Ν' αρχίσει η έρευνα για τα δημόσια οικονομικά, έστω και για το name and shame

Μετά το γλέντι στις τράπεζες, καιρός να μάθουμε και για το φαγοπότι στο Δημόσιο…

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ περνούσαν θαυμάσια σκορπίζοντας απλόχερα εκατομμύρια, δεξιά κι αριστερά, αφού φυσικά πρώτα φρόντιζαν να μπουν αρκετά και στους δικούς τους λογαριασμούς…

Με την ολοκλήρωση και της έρευνας της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών για τα αίτια που προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή της Κύπρου, οι πολίτες γίναμε πιο… σοφοί, μαθαίνοντας πώς η χώρα μας καταστράφηκε μέσα σε 40 ημέρες. Από τον Μάιο του 2012 μέχρι και τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, η κρατική, πλέον, Λαϊκή Τράπεζα είχε αντλήσει 6,3 δισεκατομμύρια ευρώ χρησιμοποιώντας τον μηχανισμό έκτακτης ρευστότητας, χωρίς κανείς από τους τότε αρμοδίους να ενδιαφερθεί να ερευνήσει πώς και γιατί βρέθηκε να χρειάζεται αυτά τα λεφτά και, κυρίως, πού πήγαιναν τόσες χιλιάδες εκατομμύρια.

Αρμόδιος τότε ήταν ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος θα έπρεπε να ελέγχει την τράπεζα, αφού ήταν κρατική περιουσία. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο τότε Υπουργός Οικονομικών, Βάσος Σιαρλή, πριν αναλάβει το κρατικό αξίωμα, ήταν τραπεζίτης και μάλιστα ανώτατο στέλεχος της μεγαλύτερης τράπεζας της Κύπρου, τότε προκύπτει το εύλογο ερώτημα γιατί δεν ενδιαφέρθηκε, γιατί δεν φρόντισε να κάνει τις ενέργειες εκείνες που θα σταματούσαν τον κατήφορο…

Το bonus των 3,3 εκατ.

Από το πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών προέκυψαν και δεκάδες άλλα εκπληκτικά, τα οποία εξηγούν εν πολλοίς τους λόγους που οι τράπεζες οδηγήθηκαν στον γκρεμό. Τα ίδια, ίσως και περισσότερα, προέκυψαν και από το πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής για την Οικονομία υπό τον εγνωσμένου κύρους δικαστικό Γεώργιο Πική για τη συμπεριφορά των τραπεζών. Οι πολίτες ακούμε, διαβάζουμε και μένουμε άναυδοι για το πώς ένας και μόνο διευθυντής της Λαϊκής Τράπεζας πήρε bonus 3,3 εκατομμυρίων το 2008, πέραν του μισθού και των άλλων φιλοδωρημάτων που εδικαιούτο. Το ποσόν αυτό ακούγεται εξωπραγματικό για την πλειοψηφία των πολιτών, οι οποίοι ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν μπορούν να φανταστούν τέτοιο ποσό ως εισόδημα και μάλιστα… δώρο.

Οι τραπεζίτες, λοιπόν, περνούσαν θαυμάσια σκορπίζοντας απλόχερα εκατομμύρια, δεξιά κι αριστερά, αφού φυσικά πρώτα φρόντιζαν να μπουν και στους δικούς τους λογαριασμούς αρκετά. Δικά τους ήταν, άλλωστε; Με τις συμπεριφορές όμως αυτές αφαιρούσαν μέρα με τη μέρα τις πέτρες από το στέρεο, όπως μας έλεγαν, τραπεζικό οικοδόμημα, μέχρι που το άφησαν χωρίς θεμέλια.

Όταν ήρθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός, είχαν όλοι μια δικαιολογία. Την είπαν, δεν την χάψαμε και μείναμε να περιμένουμε τη Δικαιοσύνη ν' αναλάβει τον δικό της ρόλο. Ένα και, χρόνο τώρα, ακούμε πως άρχισαν έρευνες από τη Νομική Υπηρεσία. Όπως όμως μας ελέχθη από ανώτατο στέλεχος της Εισαγγελίας, το πόρισμα, τουλάχιστον της Ερευνητικής Επιτροπής υπό τον Γεώργιο Πική, βρίσκεται στα κασόνια, μέσα στα οποία παραδόθηκε. Κανείς δεν έχει ασχοληθεί με αυτό, ακόμα…

Οι τράπεζες λοιπόν τα είχαν τινάξει και η Τρόικα ανέλαβε να σώσει ό,τι σωζόταν, κουρεύοντας τις καταθέσεις των πελατών τους. Η Ε.Ε. δεν ήθελε, είπε, να φορτωθούν οι φορολογούμενοι πολίτες το βάρος της διάσωσης των τραπεζών. Από πού κι ως πού; Γι’ αυτό και φόρτωσε την ευθύνη στους καταθέτες. Είπε πως αυτό ήταν το σωστό και το δίκαιο. Να πληρώσουν οι καταθέτες και οι μέτοχοι -οι οποίοι είχαν και μερίδιο ευθύνης-, αφού μπορούσαν, αν το ήθελαν, να ασκήσουν έλεγχο στις ενέργειες των τραπεζιτών. Με το κούρεμα, λοιπόν, οι τράπεζες σώθηκαν (;) με δικά τους μέσα, με «ίδια μέσα» κατά τον τεχνοκρατικό όρο.

Γιατί χρειαστήκαμε τόσα δανεικά;

Η Κύπρος, όμως, δεν σωζόταν. Χρειαζόταν 10 δισεκατομμύρια ευρώ για να μη χρεοκοπήσει. Αυτός ήταν ο λογαριασμός που έπρεπε να πληρωθεί για να έχουμε… χώρα. Δανειστήκαμε, λοιπόν, από την Τρόικα τα δισεκατομμύρια αυτά για να κλείσουμε τις τρύπες. Ποιες τρύπες, δεν μας είπε ακόμη κανείς. Πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι τρύπες, επίσης δεν μας είπε ακόμη κανείς. Εκείνο που μας ελέχθη ήταν πως πρέπει να πληρώσουμε, πρέπει ή να μείνουμε άνεργοι ή να χάσουμε κάτι περισσότερο από τον μισό μισθό μας, πρέπει να πεινάσουμε, πρέπει να «βάλουμε μυαλό», ξεχνώντας όσα ξέραμε για γεμάτο τραπέζι και αξιοπρεπή μισθό.

Τα δέκα δισεκατομμύρια της Τρόικας τα παίρνουμε υπό τις πιο πάνω προϋποθέσεις: Της ανεργίας, της ανέχειας, της μισής ζωής. Και όντες εντός «προγράμματος στήριξης», πρέπει να το τηρούμε κατά γράμμα, αν θέλουμε η χώρα μας, κι εμείς μαζί, να συνεχίσει να υπάρχει. Από τα δέκα δισεκατομμύρια γνωρίζουμε ότι το 1,5 δις δόθηκε στον Συνεργατισμό για να «ανακεφαλαιοποιηθεί». Να βρει, δηλαδή, τα πόδια του, αφού παρά τις διαβεβαιώσεις όλων, τελικά είχε κι αυτός προβλήματα, και μάλιστα βαρβάτα. Περισσότερα από τα μισά δάνεια που είχε παραχωρήσει, σε δικούς, κουμπάρους, συγγενείς και φίλους, ήταν μη εξυπηρετούμενα. Δεν τα πλήρωναν, δηλαδή, οι οφειλέτες τους.

Πού πήγαν τα λεφτά;

Αν αφαιρεθεί από τα 10 δις του δανείου, το 1,5 δις που δόθηκε στον Συνεργατισμό, φαίνεται ότι τα 8,5 δις πήγαν για να καλυφθούν τρύπες στα δημόσια οικονομικά. Λείπανε, δηλαδή, από τα κρατικά ταμεία 8,5 δις. Κάπου πήγαν αυτά τα λεφτά. Κάποιοι τα πήραν ή κάποιοι τα σκόρπισαν ή κάποιοι τα καταχράσθηκαν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να χαθούν 8,5 δισεκατομμύρια μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια. Η κυβέρνηση Χριστόφια ανέλαβε το 2008, έχοντας μισό δισεκατομμύριο κληρονομιά από την κυβέρνηση Παπαδόπουλου.

Τα 500 εκατομμύρια, όμως, φαίνεται ότι έκαναν φτερά πολύ πολύ σύντομα, αφού ένα χρόνο μετά την ανάληψη της προεδρίας, η κυβέρνηση Χριστόφια άρχισε να ζητά δανεικά. Και, μάλιστα, σεβαστά ποσά. Εκατοντάδες εκατομμύρια. Η πρακτική της άντλησης δανείων συνεχίσθηκε τα επόμενα χρόνια με εντατικότερους ρυθμούς, τόσο εντατικούς που, από κάποια φάση και μετά η διεθνής αγορά, όταν διαπίστωσε πόσο υπερδανεισμένοι ήμασταν, σταμάτησε να μας θεωρεί αξιόπιστους και κατ' επέκτασιν σταμάτησε να μας δίνει και δανεικά. Αυτό έγινε το 2011, τρία μόλις χρόνια μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Δ. Χριστόφια.

Ας γνωρίζουμε τουλάχιστον

Αφού, λοιπόν, δεν είχαμε πού να γείρουμε το κεφάλι και πού να απλώσουμε το χέρι, αποταθήκαμε στους κακούς. Στην Τρόικα. Η οποία ήρθε, είδε και είπε πως πρέπει να μπει τάξη εδώ μέσα γιατί ήταν πολλά τα στραβά. Με τη θηλιά στον λαιμό λοιπόν και την ψυχή στο στόμα αγωνιζόμαστε να τα καταφέρουμε. Δεν είχαμε ποτέ την πολυτέλεια των bonuses εμείς οι απλοί πολίτες.

Εκείνο, όμως, που ζητάμε εδώ και τώρα και επιτακτικά, είναι να αρχίσει επιτέλους η διερεύνηση του πορίσματος της Επιτροπής Πική, για τους λόγους που τα δημόσια ταμεία βρέθηκαν όχι μόνον αδειανά αλλά και φορτωμένα δάνεια, τα οποία πληρώνουμε τώρα εμείς και θα πληρώνουν και τα παιδιά μας. Πεινάμε που πεινάμε, ας γνωρίζουμε, αν μη τι άλλο, ποιος μας πήρε το ψωμί από το στόμα.