Ποιαν Ομοσπονδία, τελικά, μας επιφυλάσσει το μελλοντικό μας πεπρωμένο;

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα τη μόνη αγωγή που προωθεί είναι αυτήν του συντεταγμένου «απολίτικου» πολίτη και τη μόνη γνώση πολιτικής οικονομίας είναι αυτήν της ανερυθρίαστα διεφθαρμένης εξουσίας

ΘΑ ΗΤΑΝ λυσιτελέστερον να άρχιζαν το πρώτο - πρώτο κεφάλαιο της ομοσπονδιακής διδαχής, με την… ομοσπονδοποίηση της διαφθοράς με την ατιμωρησία

«Τι είναι μια ληστεία μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;». Το συγκεκριμένο σύνθημα, ιλαροτραγικά επίκαιρο στον καθημαγμένο, καθημερινά, «τροπικό της κρίσης», θα ήταν ό,τι χρησιμότερο για να εμπλουτίσει το μάθημα «Πολιτικής Οικονομίας», όσο και αυτό της «Αγωγής του Πολίτου».

Ωστόσο, επειδή το εκπαιδευτικό μας σύστημα τη μόνη αγωγή που προωθεί είναι αυτήν του… συντεταγμένου «απολίτικου» πολίτη και τη μόνη γνώση πολιτικής οικονομίας είναι αυτήν της ανερυθρίαστα διεφθαρμένης εξουσίας, δεν πρόκειται μηδέποτε να εισαχθεί στη διδακτέα ύλη.

Προσφορότερη, μάλλον, για το Υπουργείο Παιδείας, την Κυβέρνηση, το κυβερνών κόμμα - τουλάχιστον την ηγεσία του - και τη μονίμως συμπάσχουσα με το Προεδρικό, όσον αφορά τις ευαισθησίες για το Κυπριακό, μείζονα αντιπολίτευση, είναι η εισαγωγή του μαθήματος για την Ομοσπονδία, ή, έστω, εκτενέστερων αναφορών περί την τελευταία, προκειμένου να γνωρίζουν οι αυριανοί πολίτες της ελευθερόφρονης Πολιτείας μας, σε ποιο πολίτευμα ή καθεστώς θα διαβιούν.

Το μέλλον, λοιπόν, μας καλεί να το επισκεφθούμε με παρρησία, σύνεση και τη λελογισμένη ορμή μονίμως αναξιοπαθούντων, που έχουν ανεξάντλητα αποθέματα εκλογικευτικής μεταρσίωσης, ώστε να αναπαριστούν τα λάθη και τις ήττες τους ως ορθολογικές αποφάσεις και θριάμβους. Ουδέν μεμπτόν επί τούτου.

Ποια Ομοσπονδία;

Βεβαίως, ωστόσο, επειδή διακηρύσσεται κατ’ επανάληψιν, ως βασικό επιχείρημα, από τους εμπνευστές και τους υποστηρικτές του μέτρου, ότι θα πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά μας σε ποιο μέλλον θα ζήσουν, όλη αυτή η αρμονικώς ενορχηστρωμένη συμφωνία περί μέλλοντος, θα πρέπει να εδραστεί επί της αναπόδραστης επιφύλαξης ως προς το ποιαν χαρμόσυνη Ομοσπονδία μάς επιφυλάσσει το μελλοντικό μας πεπρωμένο:

Την Ομοσπονδία που υπέγραψε, αλλ’ αποκήρυξεν ευθύς αμέσως, δι’ ελέου και φόβου, ο Εθνάρχης Μακάριος, τη συνομόσπονδη διχοτομική ομοσπονδία των δύο συνεταιρικών κρατών, που διατυμπανίζουν οι Τούρκοι ότι αρύεται εκ των Συμφωνιών Κορυφής ’77 και ’79, την Ομοσπονδία «με το σωστό περιεχόμενο», που αντιπαραβάλλεται, με την ίδια δύναμη αφηρημένης ακατανοησίας, προς την ομοσπονδία με το λανθασμένο περιεχόμενο, την οποία παπαγαλίζουν ασμένως οι διαπρύσιοι «απορριπτικοί» μας, των δέκα χιλιάδων σελίδων διζωνική δικοινοτική Ομοσπονδία του πολυθρύλητου και λαομίσητου Σχεδίου Ανάν, τις ανά την υφήλιο ιστορικές εξειδικεύσεις της γενικής ομόσπονδης αρχής, χωρίς τις οποίες αυτή δεν υφίσταται; Τι απ’ όλα;

Πάνω σε ποιο γνωσιολογικό έδαφος;

Και, ασφαλώς, πρόκειται για διδαχή, που προϋποθέτει ένα πλατύτερο και συνθετότερο γνωσιολογικό πεδίο όσον αφορά την πολιτειολογία, το διεθνές και συνταγματικό δίκαιο κ.λπ., για να μην καταπέσει ως βαρύς… αλεξιπτωτικός καταπέλτης στα ήδη υπερχειλισμένα και μπλοκαρισμένα από άχρηστες πληροφορίες και σκουπίδια μυαλά των μαθητών μας.

Παραμένει, την ίδια ώρα, αναπάντητο το ερώτημα, ποιοι περινούστατοι διδάσκοντες θα αναλάβουν τη διδασκαλία ενός μαθήματος που ήδη διακινείται στη διακεκαυμένη ζώνη μεταξύ ιδεολογίας/προπαγάνδας και επιστημοσύνης, βεβαρημένο ήδη από αυτόχρημα μολυσματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ποιοι, αλήθεια; Ο φίλος μου ο Γιώργος ο ΕΛΑΜίτης, ο άλλος φίλος μου ο Μάριος ο επαναπροσεγγιστής ΑΚΕΛικός, ή ο τρίτος φίλος μου, ο «κεντρώα» απορριπτικός, ΔΗΚΟϊκός Αλέκος; Για ποιους ειδικούς, αλήθεια, λέγει το Υπουργείο Παιδείας, ότι θα αναλάβουν τη δυσθεώρητη ευθύνη της διδασκαλίας;

«Ομοσπονδοποίηση» διαφθοράς και ατιμωρησίας

Επειδή, όμως, πολύς και αιχμηρότατος περί την ομοσπονδία σπεύδει ο λόγος, θα ήταν λυσιτελέστερον, οι Προμηθείς της Πολιτείας μας νόες, να άρχιζαν το πρώτο - πρώτο κεφάλαιο της ομοσπονδιακής διδαχής, με την… ομοσπονδοποίηση της διαφθοράς με την ατιμωρησία, που αναδεικνύεται στη θεσμίζουσα φάτιν κάθε θεσμοθέτησης και θεσμού στην τρισχαριτωμένη Πολιτεία μας, τόσο που, θα ’λεγε κανείς, πως αν δεν υπήρχε, όλο το πολιτειακό μας οικοδόμημα θα κατέρρεε αυτοστιγμεί.

Θα όφειλε, ύστερα, να προχωρήσει, με την ομοσπονδοποίηση των έκνομων παρεκβάσεων των «νόμων» με τις καταλύσεις της μνημονιακής αντισυνταγματικότητας, που καθορίζουν, με τις ευλογίες της Τρόικας, το «εκτάκτου ανάγκης» νομικοπολιτικό μας καθεστώς.

Θα έπρεπε, ακολούθως, να καταδείξει την πασίχαρη ομοσπονδοποίηση της ασύδοτα αντιδημοκρατικής αυταρχίας των κομμάτων, με τη θεσμοθετημένη, νόμω και έργω, εξαφάνιση της εσωκομματικής δημοκρατίας και λογοδοσίας των φερώνυμων «κυττάρων του δημοκρατικού πολιτεύματος», από την ίδια τη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Μάθημα «δημοκρατικού φρονηματισμού»

ΥΠΑΡΧΟΥΝ τόσα λαλίστατα και κραυγαλέα παραδείγματα… ομοσπόνδου παρασπονδίας, που δεν χρειάζεται κανείς να μακρηγορεί.

Θα ήταν, ωστόσο, φρονιμότερο για το κυβερνών κόμμα, αντί να αναλίσκεται σε κομπορρημοσύνες ομόσπονδου προοδευτισμού, να εισαγάγει και μάθημα «δημοκρατικού φρονηματισμού» στα σχολεία μας, με διδακτέα ύλη την περιβόητη πρότασή του για αλλαγή του εκλογικού μέτρου. Έτσι, θα είχαν την ευκαιρία οι μαθητές να καταλάβουν πώς ο περιβεβλημένος όλες τις προσίδιες συνταγματικές εξουσίες νομοθέτης, μπορεί να περιστέλλει, να καταπατεί και να νοθεύει την αρχή της αντιπροσωπευτικότητας, αποφασίζοντας εκείνος, στη θέση της λαϊκής βούλησης, πόσοι και ποιοι έχουν δικαίωμα να εκλέγονται στο Κοινοβούλιο.

Και θα ήταν, επίσης, ωφελιμότερο, αν ενέκυπτε με τη δέουσα σοβαρότητα στον αναπτυσσόμενο ελλέβορο της «πεπαιδευμένης» απαιδευσίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που διαποτίζει, με το δηλητήριο της αμάθειας, τους μελλοντικούς πολίτες της ομοσπόνδου Πολιτείας μας.