Κάθε φορά που το ΔΗΚΟ συνεργάζεται με τον ΔΗΣΥ, αλώνεται

Γιατί ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ πρέπει να αποχωρήσει τώρα από την Κυβέρνηση και γιατί τα φιλοκυβερνητικά στελέχη προσπαθούν να αποτρέψουν την αποχώρηση

- 1998: Υπουργοί δεν συνεμορφώθησαν με την απόφαση του Κυπριανού να αποσυρθούν από την Κυβέρνηση

- 2014: Οι Υπουργοί του ΔΗΚΟ προβάλλουν το ψευδοεπιχείρημα της «πολιτικής σταθερότητας»

Η ιστορία καταγράφει: Κάθε φορά που το ΔΗΚΟ ανεβάζει στην εξουσία υποψήφιο του ΔΗΣΥ, αλώνεται και τα ποσοστά του μειώνονται. Το 1998, όταν ο Σπύρος Κυπριανού αποφάσισε να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση Κληρίδη, οι Υπουργοί του ΔΗΚΟ, Ανδρέας Μουσιούττας, Ντίνος Μιχαηλίδης κ.ά., δεν συμμορφώθηκαν και παρέμειναν στην Κυβέρνηση. Ακολούθησε η αποχώρηση και άλλων στελεχών, όπως του Αλέξη Γαλανού, όπως και η μεταστροφή μερίδας της βάσης, η οποία στις προεδρικές εκλογές που ακολούθησαν, δεν ψήφισε τον υποψήφιο του κόμματος, Γιώργο Ιακώβου, αλλά τον Γλαύκο Κληρίδη.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα. Στελέχη του ΔΗΚΟ, τα οποία πρωτοστάστησαν στην εκλογή Αναστασιάδη, επιχειρούν να ακυρώσουν την προσπάθεια του Προέδρου του κόμματος για αποχώρηση από την Κυβέρνηση, με διάφορες προφάσεις και προτάσεις, οι οποίες, στην ουσία, τείνουν να διασφαλίσουν την παραμονή του κόμματος στην Κυβέρνηση, ή να παρουσιάσουν την εικόνα ενός κόμματος διχασμένου, μεταξύ παραμονής και αποχώρησης.

Η ομάδα, η οποία αντιτίθεται στην αποχώρηση, αποτελείται κυρίως από στελέχη της ομάδας Καρογιάν, τα οποία είχαν πρωτοστατήσει στην υποστήριξη της υποψηφιότητας Αναστασιάδη. Το να ζητείται να αποκτήσουν πολιτικό θάρρος και να δηλώσουν ότι έσφαλαν στις επιλογές τους, είναι μάταιο. Είναι αναμενόμενο να επιδιώκουν αυτοδικαίωση και να επιχειρούν να εγκλωβίσουν τον Νικόλα Παπαδόπουλο, με τον οποίο, άλλωστε, ευρίσκοντο σε διαρκή αντιπαράθεση μέσα στο κόμμα.

Αν εξετάσουμε τις προβαλλόμενες δικαιολογίες και προτάσεις, ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες συνέχισης της συνεργασίας, θα διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τις τεκμηριώνει, αλλά στην ουσία αποτελούν προσπάθεια αμφισβήτησης του Προέδρου του κόμματος.

Υπάρχει η πρόταση της φιλοκυβερνητικής ομάδας, να υπάρξει συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, για να εξηγήσει, λέγουν, τις θέσεις του.

Ερώτηση: Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προτού αποδεχθεί το κοινό ανακοινωθέν, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να συμβουλευθεί τον Πρόεδρο του κόμματος, και να λάβει τις απόψεις του; Γιατί δεν άκουσε τις ενστάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου, τις οποίες του κατέθεσε σε κατ' ιδίαν συναντήσεις; Γιατί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καλέσει τα συλλογικά όργανα του ΔΗΚΟ προτού λάβει τις αποφάσεις του, και αισθάνονται τώρα αυτήν την ανάγκη τα φιλοκυβερνητικά στελέχη του κόμματος;

Δεύτερο: Τι θα τους πει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, πέραν όλων εκείνων τα οποία επαναλαμβάνει σε καθημερινές δηλώσεις και ομιλίες του; Και αφού ο Πρόεδρος του κόμματος δίνει τόσο ξεκάθαρη εικόνα του περιεχομένου της συμφωνίας με τον Έρογλου, γιατί δεν εμπιστεύονται τις διαπιστώσεις του Προέδρου του κόμματος τους και εμπιστεύονται περισσότερο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;

Τρίτο: Οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Νίκου Αναστασιάδη, οι οποίες περιέχονται στο προεκλογικό πρόγραμμα των δύο κομμάτων, είναι εκεί. Και την προεκλογική συμφωνία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ την έχουν στα χέρια τους τα διαφωνούντα στελέχη. Αναλύσαμε σε αυτήν την εφημερίδα, λέξη προς λέξη και παράγραφο προς παράγραφο, τις παραβιάσεις των δεσμεύσεων από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Τόσο δύσκολο είναι να διαπιστώσουν αυτά τα στελέχη τις αποδεσμεύσεις και την ακύρωση από τον Πρόεδρο; Δεν γνωρίζουν ανάγνωση; Και δεν διαθέτουν πολιτική κρίση, ώστε να αντιληφθούν τα αυτονόητα; Αναμένουν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να τους ερμηνεύσει, όπως θα ήθελαν, τη συμφωνία; Θέλουν να επαναληφθεί το ίδιο θέατρο που παίχτηκε επί Χριστόφια, όταν ο Μάριος Καρογιάν παραπλανούσε τα συλλογικά όργανα του κόμματος πως, τάχατες, ο τότε Πρόεδρος τού υποσχόταν ότι θα απέσυρε, με την πρώτη ευκαιρία, τις γενναιόδωρες προσφορές;

Τέταρτο: Αντιλαμβάνονται ότι ο χρόνος λήψης απόφασης αποχώρησης είναι σημαντικός; Αν αφεθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να προχωρήσει σε βάθος τις διαπραγματεύσεις, στη βάση της συμφωνίας του με τον Έρογλου, το ΔΗΚΟ θα θεωρηθεί συνυπεύθυνο, όπως συνυπεύθυνο θεωρήθηκε για την καθυστερημένη αποχώρησή του από την κυβέρνηση Χριστόφια. Εδώ δεν υπάρχουν και δεν δικαιολογούνται καθυστερήσεις και «άστε να δούμε». Το «άστε να δούμε» είναι για τους Επιμηθείς.

Πέμπτο: Περαιτέρω καθυστέρηση στη λήψη απόφασης, διευκολύνει τους διεμβολισμούς του κόμματος, από το Προεδρικό και τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Αν δεν έχουν εκδηλωθεί ήδη.

Έκτο: Οι Υπουργοί του ΔΗΚΟ καταφεύγουν στο γελοίο επιχείρημα της «ενότητας» και της «πολιτικής σταθερότητας». Αυτοί θα διασφαλίσουν ενότητα; Και αν αποχωρήσουν από την Κυβέρνηση, θα υπάρξει πολιτική αποσταθεροποίηση; Επί Χριστόφια, δεν φοβήθηκαν διχασμό και αποσταθεροποίηση; Γιατί αποχώρησαν; Δεν γνωρίζουν ότι το σύστημα είναι προεδρικό και οι Πρόεδροι είναι σε θέση να κυβερνούν με μόνη τη στήριξη του κόμματός τους; Μήπως οι ατεκμηρίωτες επικλήσεις τους αποκαλύπτουν την πρόθεσή τους να παραμείνουν;

Έβδομο: Όταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος πληροφόρησε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος συνιστά αιτία αποχώρησης του ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση, ο Πρόεδρος δεν τον απέτρεψε, ούτε του ζήτησε να υπάρξει και νέα διαβούλευση, ώστε να εξευρεθούν γέφυρες συνεννόησης: Του απάντησε αδιάφορα: «Κάνε ό,τι νομίζεις, Νικόλα». Ένδειξη ότι θεωρούσε, κατά κάποιον τρόπο, «βαρίδι» την παραμονή του ΔΗΚΟ στην Κυβέρνηση. Προς τι, λοιπόν, η περαιτέρω διαβούλευση μαζί του;

Τα στελέχη του ΔΗΚΟ, τα οποία ετάχθησαν υπέρ της υποψηφιότητας Αναστασιάδη, είτε στερούνται πολιτικής κρίσης και δεν γνωρίζουν τη διαχρονική φιλοσοφία του Προέδρου Αναστασιάδη και του ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, είτε υποκρίνονται πως δεν γνωρίζουν ποιους πήρε μαζί του στο Προεδρικό, είτε ανέμεναν, ως αντιπαραχή της υποστήριξής τους, διορισμούς σε δημόσια αξιώματα. Οτιδήποτε και να ισχύει απ' όλα αυτά, είναι εκτεθειμένα και έναντι των ψηφοφόρων του κόμματος και έναντι του λαού. Θα είναι συνυπεύθυνα για την καταστροφική λύση, η οποία θα έλθει, ή τα καταστροφικά αποτελέσματα, τα οποία θα προκύψουν.

Να τερματίσει την εποχή υποζυγίου

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος αναλαμβάνει πλέον ιστορική ευθύνη, με την εκλογή του στην προεδρία του κόμματος. Οφείλει τάχιστα και χωρίς ενδοιασμούς να αποσύρει από την Κυβέρνηση, το κόμμα. Να τερματίσει μία μακρά εποχή υποζυγίου, είτε του ΑΚΕΛ είτε του ΔΗΣΥ. Να δώσει στο κόμμα αξιοπρέπεια και να αλλάξει την εικόνα μιας παράταξης, που αρέσκεται στο ρουσφέτι και στην καρέκλα. Δεν μπορεί τη μία πενταετία να παίζει τον ρόλο του «γκεστ σταρ» στην κυβέρνηση του ΑΚΕΛ και την επόμενη πενταετία να υποδουλώνεται στο άλλο πολιτικό άκρο.

Το ΔΗΚΟ έχει προοπτικές να διεμβολίσει και τον Δημοκρατικό Συναγερμό και το ΑΚΕΛ. Αντί να παραμένει, αιωνίως, διεμβολιζόμενο. Και οι δύο αυτές πολιτικές παρατάξεις, όποτε κυβέρνησαν τον τόπο, βύθισαν την κοινωνία στα σκάνδαλα και στην οικονομική δυσπραγία. Και στο εθνικό θέμα, μας οδήγησαν ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Μιλά η δεκαετία 1993-2002 του Δημοκρατικού Συναγερμού, η μέχρι τώρα διακυβέρνηση του ίδιου κόμματος και η πενταετία 2003-2008 του ΑΚΕΛ.

Χρειάζεται το ΔΗΚΟ αναμόρφωση, αναδιάρθρωση και στελέχωση με νέα ικανά και αδιάφθορα στελέχη. Επιβάλλεται πρώτα να αυτοκαθαρθεί και να αναλάβει τον ρόλο μίας πραγματικής κεντρώας παράταξης, που δεν θα είναι επικεντρωμένη στο να ικανοποιεί την αδηφαγία στελεχών για κατάληψη δημοσίων αξιωμάτων και δεν θα οδηγεί το κόμμα σε ρόλο υποκαταστήματος άλλων.

Πρώτιστα, πρέπει και ο ίδιος ο Νικόλας Παπαδόπουλος να απαγκιστρωθεί από νεοφιλελεύθερες τάσεις στην οικονομία και να υπηρετήσει την ανθρωποκεντρική φιλοσοφία του κόμματος. Διότι, σήμερα, αυτές οι νεοφιλελεύθερες τάσεις, όχι μόνο τον φέρουν σε αντίφαση με τη διεκδικητική πολιτική του στο Κυπριακό, αλλά απομακρύνουν τον απλό άνθρωπο. Και ο απλός άνθρωπος δεν είναι ούτε τράπεζες, ούτε ιδιωτικοποιήσεις, ούτε Τρόικα...