Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως του αδόκητου χαμού του Τάσου Μητσόπουλου, τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Σε μια εποχή κατά την οποία η πολιτική ζωή και οι πολιτικοί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και είναι συνταυτισμένοι με τη λαμογιά και τα σκάνδαλα, με το ψέμα και τη διαφθορά, ο Τάσος Μητσόπουλος, είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κάποιος με τις απόψεις που πρέσβευε, ήταν φάρος εντιμότητας, ήθους και σοβαρότητας. Ήταν ειλικρινής και πράος, διαλεκτικός, μετριοπαθής και συναινετικός.

Πίστευε σε αρχές και αξίες. Χωρίς ποτέ να κτυπά, ως είθισται στην πολιτική, κάτω από τη μέση, και χωρίς να βρίζει. Χωρίς να λασπολογεί. Και χωρίς να κάνει εχθρούς. Ήταν από τη νέα γενιά πολιτικών, που χρειαζόταν ο τόπος, για να δημιουργήσουν αθόρυβα, μακριά από τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια. Και, δυστυχώς, έφυγε πολύ νωρίς και σε περίοδο που ήταν γεμάτος ζωή. Είχε θέληση και πρόθεση να προσφέρει και να δημιουργήσει.

Λόγω του χαρακτήρα του και του ρόλου στον ΔΗΣΥ, με τον δικό του ευγενικό τρόπο ανέλαβε πολλές φορές να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Εκείνο, όμως, που θα πρέπει να του πιστωθεί από την πρόσφατη ιστορία μας είναι η περσινή κρίση του κουρέματος. Όταν, λοιπόν, η Κυβέρνηση συνελήφθη κυριολεκτικά κοιμώμενη, τελούσα και η ίδια και η κοινωνία σε κατάσταση σοκ, ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν αυτός που σήκωσε πρώτος και με σοβαρότητα, χωρίς να ωραιοποιεί τις καταστάσεις, το βάρος της επικοινωνιακής πολιτικής.

Και η μαγκιά του ήταν ότι το έπραξε χωρίς λαϊκισμούς και χωρίς να γίνεται αυτό που λέμε εκνευριστικός πολιτικάντης. Αντιθέτως, ήταν αξιοπρεπής σε συνθήκες κατά τις οποίες επικρατούσε ταπείνωση και αναξιοπρέπεια, με το πολιτικό και οικονομικό σύστημα να καταρρέει. Η εντιμότητα, το ήθος, η αξιοπρέπεια, το φιλότιμο, η δημοκρατικότητα, ο σεβασμός της αντίθετης άποψης και η διαλεκτικότητα ήταν από τις αρετές που διέθετε και υπηρέτησε ο Τάσος. Με πράξεις και όχι στα λόγια. Είναι η κληρονομιά που αφήνει και στην οικογένειά του και στην πολιτική ζωή, της οποίας ήταν ένας γνήσιος τζέντλεμαν! Καλό ταξίδι…