7 τρόποι που μπορεί να επηρεάσουν την εξέλιξή τους
Βλέπουν και ακούνε τα πάντα που συμβαίνουν στο σπίτι ανάμεσα στους γονείς και διαμορφώνουν τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στις δικές τους σχέσεις αργότερα στη ζωή

Είναι αλήθεια ότι η σχέση μας με τον εαυτό μας έχει αντίκτυπο όχι μόνο σ’ εμάς τους ίδιους, αλλά και στους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Το ίδιο ακριβώς προκύπτει και από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Επηρεάζουν και όλους τους άλλους, πέρα από τους άμεσα εμπλεκομένους. Αν τώρα αυτό το μεταφέρουμε στο επίπεδο της οικογένειας, θα διαπιστώσουμε ότι η σχέση ανάμεσα στο ζευγάρι έχει άμεσο αντίκτυπο στα πιο αδύναμα μέλη της, που δεν είναι άλλα από τα παιδιά. Είναι εκείνα που βλέπουν και ακούνε σχεδόν τα πάντα που συμβαίνουν στο σπίτι ανάμεσα στους γονείς τους, και όλα αυτά μαζί είναι που διαμορφώνουν τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στις δικές τους σχέσεις αργότερα στη ζωή. Ας δούμε, λοιπόν, 7 τρόπους που ο γάμος μας μπορεί να βλάψει τις μελλοντικές σχέσεις των παιδιών μας…

1. Κρύβοντας τα προβλήματά μας
Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται πότε ο μπαμπάς και η μαμά έχουν προβλήματα, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ ή λίγο μιλάμε γι’ αυτά. Ενδεχομένως να πιστεύουμε το αντίθετο επειδή δεν τους το λέμε ή επειδή δεν μαλώνουμε μπροστά τους ή επειδή υποκρινόμαστε ότι όλα είναι καλά, αλλά η αλήθεια είναι ότι το αισθάνονται. Όταν δεν παραδεχόμαστε τα ενδεχόμενα προβλήματα στην οικογένειά μας, τότε τα παιδιά μας δεν θα μάθουν ποτέ πώς να τα αντιμετωπίζουν. Οπότε, τα αφήνουμε να ανακαλύψουν μόνα τους πώς θα το κάνουν, όταν πλέον θα μεγαλώσουν και θα έχουν τα δικά τους πλέον προβλήματα.

2. Φωνάζοντας ο ένας στον άλλον
Τα παιδιά έχουν κρίσεις θυμού… το ίδιο, όμως, και οι γονείς. Ενίοτε φωνάζουν, τσιρίζουν, άλλοτε πετούν πράγματα ή σπρώχνουν ο ένας τον άλλον. Το ακριβώς αντίθετο του να αποκρύπτετε τα προβλήματά σας είναι να επιδίδεστε σε διαμάχες και τσακωμούς μπροστά στα παιδιά σας. Ή -ακόμα χειρότερα- να προχωράτε και σε χειρονομίες ή σωματική βία. Κάτι τέτοιο έχει δύο ενδεχόμενα: Είτε τα παιδιά σας να κάνουν ακριβώς το ίδιο, είτε να κάνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή να γίνουν παθητικά χωρίς να εκφράζουν ποτέ όσα αισθάνονται.

3. Βάζοντας τον σύντροφό μας σε δεύτερη μοίρα
Αυτό είναι ένα θέμα για τους περισσότερους γονείς, μιας και συνήθως όλη τους η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά τους. Τα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικά για εμάς κι εννοείται ότι οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε ακριβώς έτσι, αλλά, όταν τα παιδιά «μπαίνουν» πριν από το γάμο μας, τότε ενδέχεται να μην το σέβονται όσο πρέπει. Όμως, αν βάλετε σε προτεραιότητα το σύντροφό σας, τα παιδιά σας θα το αναγνωρίσουν και θα καταλάβουν ποια είναι τα όριά τους. Δεν πρόκειται να νιώσουν παραμελημένα ή στερημένα από αγάπη, γιατί, όταν η σχέση σας είναι αρμονική και «γεμάτη», τότε μπορείτε και οι δύο να δώσετε περισσότερα στα παιδιά σας.

4. Αποφεύγοντας να μιλάμε για χρήματα
Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεστε τα οικονομικά σας μπορεί σαφώς να επηρεάσει το μέλλον των παιδιών σας. Πρώτον, αν σκορπάτε τα χρήματά σας, τότε είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορείτε να τους παρέχετε όσα θα θέλατε. Το ίδιο, όμως, μπορεί να πετύχετε ακόμα κι αν δεν συζητάτε μαζί τους για τα χρήματα. Στους περισσότερους από εμάς, που δεν τα καταφέρνουμε να διαχειριστούμε σωστά τα έσοδά μας, έστω κι αν είναι ικανοποιητικά, συμβαίνει απλά και μόνο επειδή δεν γνωρίζουμε πώς να το κάνουμε. Οπότε, ακόμα κι αν έχουμε πολλά να μάθουμε, το να ανοίξουμε μια κουβέντα θα επιτρέψει στα παιδιά μας να αποκτήσουν μια άνεση στην επικοινωνία και τη συζήτηση. Έτσι, θα έχουν την ευκαιρία να εξοικειωθούν και να μάθουν πώς αυτό μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά στη ζωή τους.

5. Με το να μη σεβόμαστε ο ένας τον άλλον
Κάθε γονιός είναι ο πρώτος και ο πιο σημαντικός δάσκαλος των παιδιών του. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουν τα περισσότερα πράγματα από εκείνον είναι απλά βλέποντάς τον. Επομένως, αν βλέπουν τη μαμά τους και τον μπαμπά τους να μη σέβονται ο ένας τον άλλον, το πιο πιθανό είναι να πιστέψουν ότι αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Κι αυτό, όχι μόνο θα αποδειχθεί καταστροφικό για τον γάμο τους στο μέλλον, αλλά και για όλες τις σχέσεις τους στη ζωή, ερωτικές και φιλικές.

6. Με το να μη μοιραζόμαστε τις ευθύνες
Μήπως στον δικό σας γάμο τα πάντα γίνονται από έναν, ενώ ο άλλος κάθεται επαναπαυμένος χωρίς να κάνει και πολλά; Αν έχετε επιλέξει μια πιο παραδοσιακή προσέγγιση των ρόλων στη σχέση σας, τα παιδιά σας ίσως να μην είναι σε θέση να το δουν από αυτήν την οπτική. Όταν μιλάμε για σχέσεις, αναφερόμαστε στην ανιδιοτέλεια και τον σεβασμό των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεών μας. Ακόμα κι αν εσείς και ο σύντροφός σας ακολουθείτε το παραδοσιακό μοτίβο οικογένειας, προσπαθήστε να εξηγήσετε στα παιδιά σας τον λόγο για τον οποίο το έχετε επιλέξει, διευκρινίζοντάς τους ότι δεν αποτελεί τη μοναδική επιλογή.

7. Υπερβολική ή ελάχιστη τρυφερότητα
Πολλοί γονείς αποφεύγουν να είναι διαχυτικοί μπροστά στα παιδιά τους… άλλοι πάλι δεν διστάζουν να φιληθούν, να αγκαλιαστούν και να εκφράσουν την αγάπη τους ο ένας στον άλλον. Και η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να το δουν αυτό, γιατί έτσι μαθαίνουν τι είναι ευπρεπές και αποδεκτό και τι όχι. Μέχρι εκεί, όμως. Δεν χρειάζεται να δουν κάτι παραπάνω. Ας μην ξεχνάμε ότι η ισορροπία στη ζωή μας είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να τους δώσουμε.

Πού οφείλονται τα ξεσπάσματα των παιδιών;
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ
Όλες οι μαμάδες έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με τα νευρικά ξεσπάσματα, τις φωνές και τα αναίτια κλάματα των παιδιών τους, κατηγορώντας μετά τον εαυτό τους για το αν έχουν κάνει εκείνες κάποιο λάθος. Όχι, δεν κάνετε εσείς κάτι λάθος. Όπως αναφέρει μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, τα ξεσπάσματα στα παιδιά είναι αποτέλεσμα της γενετικής και όχι της κακής ανατροφής. Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε μονοζυγωτικά και διζυγωτικά δίδυμα αποκάλυψε ότι ο ρόλος της γενετικής είναι πολύ πιο σημαντικός απ’ όσο πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Τα τελευταία 25 χρόνια είχε αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό η άποψη ότι η παιδική επιθετικότητα είναι απόρροια της υιοθέτησης κακών προτύπων. Μάλιστα, προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι εμφανίζεται κατά την βρεφική ηλικία και κορυφώνεται μεταξύ 2 και 4 ετών.

Οι ερευνητές όμως έρχονται να δείξουν ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά τη συχνότητα και τον ρυθμό της αλλαγής σε ξεσπάσματα, εξαιτίας της αλληλεπίδρασης των γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων με την πάροδο του χρόνου. Στην έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychological Medicine, συμμετείχαν γονείς δίδυμων παιδιών που κλήθηκαν να αξιολογήσουν τη φυσική επιθετικότητα των διδύμων τους στις ηλικίες των 20, 32 και 50 μηνών. Ο περιορισμένος ρόλος των κοινών περιβαλλοντικών παραγόντων στη φυσική επιθετικότητα έρχεται σε σύγκρουση με τα αποτελέσματα ερευνών σε απλές κυήσεις, όπου διαπιστώθηκε ότι οικογενειακοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη της επιθετικής συμπεριφοράς στην προσχολική ηλικία, επισημαίνει ο Dr. Eric Lacourse. Τα αποτελέσματα της μελέτης, λοιπόν, αποδεικνύουν ότι η επίδραση της ανατροφής και της γονικής μέριμνας μπορεί να μην είναι τόσο άμεση όσο παλαιότερα.