Οι 365 μέρες της διακυβέρνησης των απο-δεσμεύσεων

Το «ενώνουμε δυνάμεις» μετατράπηκε σε «διαιρούμε δυνάμεις» και το «ανοίγουμε νέα σελίδα», κατάντησε επιστροφή στην πεπατημένη

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ με «πιστόλι στον κρόταφο», ώς τη συμφωνία με τον Έρογλου χωρίς πιστόλι ή μαχαίρι

Σαν χθες, 1η Μαρτίου 2013, ο Νίκος Αναστασιάδης αναλάμβανε στα χέρια του τη διακυβέρνηση του τόπου. Παραλάμβανε από τον προκάτοχό του, στην ουσία, καμένη γη. Ένα κράτος στο χείλος της χρεοκοπίας, αφενός λόγω της διαχρονικής ανεύθυνης διαχείρισης της οικονομίας από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, λόγω των τεράστιων λαθών της κυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια, και πάνω απ΄ όλα λόγω των εγκληματικών λαθών των τραπεζιτών. Ο Νίκος Αναστασιάδης είτε δεν είχε επίγνωση του τι θα παραλάμβανε, είτε προσπαθούσε να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους, δεσμευόμενος για πράγματα τα οποία δεν μπορούσε να υλοποιήσει. Τα «δεσμεύομαι να φέρω την άνοιξη», «ανοίγουμε νέα σελίδα», «ενώνουμε δυνάμεις» υπήρξαν τα κύρια προεκλογικά συνθήματα, τα οποία τελικά δεν επαληθεύθηκαν.

Καλές προθέσεις αναμφίβολα είχε, όταν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση. Αλλά τα πεπραγμένα των 365 ημερών της διακυβέρνησής του, δεν αποτελούν δείγμα ούτε άνοιξης, ούτε ενότητας δυνάμεων, ούτε απέφεραν αποτελέσματα στην οικονομία. Έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν μερικές από τις εκατοντάδες προεκλογικές δεσμεύσεις του Νίκου Αναστασιάδη, από τις οποίες αποδεσμεύθηκε. Και σε ό,τι αφορά την οικονομία, και σε ό,τι αφορά το εθνικό θέμα. Η «αυλαία» της διακυβέρνησης Αναστασιάδη άνοιξε με το σοκ του κουρέματος καταθέσεων, το οποίο μετέτρεψε σε ερείπια το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου και κατακρήμνισε ολοκληρωτικά την οικονομία της.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος και οι συνεργάτες του διαβεβαίωναν τον κόσμο ότι επ' ουδενί λόγω θα αποδεχόταν κούρεμα, πορεύθηκε απροετοίμαστος στα Γιούρογκρουπ και παραδόθηκε. Ενώ μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι εγνώριζε τι θα έθεταν μπροστά του οι εταίροι του. Έστειλε τον Μιχάλη Σαρρή στη Μόσχα για να αναζητήσει σωσίβιο, αλλά, σύμφωνα με τον Ρώσο Πρεσβευτή στη Λευκωσία, ο κ. Σαρρής μετέβη και αυτός στη Μόσχα απροετοίμαστος, υποβάλλοντας μη σοβαρές και μη συζητήσιμες προτάσεις.

Επέστρεψε ο Πρόεδρος, παραδεχόμενος ότι «έφυγε αξιόπιστος και επέστρεψε αναξιόπιστος». Αναζήτησε ελαφρυντικά, και επικαλέστηκε επανειλημμένα «το πιστόλι στον κρόταφο». Απ' εκεί και πέρα άρχισε η κατρακύλα. Η άνοιξη μετατράπηκε σε βαρύ χειμώνα. Η κοινωνική συνοχή έγινε θρύψαλα. Και η εικόνα σήμερα είναι αποκαρδιωτική.

*Εβδομήντα οκτώ χιλιάδες άνεργοι.
*Σαράντα πέντε χιλιάδες άποροι, από τους οποίους οι 13 χιλιάδες είναι ανήλικοι.
*Τραπεζικό σύστημα ανήμπορο ακόμη να βοηθήσει, έστω και στοιχειωδώς, στην επανεκκίνηση της οικονομίας.
*Κουρεμένοι μισθωτοί.
*Κουρεμένα επιδόματα για όλες τις ευπαθείς ομάδες.
*Πεινασμένοι άνθρωποι, που κυκλοφορούν ζητιανεύοντας λίγο φαγητό
*Πεινασμένοι μαθητές που σιτίζονται στα μαθητικά συσσίτια.
*Νοικοκυριά που στενάζουν κάτω από τις φορολογίες.
*Συνεχής αύξηση των επισφαλών δανείων.
*Άμεσος κίνδυνος να δούμε αστέγους στην Κύπρο.
*Εκατοντάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και άλλες φυτοζωούν, αναμένοντας το μοιραίο.
*Οι νέοι στρέφονται στη μετανάστευση. Χάνουμε τη νέα γενιά και τα ταλέντα του τόπου.
*Ανάπτυξη μηδέν, επενδύσεις ούτε μία, όλοι οι τομείς οικονομίας είναι παράλυτοι. Απέμεινε μόνο ο τουρισμός να στέλλει κάποια μηνύματα ελπίδας.

Η ανάκαμψη της οικονομίας δεν μετριέται με αριθμούς. Μετριέται με την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Και οι αριθμοί μιλούν για επιβράδυνση της ύφεσης, αλλά η εξαθλίωση των ανθρώπων επιταχύνεται.

Ατιμώρητοι οι ένοχοι

Η ΤΙΜΩΡΙΑ των ενόχων του εγκλήματος παραμένει ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Η διερεύνηση των ισχυρισμών κατά συγγενών του Προέδρου λησμονήθηκε. Μυστήριο παραμένει και πώς φυγαδεύθηκαν εκατομμύρια τις μέρες πριν από το Γιούρογκρουπ. Ποιος τους ενημέρωσε; Και αυτοί παραμένουν άγνωστοι. Μεγαλοεπιχειρηματίες που χρωστούν στις τράπεζες και άλλοι που φοροδιαφεύγουν παραμένουν ανενόχλητοι και προστατεύονται. Αντίθετα, απλοί άνθρωποι ρίχνονται στις φυλακές για χρέη και οφειλές προς το κράτος. Το κράτος δικαίου καταλύεται, τα μεγάλα ψάρια διαφεύγουν, ο κοινωνικός ιστός διαλύεται.

Οι ιδιωτικοποιήσεις ημικρατικών οργανισμών έρχονται σαν το επιστέγασμα στην όλη ανεπιτυχή διαχείριση της οικονομίας. Πυλώνες εθνικής ασφαλείας παραδίνονται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, πιθανόν και σε ξένα χέρια. Το ηφαίστειο αρχίζει να εκρήγνυται. Οι προεκλογικές υποσχέσεις του Προέδρου ρίχνονται στον κάλαθο των αχρήστων. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί βιώνουν τη μεγαλύτερη απαξίωση στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Έμεινε μόνος

ΣΤΟΝ ενθρονιστήριο λόγο του στη Βουλή των Αντιπροσώπων (28.2.2013), ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διακηρύττει: «Οι ώμοι κανενός, είτε Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε πολιτικού αρχηγού, δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της διαχείρισης του εθνικού μας προβλήματος. Απαιτείται συλλογικότητα στη βάση διεκδικητικής στρατηγικής... Το Εθνικό Συμβούλιο θα είναι όργανο λήψης όλων των βασικών αποφάσεων. Όχι μόνο οι ομόφωνες αποφάσεις, αλλά και οι κοινές θέσεις κομμάτων που εκπροσωπούν τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, σε ποσοστό 75%, θα δεσμεύουν τον Πρόεδρο... Το Εθνικό Συμβούλιο θα έχει καθοριστικό ρόλο στον καταρτισμό ενός συνολικού περιγράμματος λύσης, αλλά και στην απόφαση για την όποια νέα διαδικασία...».

Αυτή η δέσμευση λησμονήθηκε. Και ο Πρόεδρος λειτούργησε αντίστροφα. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναλαμβάνει την ευθύνη σύναψης συμφωνίας με τον κατοχικό ηγέτη, εν αγνοία του Εθνικού Συμβουλίου. Συλλογικότητα και διεκδικητική στρατηγική εγκαταλείπονται. Το Εθνικό Συμβούλιο, από όργανο λήψης βασικών αποφάσεων, μετατρέπεται σε «γλάστρα». Η ετοιμασία συνολικού περιγράμματος λύσης δεν υλοποιείται και αντ΄ αυτού προκρίνεται η αποδοχή ενός κοινού ανακοινωθέντος, το οποίο διχάζει τις πολιτικές δυνάμεις, περιέχει σωρεία αμφισημιών, και αποτελεί κατευθυντήρια γραμμή μίας κακής λύσης, ή μη λύσης. Αφού, εν τω μεταξύ, η τουρκική πλευρά έχει λάβει, ήδη, όλα όσα ζητούσε στη συνταγματική πτυχή.

«Η συνεργασία μακράς πνοής με το Δημοκρατικό Κόμμα», όπως την προανάγγελλε ο Νίκος Αναστασιάδης, σε ομιλία του σε χοροεσπερίδα του ΔΗΚΟ Αγγλίας (27.1.2013), συρρικνώνεται σε συνεργασία ενός μόλις έτους. Και διαλύεται. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε χρόνο ρεκόρ, επιτυγχάνει να μείνει μόνος. Η ένωση δυνάμεων καταλήγει σε διαίρεση δυνάμεων. Έχει πλέον τη στήριξη μόνο του δικού του κόμματος και τα προσωρινά δεκανίκια του ΑΚΕΛ.

Η εσωτερική διακυβέρνηση πάσχει. Η κομματικοποίηση συνεχίζεται. Το βόλεμα των ημετέρων το ίδιο. Οι εξαγγελίες αφθονούν, τα αποτελέσματα είναι μηδενικά. Ο κόσμος αρχίζει να αφυπνίζεται από τον λήθαργο και η χώρα βρίσκεται σε απεργιακό κλοιό. Και δεν είμαστε στο τέλος. Πιθανότατα μόλις τώρα να ξεκινούν τα χειρότερα...