Όταν βλέπω αυτούς όλους που κρατούν την τύχη μας στα χέρια τους, βουλευτές, υπουργούς κι άλλους τιτουλάριους να ιδρώνουν μεσούντος του καλοκαιριού για να βρουν τρόπους εκποίησης των κατοικιών μας, από τη μια μειδιώ με συγκατάβαση και από την άλλη τους λυπάμαι.

Σκέφτομαι σε τι βάσανα τους έχουμε οδηγήσει με τις άσοφες ενέργειές μας, να δανειζόμαστε χρήματα και να μη θέλουμε να τα επιστρέψουμε. Μα είναι συμπεριφορά αυτή...

Πάρε, κύριε, όχι μερικές χιλιάδες αλλά μερικά εκατομμύρια, με προνομιακή μεταχείριση, η φράση θυμίζει ολίγον χρηματιστήριο της περιόδου 1999-2000, και θα δεις ότι κανένας δεν θα ενοχληθεί και κανένας δεν θα σε ενοχλήσει.

Ενώ τώρα με μερικές ψωροχιλιάδες δάνειο τι κατάλαβες; Απλώς έβαλες τους προαναφερθέντες να τρέχουν να διαρθρώσουν, να αναδιαρθρώσουν, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, τα δικά σου δάνεια. Μήπως η συμπεριφορά σου εμπεριέχει δόση εκδίκησης;

Αλλά κι αυτοί τα ΄θελαν και τα ΄παθαν. Είχαν όλο τον χρόνο μπροστά τους να κάτσουν να τα πουν και να τα συμφωνήσουν, κι όμως περίμεναν στο παρά ένα για να συνέλθουν. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Αλλά έτσι είναι. Το σκοινί του χωρκάτη μονό δεν φτάνει, αλλά διπλό φτάνει και περισσεύει, λένε και στα χωριά μας.

Είπα χωριάτης, είπα χωριό και δεν σκέφτηκα ότι πιθανώς κάποιοι να ενοχληθούν. Γιατί, τι σχέση μπορεί να έχουν όλοι αυτοί με χωριά; Αυτοί που κυκλοφορούν με αστραφτερές λιμουζίνες, με οδηγούς, ασφάλεια και κουστωδίες, είναι ποτέ δυνατόν να διασυνδέονται με χωριάτικες καταστάσεις;

Αυτοί έχουν το γαλάζιο στο αίμα τους. Τι, να αφήσουν να εκλείψει το είδος; Μπορεί αλλού τους γαλαζοαίματους να τους αποκαθηλώνουν, αλλά εμείς τους προστατεύουμε και τους αναβαθμίζουμε δεόντως. Να μην πω ότι τους πολλαπλασιάζουμε κιόλας.

Θα μάθατε ασφαλώς την περίπτωση εκείνου που διατηρεί τις γραμματείς με τη σέσουλα. Δυο-δυο τις έχει. Αλλά κι εγώ αν ήμουν στη θέση του το ίδιο θα έκανα. Αφού άλλοι πληρώνουν, γιατί να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη;

Τέλος πάντων, ξέφυγα και από το θέμα μου. Αυτό των συζητήσεων για τον τρόπο που θα πάρουν τα σπίτια του κοσμάκη. Γιατί η ουσία των συζητήσεων αυτή είναι. Ο τρόπος, η μέθοδος, ο χρόνος. Επί της ουσίας, διαφωνία καμιά.

Όπως είναι γνωστό, το θέμα είχε τεθεί και λυθεί από το 1821. Ο Μουσελίμ Αγάς ξεκαθάρισε στον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό ότι την υπόσχεσή του να μην τον αποκεφαλίσει την τηρεί. Γιατί, όπως του εξήγησε, «άλλο εν το κόφκω τζιεφαλήν τζιαι άλλο το κρεμμάζω».

Και οι κύριοι, κύριοι ηγέτες μας αυτό κάνουν. Μας υποσχέθηκαν ότι σπίτι δεν θα βγει στο σφυρί. Και τηρούν την υπόσχεσή τους. Ξεπούλημα και ντελάλη δεν έχει. Εκποίηση, ναι. Προ πάντων συνέπεια.

Άκου εκποίηση. Πέστε, κύριοι, τα πράγματα με το όνομά τους. Στον ντελάλη θα βγάλουν τα σπίτια του κόσμου. Όσα - όσα θα τα δώσουν και το δηλώνουν μάλιστα ανερυθρίαστα.

Ευκαιρία, λοιπόν, για τους έχοντες και κατέχοντες να μετατραπούν σε υπερ-έχοντες και υπερ-κατέχοντες. Οι υπόλοιποι έχουν το ελεύθερο να μετατραπούν σε είλωτες. Αρκετά μας ανέκτηκαν. Καιρός να επανέλθει ο καθένας στην τάξη του.

Τι θέλεις, κύριε εσύ, από το τάδε χωριό, γιος της παραδουλεύτρας, να συναγελάζεσαι με τον καθωσπρέπει κόσμο; Γύρισε στο παχνί σου, εκεί που ήταν οι γονείς και οι παππούδες σου.