρά για τη λύση του Κυπριακού. Και υπενθυμίζουμε, ταυτοχρόνως, ότι είχαμε από την πρώτη στιγμή επισημάνει από αυτές τις στήλες ότι οι πολιτικοί μας θα πρέπει να αποφεύγουν τα μεγάλα λόγια και να είναι φειδωλοί.

Τονίσαμε όμως και κάτι άλλο: Το Κυπριακό δεν θα επιλυθεί ούτε με αστρολόγους, ούτε με καφετζούδες, αλλά επί τη βάσει στρατηγικής, η οποία φαίνεται ότι δεν υπάρχει. Και πώς να υπάρχει όταν στρατηγική σημαίνει καθαρούς και συγκεκριμένους στόχους καθώς και εναλλακτικά σενάρια δράσης. Διότι, όπως είχε πει και ο Θουκυδίδης, ένας καλός στρατηγός για να μην αιφνιδιαστεί, όταν θα μπει στο πεδίο της μάχης θα πρέπει να έχει εκ των προτέρων στο μυαλό του εναλλακτικούς τρόπους δράσης!

Αποδιοπομπαίος τράγος

Βεβαίως, όχι μόνο ο Θουκυδίδης αλλά και όλοι οι λοιποί επιστήμονες, που ασχολούνται με τη στρατηγική, αναφέρονται όταν αναλύουν πολιτικά φαινόμενα σε πολιτικούς με στρατηγική σκέψη. Καθόλου δεν αναφέρονται είτε σε αστρολόγους είτε σε καφετζήδες ή καφετζούδες. Τα περί Εθνικού Συμβουλίου και καφενείου δεν είναι δικοί μας χαρακτηρισμοί αλλά ανθρώπων - πολιτικών, οι οποίοι συμμετάσχουν σε αυτό.

Ουδόλως θα ήταν ορθό να στιγματίσουμε τον κ. Μαυρογιάννη και να φορτώσουμε όλο το βάρος της ευθύνης ή να τον αθωώσουμε καθ' ολοκληρίαν. Η αθώωσή του μπορεί να προκύψει μόνο εάν αποδεχθεί τον όρο του εκτελεστικού οργάνου. Κάτι που δεν θα το ήθελε και δεν του αρμόζει. Θα τον αδικούσαμε κι εμείς, αλλά πρωτίστως θα αδικούσε ο ίδιος τον εαυτό του.

Αληθές, όμως, είναι ότι κ. Μαυρογιάννης, όταν επισκέφθηκε την Άγκυρα, έσερνε τον επικοινωνιακό χορό… του Ζαλόγγου, ισχυριζόμενος ότι περίπου έπεισε τους Τούρκους, ενώ ταυτοχρόνως είχε αναλάβει εκστρατεία να ενημερώσει -και περίπου να διαβεβαιώσει τους πρόσφυγες- ότι άνοιξε το παράθυρο της ευκαιρίας για λύση.

Και εμείς γράφαμε: Πλανώνται πλάνην οικτράν! Και τώρα μας λένε ότι όχι μόνο δεν πείσθηκε η Άγκυρα, αλλά και ότι ζητά περισσότερα από το σχέδιο Ανάν. Συνεπώς, ο κ. Μαυρογιάννης εξελίσσεται σε αποδιοπομπαίο τράγων κακών αναλύσεων και εκτιμήσεων και αντίληψης μιας ολόκληρης πολιτικής ηγεσίας περί του πώς λειτουργεί η Τουρκία.

Προφανώς, δεν είναι ζήτημα ελλειμματικού πατριωτισμού. Είναι μάλλον ζήτημα κακών αναλύσεων και μιας κακής και επιπόλαιης επικοινωνιακής πολιτικής, που θέλει να δημιουργεί φρούδες ελπίδες μέσω των οποίων υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι έτσι μπορούν να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα της 11ης Φεβρουαρίου, που έδωσαν το δικαίωμα στην τουρκική κυβέρνηση -πιάνοντας στον ύπνο Αθήνα και Λευκωσία επί Ελληνικής Προεδρίας- να υποβάλει στις 23 Ιουνίου του 2014 ενώπιον του Συμβουλίου Σύνδεσης Τουρκίας - Ε.Ε. έγγραφο, στο οποίο:

1. Χαρακτηρίζει ως εκλιπούσα την Κυπριακή Δημοκρατία.

2. Ισχυρίζεται ότι το Σύνταγμα της Ζυρίχης είχε προκύψει από τους «δύο λαούς της Κύπρου», που άσκησαν από κοινού το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Άρα από τη Ζυρίχη, λένε οι Τούρκοι, πηγάζει η διπλή εξουσία και κυριαρχία και θα συνεχιστεί και στο νέο πολιτειακό σύστημα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, επί τη βάσει των δυο ισοτίμων κρατών. Και προχωρούν ακόμη ένα βήμα τονίζοντας ότι: το νέο συνεταιρικό πολιτειακό σύστημα θα εγκαθιδρυθεί μέσω των χωριστών, αυτήν τη φορά, δημοψηφισμάτων. Δηλαδή χωριστών αυτοδιαθέσεων.

3. Θεωρεί ότι η κυπριακή ΑΟΖ δεν ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και ότι θα πρέπει να τριχοτομηθεί μεταξύ του ψευδοκράτους, των ελεύθερων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ίδιας της Τουρκίας.

Η τουρκική διαλλακτικότητα και οι καλές ομοσπονδίες

Δεν θα σχολιάσουμε όσα δημόσια Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τονίζουν περί του χάσματος, που υπάρχει στις συνομιλίες επί των διαφόρων πτυχών του Κυπριακού. Κατά τα άλλα ελέγετο ότι έχουν πεισθεί οι Τούρκοι περί των θέσεών μας ή ακόμη και ότι θα ήταν δυνατό να γίνουν διαλλακτικοί.

Ακόμη και τώρα γίνεται αναφορά για κρίσιμο τρίμηνο. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Εδώ και μισό αιώνα το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Προφανώς τελεί υπό διαρκή διχοτομική αφασία. Και γιατί, λοιπόν, να είναι διαλλακτική η Τουρκία, όταν το Κυπριακό δεν της προκαλεί κόστος ούτε στην Ε.Ε. ούτε σε άλλα διεθνή φόρα, αφού οι εκάστοτε Κυβερνήσεις, χωρίς στρατηγική και με λανθασμένο στόχο, εμπλέκονται σε μια ατέρμονη διαδικασία διακοινοτικού διαλόγου, που προσφέρει άλλοθι στην κατοχική Άγκυρα για να εισπράττει εύσημα ότι βοηθά στις προσπάθειες λύσης, την οποία όμως καθορίζει στη λογική της νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής.

Δηλαδή στη λογική της διζωνικής δικοινοτικής της ομοσπονδίας, την οποία αποδέχεται ως λύση η πολιτική μας ηγεσία. Μπορεί, επί τούτου, κάποιοι άλλοι να διαμαρτυρηθούν, ισχυριζόμενοι ότι δεν αναφέρονται στην οποιαδήποτε ομοσπονδία παρά μόνο σε μια καλή ομοσπονδία, προβάλλοντας την ομοσπονδία των ΗΠΑ. Ή μιλώντας για μια πολυπεριφερειακή ομοσπονδία.

Με άλλα λόγια, υποστηρίζουν τη δημιουργία πόλεων - κρατών. Εάν οι δυο ζώνες σε μια ομοσπονδία είναι μια φορά δαπανηρές, από κάθε άποψη, μια πολυπεριφερειακή ομοσπονδία θα είναι χίλιες φορές πιο δαπανηρή. Και αν η επιστροφή στη Ζυρίχη θεωρείται με βάση τις τουρκικές θέσεις ουτοπία, η καλή ομοσπονδία θα είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο ουτοπική, διότι χωρίς τους φυλετικούς διαχωρισμούς θα δημιουργηθούν δυο ελληνικά συνιστώντα κράτη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, έχουμε μια πολιτική ηγεσία, της οποίας ο στόχος, δηλαδή η ομοσπονδία, συνιστά τον τουρκικό στρατηγικό στόχο! Επί σειράν ετών η πολιτική και ο στόχος αυτός είναι μερικώς εφικτός, αφού για να ολοκληρωθεί η υλοποίησή του χρειάζεται η δική μας υπογραφή, που θα αποτυπώνει μια λύση κομμένη και ραμμένη στην Άγκυρα. Και η οποία θα διχοτομεί το υφιστάμενο ενιαίο κράτος σε δυο συνιστώντα, θα τριχοτομεί την ΑΟΖ και θα καθιστά την Κύπρο τουρκικό πολιτειακό και γεωστρατηγικό προτεκτοράτο.

Αλλιώς, επαρχία της Τουρκίας! Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο η τουρκική αδιαλλαξία, αλλά και το γεγονός ότι, ανεξαρτήτως εάν έχει ή όχι στρατηγική η Λευκωσία, το χείριστο είναι ότι ο στόχος που εμφανίζει ως δικό της συμβιβασμό, δεν είναι δικός της. Είναι τουρκικός! Λογικά, βεβαίως, μπορεί να διερωτηθεί κάποιος: Εφόσον είναι τουρκικός ο στόχος, γιατί η Άγκυρα δεν λέει ναι να τελειώνουμε;

Η απάντηση δίδεται από τους ίδιους του Τούρκους: Θεωρούν ότι το ένα σκέλος της διχοτόμησης έχει επιτευχθεί με την υφιστάμενη de facto διχοτόμηση. Τώρα με τη λύση θέλουν να θέσουν σε εφαρμογή το δεύτερο σκέλος της τουρκικής στρατηγικής. Αφενός να νομιμοποιήσουν με την ομοσπονδία τα παράνομα τετελεσμένα της εισβολής και, αφετέρου, να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το σύνολο της Κύπρου.

Ο στόχος της λύσης

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ, το Κυπριακό είτε θα διαιωνίζεται είτε, για να λυθεί, θα πρέπει να νομιμοποιηθούν οι τουρκικού στόχοι και να γίνουν βήματα πλήρους τουρκοποίησης. Διότι, η Τουρκία είναι ισχυρή και εμείς οι αδύνατοι.

Για να αλλάξει η κατάσταση, θα πρέπει να προκύψει αλλαγή των ισοζυγίων δυνάμεων, που σημαίνει συμμαχίες αύξησης ισχύος και χρήση του φυσικού αερίου για επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία και όχι διχοτόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναγνώριση του υφιστάμενου ψευδοκράτους σε ισότιμο συνιστών κράτος.

Εάν θέλουμε να έχουμε στρατηγική, πρωτίστως, θα πρέπει να καθοριστεί ο στόχος. Και ο στόχος δεν μπορεί να είναι η ομοσπονδία, διότι έτσι είναι ως να αποδεχόμαστε την κατοχή και την παρανομία, αλλά και την πολιτειακή και γεωπολιτική, καθώς και την ενεργειακή υποταγή μας στην Τουρκία.

Συνεπώς, ο στόχος θα πρέπει να είναι η διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή και η επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία. Και επί τούτου νομικά και πολιτικά όπλα είναι, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Πρώτο, το Πρωτόκολλο 10, που προνοεί ότι εντάχθηκε ολόκληρη η Κυπριακή Δημοκρατία στην Ε.Ε. και ότι η εφαρμογή του κεκτημένου αναστέλλεται στο βόρειο τμήμα του νησιού λόγω της υφιστάμενης κατάστασης. Τονίζεται, δε, και κάτι άλλο: Ότι για την εφαρμογή του χρειάζεται ομοφωνία, που σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει λόγο πώς θα γίνει αυτή η εφαρμογή.

Εάν, δηλαδή, θα γίνει επί τη βάσει της διχοτόμησης στη βάση δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών, όπως θέλει η Τουρκία, ή εάν θα πραγματοποιηθεί στην πρακτική της επανενσωμάτωσης των κατεχομένων στο ενιαίο κράτος της Ζυρίχης με μεταρρυθμίσεις επί του Συντάγματος, που θα καταργούν προηγούμενες αντιδημοκρατικές αγκυλώσεις και δεν θα αποκλίνουν από τις δημοκρατικές αρχές και αξίες της Ε.Ε.

Δεύτερο, η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005, που καθιστά σαφές ότι για να προχωρήσει η τουρκική ενταξιακή διαδικασία θα πρέπει να αναγνωριστεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Γιατί ενταχθήκαμε στην Ε.Ε.; Για να χρησιμοποιούμε τα νομικά και πολιτικά της εργαλεία προκειμένου να εξευρεθεί δημοκρατική λύση και όχι για να τα αχρηστεύουμε μέσα από διαλόγους κωφών!

Τρίτο, οι αρχές και αξίες της Ε.Ε. και του διεθνούς δικαίου, όπως είναι το δικαίωμα ελευθερίας, εγκατάστασης και περιουσίας, καθώς και ένας άνθρωπος - μία ψήφος.

Εργαλείο ισχύος ή ομηρείας;

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι ωραίες οι αρχές και αξίες, αλλά τι γίνεται με την ισχύ και δη τη στρατιωτική. Ορθό το ερώτημα. Και επιβεβαιώνει τι λέγαμε επί μακρόν. Ότι δεν μπορεί να διεκδικήσει το δίκαιο ξεβράκωτος, χωρίς δηλαδή ισχύ, φορώντας ως φερετζέ κάλυψης των υποχωρήσεών του και της αποδοχής των φασιστικών τουρκικών θέσεων, μια «πατριωτική φουστανέλα»!

Συνεπώς, το φυσικό αέριο είναι εργαλείο ισχύος υπό την έννοια ότι θα χρησιμοποιηθεί ορθά. Αλλιώς, εάν είσαι αδύνατος και δεν έχεις συμμαχίες για να σε κάνουν ισχυρότερο, το φυσικό αέριο θα καταστεί αντικείμενο εκβιασμού και απειλών από την Τουρκία. Για να είναι το φυσικό αέριο εργαλείο ισχύος, θα πρέπει να ληφθεί στρατηγική απόφαση για το τερματικό και συμμαχία με το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Ε.Ε. και τη Γερμανία, καθότι το έδαφος είναι πρόσφορο.

Μια τέτοια στρατηγική συμμαχία θα ενισχύσει τον ρόλο της Κύπρου στο χρηματιστήριο των διεθνών σχέσεων και δεν θα αντιμετωπίζεται με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται σήμερα. Ειδικότερα αυτό θα συμβεί εάν μπει στο παιχνίδι και η Γερμανία, η οποία ζητά ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία και ουδόλως θα ήθελε να τεθεί υπό την εξάρτηση των ενεργειακών οδών της Τουρκίας, για τον εξής λόγο: Θα είναι όμηρος της Άγκυρας σε ό,τι αφορά τις τουρκικές ενταξιακές διαδικασίες και την τελική απόφαση, ενώ εάν καταστεί η Τουρκία πλήρες κράτος μέλος, τότε η Γερμανία θα είναι στη σκιά της Τουρκίας παντοιοτρόπως.

Τροφοδοσία τουρκικής αδιαλλαξίας

Ούτως ή άλλως, αυτή η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από την Τουρκία θα δημιουργήσει μακροπρόθεσμα προβλήματα σταθερότητας, όπως και η περίπτωση υπογραφής λύσης τουρκικών συμφερόντων, που είναι αντίθετη με τα συμφέροντα του Ισραήλ, το οποίο επίσης δεν θα ήθελε να τεθεί υπό την εξάρτηση της Τουρκίας μέσω Κύπρου. Γεγονός, που θα συνιστά πηγή ανασφάλειας και για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Κλασικά επί τούτου παραδείγματα είναι όσα συμβαίνουν στο Ιράκ.

Και εμείς με διπλωματική δεινότητα, πολιτική διορατικότητα και συμμαχίες αλλαγής ισοζυγίων δυνάμεων θα πρέπει να αποτρέψουμε, καθιστώντας την Κύπρο εναλλακτική ενεργειακή οδό για την Ε.Ε. και δη για τη Γερμανία, βοηθώντας έτσι στην εξισορρόπηση των υφιστάμενων τουρκικών ανισοζυγίων δυνάμεων που τροφοδοτούν μαζί με την απουσία σχεδίου Β και στρατηγικής την τουρκική αδιαλλαξία. Και εκτροχιάζουν τους πλανήτες από την πορεία δημοκρατικής, σταθερής και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού.