Εξοντώνουν τα ωφέλιμα βακτήρια του στόματος
Η χρήση του διαλύματος συσχετίσθηκε με αύξηση της πιέσεως κατά 0,2 έως 0,35 μονάδες

Η χρήση αντισηπτικών στοματικών διαλυμάτων από ανθρώπους δίχως ουλίτιδα ή ασθένειες των δοντιών μπορεί να είναι επιζήμια για την υγεία, υποστηρίζουν Βρετανοί επιστήμονες. Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με στοματικό διάλυμα που περιέχει την αντισηπτική ουσία χλωροεξιδίνη διαπίστωσαν ότι εξοντώνει τα ωφέλιμα βακτήρια του στόματος και εμποδίζει τη χαλάρωση των αιμοφόρων αγγείων, οδηγώντας σε αύξηση της αρτηριακής πιέσεως. Στη μελέτη, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Free Radical Biology & Medicine», συμμετείχαν 19 υγιείς εθελοντές, οι οποίοι κλήθηκαν να χρησιμοποιούν δύο φορές την ημέρα το στοματικό διάλυμα, ενώ υποβάλλονταν σε μέτρηση της αρτηριακής πιέσεως και σε άλλες εξετάσεις.

Αύξηση της πίεσης
Η χρήση του διαλύματος συσχετίσθηκε με αύξηση της πιέσεως κατά 0,2 έως 0,35 μονάδες (2 έως 3,5 χιλιοστά της στήλης υδραργύρου - mmHg). Η αύξηση αυτή «παρατηρήθηκε μέσα σε μία ημέρα» χρήσεως, σημειώνουν οι ερευνητές στο άρθρο τους. Και προσθέτουν πως αυτό είναι επιζήμιο για την καρδιαγγειακή υγεία. «Η εξόντωση των ωφέλιμων βακτηρίων του στόματος σε καθημερινή βάση είναι καταστροφική, διότι ακόμα και οι μικρές αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης μπορεί να επηρεάσουν σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα από καρδιοπάθεια και εγκεφαλικό», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Αμρίτα Αχλουβάλια, καθηγήτρια Αγγειακής & Κλινικής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή Barts & The London του Πανεπιστημίου Queen Mary του Λονδίνου. «Δεν λέμε στον κόσμο να μη χρησιμοποιεί αντισηπτικά στοματικά διαλύματα, εάν πάσχει από λοιμώξεις των ούλων ή των δοντιών», διευκρίνισε. «Όλοι οι άλλοι, όμως, καλό είναι να τα αποφεύγουν».

Μείωση αλάτων
Όπως έδειξε η νέα μελέτη, η χλωροεξιδίνη εξουδετερώνει τα βακτήρια που συμβάλλουν στην δημιουργία νιτρωδών αλάτων, τα οποία είναι απαραίτητα για τη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων. Στην πραγματικότητα, το διάλυμα χλωροεξιδίνης που εξετάστηκε (είχε περιεκτικότητα 0,2% στο αντισηπτικό) μείωνε κατά περισσότερο από 90% την παραγωγή νιτρωδών αλάτων στο στόμα, με επακόλουθο να μειωθούν κατά 25% και τα επίπεδά τους στο αίμα των εθελοντών. Αυτός ήταν και ο λόγος που αυξήθηκε η αρτηριακή πίεσή τους, εξηγούν οι ερευνητές. Αν και δεν περιέχουν όλα τα στοματικά διαλύματα χλωροεξιδίνη, η δρ Αχλουβάλια εκτιμά ότι «και άλλα στοματικά διαλύματα με αντισηπτικές ουσίες θα μπορούσαν να διαταράξουν την υγιή χλωρίδα του στόματος». Επειδή, πάντως, η μελέτη είναι πολύ μικρή, τα ευρήματά της θα πρέπει να επαληθευτούν και από άλλες, καθώς και να εξεταστούν οι τυχόν επιδράσεις των άλλων αντισηπτικών ουσιών.
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

_________________________________
Εντομοκτόνο σχετίζεται με το Αλτσχάιμερ
Η έκθεση σε ένα εντομοκτόνο που επί δεκαετίες εχρησιμοποιείτο ευρέως μπορεί να αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης νόσου Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με μία νέα μελέτη. Το εντομοκτόνο είναι το DDT ή διχλωροδιφαινυλοτριχλωροαιθάνιο. Η ευρεία χρήση του απαγορεύθηκε από τη δεκαετία του ’70 σε όλο τον κόσμο, με εξαίρεση τις χώρες όπου ενδημεί η ελονοσία. Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «JAMA Neurology» επιστήμονες από τα αμερικανικά πανεπιστήμια Rutgers και Emory, όταν ο άνθρωπος εκτεθεί στο DDT, αυτό παραμένει στον οργανισμό με τη μορφή ενός υποπροϊόντος του μεταβολισμού του, της ουσίας DDE (διχλωροδιφαινυλοδιχλωροαιθυλένιο).

Οι επιστήμονες εξέτασαν τα επίπεδα της DDE στο αίμα 86 πασχόντων από νόσο Αλτσχάιμερ και τα συνέκριναν με εκείνα 79 υγιών εθελοντών, παρόμοιας ηλικίας και κοινωνικού επιπέδου. Αποτέλεσμα: Τα επίπεδά του στο αίμα των πασχόντων από Αλτσχάιμερ ήταν κατά μέσον όρο 3,8 φορές υψηλότερα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το εντομοκτόνο μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης Αλτσχάιμερ, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη αμυλοειδών πλακών στον εγκέφαλο, οι οποίες αποτελούν σήμα κατατεθέν της νόσου και οδηγούν τα εγκεφαλικά κύτταρα στον θάνατο. «Είναι μία από τις πρώτες μελέτες που εντοπίζουν έναν τόσο ισχυρό περιβαλλοντικό παράγοντα κινδύνου για νόσο Αλτσχάιμερ», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Άλαν Λίβεϊ, καθηγητής και διευθυντής στο Κέντρο Έρευνας Νόσου Αλτσχάιμερ στο Emory. «Η έκταση της συσχέτισης μάς εξέπληξε και είναι συγκρίσιμη σε ισχύ με εκείνην των γνωστών γενετικών παραγόντων κινδύνου για το όψιμο (σ.σ. μετά την ηλικία των 60 ετών) Αλτσχάιμερ», πρόσθεσε.

Πώς, όμως, έφτασε το DDT στο αίμα των εθελοντών, αφού είναι απαγορευμένο από τη δεκαετία του ’70; Σύμφωνα με τη μελέτη, το DDE στο αίμα των ασθενών μπορεί να οφείλεται στη συνεχιζόμενη έκθεση στο DDT, λόγω κατανάλωσης τροφίμων που εισάγονται από χώρες όπου ακόμα χρησιμοποιείται. Μία άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι η μόλυνση, κατά το παρελθόν, του υδροφόρου ορίζοντα και του χώματος, εξακολουθεί να «περνάει» στην τροφική αλυσίδα, γράφουν οι ερευνητές. Η μελέτη έδειξε ακόμα πως τις χειρότερες επιδόσεις σε τεστ αξιολόγησης των νοητικών λειτουργιών είχαν όσοι εθελοντές έφεραν ταυτοχρόνως τα υψηλότερα επίπεδα DDE και είχαν και τη μεταλλαγή e4 του γονιδίου APOE (σχετίζεται με την εμφάνιση νόσου Αλτσχάιμερ).

__________________________________
Η ευεργετική επίδραση της ρεσβερατρόλης
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ
Μέχρι σήμερα, η πιο κοινή και αποτελεσματική μέθοδος για την αντιμετώπιση της γρίπης είναι μέσω εμβολιασμού. Τα εμβόλια κατά της γρίπης ωθούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα να παράγει αντισώματα τα οποία αναγνωρίζουν συγκεκριμένες πρωτεΐνες που υπάρχουν στην επιφάνεια του ιού, και βοηθούν στην καταπολέμησή τους. Η δυσκολία αυτής της προσέγγισης είναι ότι ο ιός της γρίπης αλλάζει συνεχώς πρωτεΐνες στην επιφάνειά του, γι’ αυτό και υπάρχει η ανάγκη ανάπτυξης νέων εμβολίων κάθε χρόνο με την εμφάνιση νέων στελεχών. Για τούτο τον λόγο βρισκόμαστε πάντα ένα βήμα πίσω.

Σε αντίθεση με τις επιφανειακές πρωτεΐνες, ο πυρήνας του ιού της γρίπης είναι πιο σταθερός και αλλάζει ελάχιστα πράγματα. Εργαστηριακά πειράματα έχουν δείξει πως ορισμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος ήδη παρέχουν προστασία έναντι της γρίπης, διότι αναγνωρίζουν τις αμετάβλητες πρωτεΐνες στον πυρήνα του ιού. Ερευνητές παρατήρησαν ότι ορισμένα άτομα, με την προσβολή τους από ιογενή λοίμωξη, αναπτύσσουν κάποια ειδικά κύτταρα ενώ άλλα όχι, ξεχωρίζοντας τα άτομα σε μη ευπαθή ή ευπαθή αντίστοιχα. Τα κύτταρα αυτά ανήκουν στην κατηγορία/ομάδα των κυττάρων άμυνας, των κοινώς λευκών αιμοσφαιρίων. Πιο ειδικά αναφερόμαστε στα κύτταρα CD4+ και CD8+.

Η επίδραση της ρεσβερατρόλης
Τα αποτελέσματα κλινικής έρευνας από το Ινστιτούτο Πειραματικής Ιατρικής στη Ρώμη δείχνουν ότι, σε περίπτωση ιογενούς λοιμώξεως, η ρεσβερατρόλη ρυθμίζει διάφορες κυτταρικές λειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος με αποτέλεσμα την παραγωγή κυττάρων CD4 + και CD8 +, αυξάνοντας την ικανότητα άμυνας του οργανισμού μας. Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής έχουν δημοσιευτεί στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό Life Sciences. Η σημασία των κυττάρων αυτών στην αντιμετώπιση της γρίπης επιβεβαιώνεται και μέσω προσπαθειών ανάπτυξης εμβολίων γενικής χρήσης που να αξιοποιούν τα παραπάνω ευρήματα.

Σήμερα, Βρετανοί επιστήμονες του Imperial College του Λονδίνου, πιστεύουν ότι έχουν κάνει ένα σημαντικό βήμα στη δημιουργία ενός γενικής χρήσης εμβολίου, που θα προστατεύει από όλα τα στελέχη της εποχικής γρίπης, περιορίζοντας μελλοντικές πανδημίες. Ο καθηγητής Lalvani αναφέρει ότι τα ευρήματα παρέχουν ένα «σχέδιο» για την ανάπτυξη ενός καθολικού εμβολίου γρίπης: «Το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αυτά τα CD8 Τ κύτταρα ως απόκριση στη συνήθη εποχική γρίπη. Σε αντίθεση με τα αντισώματα, τα κύτταρα αυτά στοχεύουν τον πυρήνα του ιού, που δεν αλλάζει, ακόμη και σε νέα στελέχη με ικανότητα δημιουργίας κάποιας πανδημίας».

ΝΑΣΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Χημικός