Η κρίση που δημιουργείται με το εμπάργκο σε βάρος της Ρωσίας από τις δυτικές χώρες και τα αντίποινα που η χώρα αυτή ανακοίνωσε, μας οδηγούν σε διάφορες σκέψεις και προβληματισμούς. Παρατηρούμε ότι κάθε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σπεύδει προς τη Μόσχα εκλιπαρώντας να την εξαιρέσει από τα αντίποινα, να την παρακαλέσει να συνεχίσουν τις οικονομικές συναλλαγές εξηγώντας ότι "εγώ εν τζιαι". Η κάθε χώρα επιχειρεί να εξαιρεθεί από τα αντίμετρα, να μην υποστεί τις συνέπειές τους.
Αυτή είναι η ενιαία Ευρώπη, η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας. Η Ευρώπη που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε συνομοσπονδία, με ενιαίες πολιτικές στους διάφορους τομείς. Στον πρώτο κλυδωνισμό όμως, η κάθε χώρα σκέφτεται μόνο τον εαυτό της και επιχειρεί να διαχωρήσει τη θέση της, να διαφοροποιηθεί, να εξαιρεθεί από το σύνολο και να εμφανιστεί ότι ενεργεί και λειτουργεί αυτόνομα.
Σπεύδει να εγκαταλείψει το καράβι. Να διασώσει το τομάρι της αδιαφορώντας για τους λεγόμενους εταίρους για τους οποίους μέχρι χτες έδινε όρκους πίστεως και θυσίας σε ώρα ανάγκης. Μα αν σε μια τέτοια περίπτωση, αυτή είναι η συγκεκριμένη θέση τους, γιατί να περιμένουμε ότι σε δυσκολότερες καταστάσεις θα έχουν διαφορετικές τοποθετήσεις;
Αλλά γιατί να μας εκπλήσσει η συμπεριφορά αυτή των εταίρων μας; Εμείς τους έχουμε πράξει. Τους έχουμε δοκιμάσει και αποδείκτηκαν αναξιόπιστοι και αφερέγγυοι. Είναι οι ίδιοι εταίροι που δεν βρήκαν μια λέξη καταδίκης για την κατοχή του μισού εδάφους κράτους-μέλους της Ένωσης.
Είναι οι ίδιοι που σε κάθε ευκαιρία επιλέγουν να τάσσονται με μια χώρα-εισβολέα και να εγκαταλείπουν αδιάφορα το μέλος τους. Τέτοιες συμπεριφορές είναι απαράδεκτες από χώρες συμμάχους και εταίρους που έχουν στόχο τη στενότερη σχέση και συνεργασία.
Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που μας υποσχέθηκαν, η Ευρώπη που οραματιστήκαμε.Ίσως είναι βαρύ να τους αποδόσουμε τον χαρακτηρισμό που πριν μισό αιώνα ο Θεμιστοκλής Δέρβης απέδιδε στον ΟΗΕ περιγράφοντάς τον σαν ''Διεθνή Λέσχη Απατεώνων'', αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να τους αποκαλούμε και εταίρους. Δεν μας αφήνουν περιθώρια για κάτι τέτοιο. Κι όταν έχεις τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς. Το θέμα όμως είναι να βλέπουμε και να μαθαίνουμε. Κάτι δυστυχώς που δεν φαίνεται να συμβαίνει.
