Για... χάρη του Κυπριακού, πράσινο φως από το ΔΗΚΟ

Το δράμα της κυβέρνησης Αναστασιάδη είναι ότι ακόμη και αν περάσει από τις συμπληγάδες των ιδιωτικοποιήσεων, πάλι πιθανότατα θα καταλήξει σε κυβερνητικό διαζύγιο

· Αριστερή αντίσταση, ως αντίβαρο στη στήριξη για το Κυπριακό

· Ποιος από τους τρεις μπορεί να μείνει «αδιάθετος»;

Μπορεί το Κυπριακό να κέρδισε την... παράσταση και να φαίνεται ότι θα υπάρξει και συνέχεια, όμως η καρδιά του πολιτικού συστήματος χτυπά στον ρυθμό των ιδιωτικοποιήσεων που λέγονται και αποκρατικοποιήσεις. Σε άλλη χώρα με κοινοβουλευτικό σύστημα, αν το ΔΗΚΟ επέμενε στην «προεκλογική συμφωνία» με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, θα μπορούσε και να ρίξει την Κυβέρνηση. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα σήμαινε συναγερμός για την Τρόικα και ένα νέο... Μνημόνιο.

Στην Κύπρο όμως, ακόμα και αν το ΔΗΚΟ θεωρούσε τις ιδιωτικοποιήσεις «αιτία πολέμου», το αποτέλεσμα θα ήταν το γνωστό σκηνικό μας με προεδρία χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το δράμα της κυβέρνησης Αναστασιάδη είναι ότι και αν περάσει από τις συμπληγάδες των ιδιωτικοποιήσεων, πάλι πιθανότατα θα καταλήξει σε κυβερνητικό διαζύγιο. Η ειρωνία για τον «απρόθυμο εταίρο», που είναι το ΔΗΚΟ του Νικόλα, είναι ότι φαίνεται να αναγκάζεται να «καταπιεί» τις ιδιωτικοποιήσεις, προκειμένου να μπορέσει να φύγει λόγω του Κυπριακού!

Το «κρυφτό» του ΑΚΕΛ

Το καλό το παλληκάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Αυτό θυμήθηκε το ΑΚΕΛ και βρήκε το... μονοπάτι για να κλείσει τον δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων. Πήραν την μπάλα από την ηγεσία της Εθνικής Φρουράς, που έθεσε στη Βουλή ζητήματα και όρους ασφαλείας. Με αυτήν την ευκαιρία ζητούν να διαπραγματευτεί ξανά η Κυβέρνηση με την Τρόικα τις ιδιωτικοποιήσεις. Είναι βέβαια άγνωστο, αν η ολομέλεια της Βουλής μπορεί να εγκρίνει μια τέτοια πρόταση, οπωσδήποτε όμως δεν φαίνεται και ιδιαίτερα ρεαλιστική.

Τρίτοι παρατηρητές έλεγαν ότι φαίνεται υπερβολική αυτή η εφεύρεση του ΑΚΕΛ, για απόφαση της Βουλής που να «δείχνει» στην Κυβέρνηση ότι πρέπει να ξαναδιαπραγματευτεί. Θα τους αρκούσε, έλεγαν, να δώσουν τη μάχη στην ψήφιση του νομοσχεδίου για αποκρατικοποιήσεις. Φαίνεται, όμως, ότι το κόμμα της κομμουνιστικής αριστεράς, επειδή συνειδητοποιεί ότι τελικά το ΔΗΚΟ θα δώσει στην Κυβέρνηση την απαραίτητη πλειοψηφία, αναζητεί να ανοίξει ένα ακόμα μέτωπο...

Σημασία έχει ότι την ίδια ώρα που συμπορεύεται στο Κυπριακό, η Εζεκία Παπαϊωάννου θέλει να ανεβάσει τους τόνους σε άλλα ζητήματα. Το πιο πρόσφορο είναι εκείνο των ιδιωτικοποιήσεων, με πολύ έντονη ιδεολογική χροιά. Εξάλλου, αυτές τις μέρες, παρά τα διεθνή ένσημα για τις προσπάθειες της Κύπρου να βγει από την κρίση, το ΑΚΕΛ επιτίθεται στην Κυβέρνηση υπενθυμίζοντας τα γνωστά κακά της κρίσης. Με κίνδυνο πάντοτε να υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή και πώς ξεκίνησε όλο αυτό το κακό...

Ο παλιός γνωστός ρόλος του «μέσα-έξω»

Αν όμως αυτή είναι η γραμμή πλεύσης του ΑΚΕΛ και είναι αρκετά καθαρή, δεν συμβαίνει το ίδιο με το ΔΗΚΟ. Το τελευταίο φαίνεται να μπαίνει ξανά στην παλιά γνωστή δίνη του «μέσα-έξω». Χωρίς να αφήνουν ποτέ κανένα να πλήξει τα νεοεκλεγέντα όργανα του ΔΗΚΟ, Εκτελεστικό Γραφείο και Κεντρική Επιτροπή, ακονίζουν τα μαχαίρια συνεχίζοντας και μετά τις ενδοκομματικές εκλογές την έριδα που οδήγησε σε αυτές.

Η ανάγκη του νέου Προέδρου του κόμματος να χαράξει «καθαρή γραμμή» και να ανεβάσει πολύ τους τόνους στο Κυπριακό, δημιουργεί σε πολλούς υποστηρικτές του αμηχανία σχετικά με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες η τύχη των ημικρατικών οργανισμών ήταν για το κόμμα της συγκυβέρνησης casus belli. Κυρίως τα συνδικαλιστικά στελέχη του δεν έχαναν ευκαιρία να υπενθυμίζουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την προεκλογική δέσμευσή του. Από το κυβερνητικό στρατόπεδο εις μάτην προσπαθούσαν να τους «λογικέψουν» και να εξηγήσουν ότι στο μεσοδιάστημα «άλλαξαν τα πάντα». Τώρα όμως και ενώ έχει προτάξει το Κυπριακό, ο Νικόλας Παπαδόπουλος φέρεται να κάνει δεύτερες σκέψεις για τις ιδιωτικοποιήσεις.

Από το περιβάλλον του σχολιάζεται ότι επειδή είναι αμετάπειστος για την αποχώρηση από την Κυβέρνηση, δεν θα ήθελε την ίδια ώρα να πάρει και την ευθύνη ότι «δυναμιτίζει» το Μνημόνιο. Έτσι, την ίδια ώρα που δοκιμάζεται σκληρά στο πεδίο του Κυπριακού, η κυβέρνηση Αναστασιάδη μπορεί να βρει ένα τέτοιο «σωσίβιο» για τις ιδιωτικοποιήσεις. Αναμένεται, λοιπόν, να βρεθεί κάποιος τρόπος και να σωθούν και τα προσχήματα, προκειμένου το ΔΗΚΟ να μην ακολουθήσει το ΑΚΕΛ και την ΕΔΕΚ, απορρίπτοντας την προσπάθεια της Κυβέρνησης να ανταποκριθεί στο Μνημόνιο.

Άλλα είναι όμως τα προβλήματα

ΠΡΟΣΩΠΑ που εκ πείρας στο εξωτερικό είναι σε θέση να γνωρίζουν κάποια πράγματα, επιμένουν ότι το «πολιτικό κομμάτι» είναι πολύ μικρό μέρος του πονοκεφάλου που θα έχει η Κυβέρνηση με αυτό το ζήτημα. Ο λόγος, λέγεται, είναι διότι μπορεί να υπάρχουν «εκατόν τρόποι για να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις», αλλά η περίπτωση της Κύπρου σήμερα είναι ιδιάζουσα. Ο πρώτος παράγοντας είναι βέβαια το περιβάλλον της βαθειάς κρίσης και της αβεβαιότητας, και δεν βοηθά καθόλου την προσπάθεια της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Ο δεύτερος λόγος είναι η ιδιαίτερη φύση της Αρχής Ηλεκτρισμού. Σύμφωνα με τις περισσότερες προβλέψεις, θα είναι σχεδόν αδύνατο να εκδηλωθεί πραγματικό ενδιαφέρον και να εξασφαλιστεί είτε στρατηγικός επενδυτής είτε αγοραστής για τον οργανισμό αυτόν.

Εκτός του μεγάλου χρέους της ΑΗΚ, το πρόβλημα είναι ότι την τελευταία δεκαετία έχει κάνει ακριβές επενδύσεις σε τεχνολογία που δεν είναι καθόλου ελκυστική με τα σημερινά δεδομένα. «Ποιος θα έρθει να βάλει κεφάλαια σε εγκαταστάσεις που παράγουν ηλεκτρισμό με πετρέλαιο και μαζούτ;» διερωτάται τεχνοκράτης με διεθνή πείρα στα ενεργειακά. Είναι αστείο, συμπληρώνει, να περιμένουμε ότι τώρα που θα ανοίξει και η αγορά, κάποιος ενδιαφερόμενος θα πληρώσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια και θα φορτωθεί και τις δομές, το προσωπικό και τα προβλήματα ενός τέτοιου οργανισμού, όταν μπορεί να επενδύσει μια-δυο εκατοντάδες σε καινούρια τεχνολογία, που θα παράγει ενέργεια πολύ πιο φτηνά.

Η Κυβέρνηση συνεχίζει τους σχεδιασμούς και προσπαθεί να στήσει όλην εκείνη την υποδομή και τα επιτελικά σχήματα που έχουν συμφωνηθεί και με την Τρόικα. Την ίδια ώρα, όμως, αρκετοί αμφιβάλλουν ήδη για τις πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματος. Θα βρεθούν σίγουρα επενδυτές για την κρατική τηλεφωνική εταιρεία και οπωσδήποτε θα υπάρξει κάποιο σχήμα για συνεργασίες και ιδιωτική εμπλοκή στη λειτουργία των λιμανιών. Τι γίνεται όμως, αν «μείνει πίσω» η Αρχή Ηλεκτρισμού; Θα μπορέσει το κράτος να συγκεντρώσει 1.400 εκ. μόνο από τους άλλους δυο;

Προνοητική η θέση του ΔΗΣΥ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΜΕΝΗ πηγή μάς έλεγε ότι δεν είναι τυχαίο που η οικονομική ρήτρα του Μνημονίου σπάζει στα δυο και ζητείται πρώτα ένα δισεκατομμύριο και τα άλλα τετρακόσια εκατομμύρια σε δεύτερο χρόνο. Είναι ακριβώς επειδή οι δανειστές γνωρίζουν καλά το πρόβλημα με την ηλεκτρική εταιρεία. Η ιδέα ήταν να απαιτηθεί αρχικά το ποσό 1000 εκατομμυρίων και είτε να ετεροχρονισθεί η απόφαση για την ΑΗΚ είτε, αν τελικά ναυαγήσει, να γίνει κάποια αναθεώρηση έτσι που να βρεθούν με άλλον τρόπο τα 400 εκατομμύρια...

Εξάλλου, δεν είναι άσχετη και η θέση που έχει πάρει ο Δημοκρατικός Συναγερμός, τονίζοντας ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει αποκρατικοποίηση σε συνθήκες ύφεσης». Αρχικά προβλημάτιζε αυτή η θέση. Αν όμως εξετάσει κανείς τον «χάρτη πορείας» της οικονομίας σύμφωνα με το Μνημόνιο, τότε συμπεραίνεται ότι η οικονομία θα βρεθεί έξω από την ύφεση το 2015 ή, πιθανότερο, το 2016. Επομένως, ο ΔΗΣΥ λέει «με τρόπο» ότι αφού γίνουν τώρα όλα τα προκαταρκτικά, η καθαυτή ιδιωτικοποίηση θα πρέπει να γίνει «όσο το δυνατόν αργότερα».

Συνδικαλιστικές πηγές αναφέρουν, εξάλλου, ότι ο Πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, μιλώντας ειδικά σε ανθρώπους της ΑΗΚ, τους έλεγε ότι «το πραγματικό σας πρόβλημα θα είναι αν δεν γίνει ιδιωτικοποίηση, διότι δεν θα υπάρχει κανείς ενδιαφερόμενος».