Η περιουσία των Hμικρατικών Oργανισμών είναι εθνικός πλούτος. Ανήκει δηλαδή σε όλους μας. Η Κυβέρνηση είναι τώρα υποχρεωμένη να πουλήσει αυτόν τον πλούτο, λόγω Μνημονίου. Τα κόμματα αντιδρούν. Το καθένα για τους δικούς του λόγους. Κυρίως ψηφοθηρικούς. Ας είναι.

Ο λαός -αν και κατανοεί τους λόγους- αντιδρά επίσης. Έχει ήδη δώσει στο κράτος επτά δισεκατομμύρια. Τον άλλο δηλαδή προσωπικό του πλούτο, που μάζευε ίσως χρόνια και τον κατέθετε στις τράπεζες, για να έχει αποκούμπι σε ώρα ανάγκης.

Ο Πρόεδρος πρέπει να πείσει λαό και πολιτική ηγεσία να συναινέσουν στην πώληση του πλούτου αυτού. Μέχρι στιγμής δεν τα καταφέρνει. Βρίσκεται μπροστά σε καθολική σχεδόν άρνηση και αντίδραση. Έχει όμως στα χέρια του ένα πολύ ισχυρό εργαλείο να πείσει: Να αναγνωρίσει την τεράστια συνεισφορά του λαού στο κράτος, όταν αυτό βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη. Να αναγνωρίσει με δημόσια δήλωση ότι το κράτος οφείλει στους «ανασφάλιστους» καταθέτες τα επτά δισεκατομμύρια. Να το πει με καθαρές λέξεις: «Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες, το κράτος σας οφείλει τα επτά δισεκατομμύρια». Μετά τη δήλωση αυτή, θα νομιμοποιείται να του ζητήσει να πουλήσει και τον εθνικό του πλούτο.

Οι βουλευτές είναι οι εκπρόσωποι του λαού, του ιδιοκτήτη του εθνικού πλούτου, στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Καλό θα ήταν να ζητήσουν και οι ίδιοι από τον Πρόεδρο να προβεί στη δήλωση αναγνώρισης της οφειλής του κράτους προς τον λαό, που έδωσε ήδη τα επτά δισεκατομμύρια (και εξακολουθεί να δίνει άλλα τόσα καθημερινά με φόρους και παραφόρους).

Οι βουλευτές είναι αυτοί που θα δώσουν το «ok» στον Πρόεδρο να προχωρήσει με την ιδιωτικοποίηση, την πώληση δηλαδή του εθνικού μας πλούτου. Αυτοί είναι που θα σηκώσουν το χέρι για να εγκρίνουν ή να απορρίψουν την πώληση. Αυτοί θα του δώσουν το δικαίωμα να το πράξει. Έχουν δηλαδή και οι βουλευτές ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια τους. Αν, λοιπόν, Κυβέρνηση και Βουλή θέλουν να αρχίσει να ξανακτίζεται η εμπιστοσύνη του λαού στην ηγεσία του πρώτα, και ύστερα σε όλα τα υπόλοιπα, έχουν χρυσή ευκαιρία να βάλουν το πρώτο λιθάρι.