Ο ακήρυχτος «πόλεμος ονομάτων» και τα οικονομικά εγκλήματα ολκής

Πολλοί, πλέον, είναι πεπεισμένοι για τις ευθύνες που υπήρχαν στο τραπεζικό σύστημα, μένει, όμως, να γίνει συζήτηση για το πώς φταίνε οι τράπεζες, αλλά και «ποιοι, γιατί και πώς ξετίναξαν τον χρηματοπιστωτικό τομέα»

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ δεν άντεξαν στον πειρασμό και εμφανίστηκαν αρκετές φορές, τους τελευταίους μήνες, σε ρόλο εισαγγελέα ή ακόμα και... Σέρλοκ Χολμς της οικονομίας

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Κύπριοι, εκτός από τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες, αποδίδουν την καταστροφή της οικονομίας και στις τράπεζες. Τι σημαίνει, όμως, «φταίνε οι τράπεζες»; Η έρευνα που είχε κάνει η περιβόητη Alvarez & Marsal βρίσκεται εδώ και σχεδόν δυο χρόνια στα χέρια της Γενικής Εισαγγελίας. Μπορεί να ήταν λειψή, αφού άφησε πίσω ειδικά την τράπεζα που είχε καταρρεύσει πλήρως. Αλλά και πάλι διερωτάται κανείς, «δεν είχε μέσα τίποτα που να μπορεί και να πρέπει να φτάσει στο δικαστήριο»;

Στο μεταξύ και ανεξάρτητα από τις εργασίες της κοινοβουλευτικής επιτροπής που ανέλαβε το θέμα, δυο φορές πολιτικοί αρχηγοί πήγαν με «ογκώδεις φακέλους» στον Γενικό Εισαγγελέα. Πρώτα ο Μάριος Καρογιάν και μετά ο Άντρος Κυπριανού. Είχαν, άραγε, κάτι μέσα εκείνοι οι φάκελοι; Πιθανότατα ήταν στοιχεία σαν αυτά που συγκεντρώθηκαν στη Βουλή.

Παρά το ότι οι πιο πολλοί είναι πεπεισμένοι για τις ευθύνες που υπήρχαν στο τραπεζικό σύστημα και στη διαχείρισή του, μένει ακόμα να γίνει συζήτηση με νηφάλιο και υπεύθυνο τρόπο. Συζήτηση που θα καταλήξει και σε συγκεκριμένες ευθύνες. Γιατί και πώς φταίνε, δηλαδή, οι τράπεζες; Ποιοι, γιατί και πώς ξετίναξαν τον χρηματοπιστωτικό τομέα;

Μαζί με αυτούς όμως είναι και οι πολιτικές ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις των Δημόσιων Οικονομικών αλλά και της διαχείρισης της απόφασης για το κούρεμα του ελληνικού χρέους, χωρίς να σκεφτούν ή να ενδιαφέρονται διότι το κυπριακό τραπεζικό σύστημα θα κατέρρεε οσονούπω…

Η Επιτροπή Θεσμών

Το θέμα της έρευνάς της ήταν η οικονομική καταστροφή της χώρας. Αρκετούς μήνες τώρα βουλευτές προσπαθούν να συγκεντρώσουν, αλλά και να καταλάβουν οικονομικά στοιχεία, ισολογισμούς, τραπεζικές κινήσεις και αποφάσεις. Ορισμένοι από αυτούς δεν άντεξαν στον πειρασμό και εμφανίστηκαν αρκετές φορές σε ρόλο εισαγγελέα ή ακόμα και... Σέρλοκ Χολμς της οικονομίας. Μάλιστα προκαλεί εντύπωση ότι την ίδια ώρα πολιτικοί συνάδελφοί τους διερωτώνται και διαμαρτύρονται γιατί ο κόσμος να νομίζει ότι η τιμωρία των ενόχων εξαρτάται από εκείνους.

Με πολύ θόρυβο, τελικά, η Επιτροπή της Βουλής κατέληξε σε ένα πόρισμα μερικών εκατοντάδων σελίδων. Με το καλημέρα, όμως, ήρθε και το... αυτογκόλ. Ενώ γίνεται συζήτηση και έρευνες για ένα χορό πολλών δισεκατομμυρίων, με προφανή οικονομικά εγκλήματα ολκής, ορισμένοι βουλευτές ξεκίνησαν έναν ακήρυχτο «πόλεμο ονομάτων». Κάποιοι θεώρησαν ότι θα κέρδιζαν φήμη και γόητρο δημιουργώντας την εντύπωση ότι «κάποιοι πολιτικοί τα πήραν». Ξεκίνησαν μια «τρικυμία στο ποτήρι», χωρίς να διστάσουν να δυσφημίσουν «δικούς τους». Τελικά αποδείχτηκε άνθρακας ο «θησαυρός». Γιατί οι «περιπτώσεις με ονοματεπώνυμο», που είχαν να κάνουν με μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, ούτε χαριστικά δάνεια ήταν ούτε κάτι επιλήψιμο.

Όσο λοιπόν και αν επιμένει ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής ότι το έργο της είναι σημαντικό, ο τρόπος με τον οποίο ολοκλήρωσε τις εργασίες της γεννά αμφιβολίες. Γιατί άραγε τα μέλη της Επιτροπής, προτού βγάλουν στη δημοσιότητα «ονόματα», δεν φρόντισαν να εξετάσουν ό,τι στοιχεία μπορούσαν να έχουν και να κρίνουν αν πράγματι είχαν κάποια σχέση με την οικονομική καταστροφή; Διότι όσες περιπτώσεις συζητήθηκαν δημοσίως, φάνηκε ότι όχι μόνο δεν είχαν σχέση, αλλά δεν ήταν καν υπόθεση που έπρεπε να συζητηθεί.

«Συγχωροχάρτια» και κλάδος ελαίας…

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ συνάδελφος εκτός Κύπρου, που παρακολουθεί τα κυπριακά, διερωτήθηκε αν εκείνοι που φωνάζουν για «ονόματα» πολιτικών και εννοούσαν τελικά ιδιωτικές υποθέσεις δανεισμού μερικών δεκάδων χιλιάδων, σαν εκείνες που υπάρχουν χιλιάδες άλλες, ήταν «βαλτοί». Πώς γίνεται, ρωτούσε, να ασχολούνται με αυτά, όταν η Κύπρος έχασε σε μια νύχτα 4,5 δισεκατομμύρια (το Γιούρογκρουπ του Δημήτρη Χριστόφια), όταν οι κυπριακές Αρχές άφησαν να «φύγουν» καμία δεκαριά δις σε μια τράπεζα «ήδη νεκρή» και όταν αυτή η ίδια η τράπεζα προφανώς «ξεκληρίστηκε» από τη διοίκησή της μέσα σε μερικά χρόνια; Μήπως όλος αυτός ο θόρυβος γίνεται γιατί, παρά τις φωνασκίες, δεν είδαμε να στοχεύεται πραγματικά κανένα ηχηρό «τραπεζικό όνομα»; Κάποιοι βάζουν καθαρά το ερώτημα μήπως πρόκειται για «απόπειρα ώστε να θολώσουν τα νερά».

Δεν είναι σίγουρο αν και πόσο η έκθεση της Επιτροπής της Βουλής θα χρησιμοποιηθεί πράγματι από τη Δικαιοσύνη ή από τις Αρχές. Πριν να μπορέσει κανένας να δει και να μελετήσει το υλικό που συγκεντρώθηκε εδώ και μήνες, φάνηκε πάντως να ξεκινά μια λάθος συζήτηση! Για μια φορά ακόμα… Βέβαια η έκθεση της επιτροπής καταπιάνεται με τον περίφημο ELA, τη μεγάλη πληγή της Κύπρου. Κάποιοι θα πρέπει σε κάποια στιγμή να δώσουν ονοματεπώνυμο σε τέτοιες ευθύνες. Το πόρισμα των συζητήσεων και των στοιχείων αναφέρεται και στις καταστροφικές τραπεζικές πρακτικές ή και σε μεγάλα ερωτηματικά. Αλλά η Επιτροπή δεν κατάφερε ή δεν επεδίωξε να φέρει στη Βουλή όλους τους πρωταγωνιστές.

Θα κριθεί, άραγε, ποτέ ο τέως διοικητής, ο οποίος, ό,τι και αν είχε γίνει πριν, από την ώρα που παρέλαβε την Κεντρική Τράπεζα με την «πληγή» του ELA, έπρεπε να έκανε από τα δυο το ένα: Ή να έσπευδε στη Φρανκφούρτη εξηγώντας ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον αυτή η αιμορραγία που τελικά την πλήρωσαν ακριβά μέτοχοι, καταθέτες, αλλά και ολόκληρη η οικονομία. Ή να εξηγούσε σαφέστατα στις πολιτικές Αρχές, στον Πρόεδρο που τον διόρισε, ότι «τέτοια δουλειά δεν κάνει». Ότι δηλαδή το εγχείρημα ήταν καταδικασμένο. Ούτε το ένα ούτε το άλλο έκανε. Προτίμησε να «οχυρωθεί» μέσα στην Κεντρική, ενώ σε λίγο πήγε με τον Υπουργό στη Βουλή και ζήτησαν κρατικές εγγυήσεις για 1,8 δις. Αποκρύβοντας όμως και πάλι εκείνο που όφειλαν να γνωρίζουν. Πως ούτε και έτσι επρόκειτο να σωθεί η τράπεζα.

Αυτές τις ευθύνες ποιος, άραγε, θα τις δικάσει; Μήπως με τον τρόπο που έφυγε ο προηγούμενος διοικητής δεν ένιωσαν όλοι ότι του δόθηκε και «συγχωροχάρτι»; Αλλά και οι πολιτικές ευθύνες, μετά τη μεγάλη ένταση των πρώτων μηνών στην αλλαγή της διακυβέρνησης, φαίνεται κάπου να «καταχωνιάστηκαν». Η κοινή αίσθηση είναι ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θεωρώντας αναγκαίο ένα κάποιο κλίμα ηρεμίας για να σωθεί τελικά η οικονομία, προτίμησε να κλείσει αυτό το «μέτωπο». Αυτό προς μεγάλη απογοήτευση ακόμα και των οπαδών της παράταξής του. Ενώ το σκηνικό θυμίζει σε κάποιους το αντίστοιχο που είχε κάνει ο Μακάριος με τον «κλάδο ελαίας» μετά το πραξικόπημα.

Για τους πιο ενημερωμένους μέσα στην κοινή γνώμη, το γεγονός ότι «κάποιοι» έσπευσαν να χρεώσουν την Κύπρο με πρόσθετο δάνειο πέντε δις (το τελευταίο ρωσικό) την ώρα που ήταν πέρα από βέβαιο ότι τελικά θα έμπαινε στον Μηχανισμό της Ε.Ε., είναι πολύ συγκεκριμένο οικονομικό έγκλημα. Το δάνειο αυτό, λένε, στοιχίζει 4,5%, δηλαδή περίπου δυο μονάδες περισσότερο απ' ό,τι χρεώνει η Τρόικα. Αυτό το πρόσθετο, άσκοπο κόστος είναι ενενήντα εκατομμύρια τον χρόνο! Χωρίς μάλιστα περίοδο χάριτος. Δεν χρειάζεται άραγε κάποιος να λογοδοτήσει;