ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΟΥΡΗΣ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΣΩΝ, ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1974 ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΣΘΕΝΟΣ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΤΑΞΗΣ, ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΣΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

Εκφωνώντας επικήδειο λόγο στη νεκρώσιμο ακολουθία, ο Διοικητής Αλευρομάγειρος, τόνισε πως με τη θυσία του ο Γιώργος έγινε σύμβολο αντίστασης. «Γίνεσαι, για άλλη μια φορά, παράδειγμα και σύμβολο για αντίσταση και σπεύδεις από κει που είσαι, στη Νήσο των Μακάρων, να θυμίσεις -σε όσους ίσως τις έχουν λησμονήσει- τις στοιχειώδεις πατριωτικές τους υποχρεώσεις»

Στα σπλάχνα της πατρώας γης βρίσκεται πλέον ο Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός Γιώργος Μαούρης. Ο Μαούρης έπεσε τελευταίος, μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος τον Αύγουστο του 1974, στη Γραμμή Αντιπαράταξης στη Λευκωσία.

Ο 19χρονος, τότε, Έφεδρος Αξιωματικός, εκ Παραλιμνίου, κηδεύτηκε χθες στη γενέτειρα πόλη του, με κάθε δόξα και τιμή, που αρμόζει σ’ έναν ήρωα.

Για κάποιες οικογένειες, τα κυριακάτικα τραπέζια και οι γιορτές των Χριστουγέννων είχαν πάντα ένα αδειανό πιάτο. Αυτό των παιδιών τους, που η τύχη τους αγνοείτο για 44 τόσα χρόνια. Μια απ’ αυτές ήταν κι η οικογένεια του Μαούρη. Παιδί μιας οικογένειας εμπόρων, που προμήθευαν με τη σοδειά τους την Επαρχία Αμμοχώστου, ο Γιώργος δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο. Εμπνεύστηκε από τα λόγια του Γρηγόρη, βάδισε στο μονοπάτι του Βαγορή και όδευσε στο Πάνθεον των Ηρώων, αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.

Ο πόνος, το μαράζι κι η έγνοια για το πού βρίσκεται το παιδί τους συνόδευσαν τους γονείς του στην τελευταία τους κατοικία. Ο ξεριζωμός έμοιαζε γι’ αυτούς ξεκλήρισμα της ίδιας τους της οικογένειας. Μαζί με τους κόπους μιας ζωής, έχασαν και τον μονάκριβό τους γιο. Η περηφάνια, ωστόσο, και η παιδεία τους, αξίες που μεταλαμπάδευσαν στον Γιώργο, δεν τους επέτρεψαν να λυγίσουν στιγμή. Τρανό παράδειγμα η αδελφή και τ’ ανίψια του, που περήφανα αποχαιρέτησαν από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου στο Παραλίμνι, τον θείο, που είχαν γνωρίσει μόνο μέσα από ιστορίες και περιγραφές.

Ο Μαούρης είχε σαν όνειρο να υπηρετήσει την πατρίδα του από τον βαθμό του υπαξιωματικού.

Τον μαύρο Ιούλιο του 1974, πιστός στο κάλεσμα της πατρίδας, τοποθετήθηκε στο 336 Τάγμα Επιστρατεύσεως (Τ.Ε.) στο Πραστειό Αμμοχώστου. Τέσσερεις ημέρες μετά τη βάρβαρη τουρκική εισβολή, οι στρατιώτες του 336 ΤΕ, υπό τον Ταγματάρχη, τότε, και μετέπειτα Στρατηγό, Δημήτρη Αλευρομάγειρο, μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία, για να επανδρώσουν τα φυλάκια της Γραμμής Αντιπαράταξης στην περιοχή Αγίου Παύλου - Κεντρικών Φυλακών. Ο Γιώργος εκτελούσε χρέη Βοηθού Διμοιρίτου στην περιοχή των Κεντρικών Φυλακών.

Το περήφανο αντίο σ’ έναν γίγαντα

Ρίγη συγκίνησης σκόρπισαν τα λόγια του τότε Διοικητή του Γιώργου, Δημήτρη Αλευρομάγειρου. Πλέκοντας το εγκώμιο του ήρωα, ο Αλευρομάγειρος εκθείασε το έργο και την προσφορά του 19χρονου παλληκαριού. Δεν δίστασε, μάλιστα, να παρομοιάσει τον Μαούρη με «γίγαντα», αφού, όπως σημείωσε, «όταν είσαι 19 χρονών και η πατρίδα σου έχει προδοθεί από χίλιες μεριές και αυτό δίνει την ευκαιρία στον βάρβαρο εισβολέα να υλοποιήσει τις από καιρούς σχεδιασθείσες ορέξεις του και σπεύδεις με μόνο σκοπό να φτύσεις την προδοσία και τον εισβολέα, υπακούοντας στο πανάρχαιο κέλευσμα "Φίλει την πατρίδα καν άδικος ή", τότε είσαι παραπάνω από ήρωας, είσαι γίγαντας».

Εκφωνώντας επικήδειο λόγο στη νεκρώσιμο ακολουθία, ο Διοικητής Αλευρομάγειρος, τόνισε πως με τη θυσία του ο Γιώργος έγινε σύμβολο αντίστασης. «Γίνεσαι, για άλλη μια φορά, παράδειγμα και σύμβολο για αντίσταση και σπεύδεις από κει που είσαι, στη Νήσο των Μακάρων, να θυμίσεις -σε όσους ίσως τις έχουν λησμονήσει- τις στοιχειώδεις πατριωτικές τους υποχρεώσεις. Να τους θυμίσεις ότι δεν διάλεξες τον ‘εύκολο’ δρόμο της αδιαφορίας, αλλά έσπευσες να σώσεις ό,τι ήταν δυνατόν να σωθεί μέσα στη γενική καταστροφή».

Χωρίς περαιτέρω φλυαρίες, ο Διοικητής του Γιώργου, αποχαιρετώντας τον με 44 χρόνια καθυστέρηση, αναφώνησε πως αποτελεί τιμή για τον ίδιο που διετέλεσε Διοικητής του στη γραμμή της αντιπαράταξης.

«Σε ευχαριστούμε, γενναίε Ανθυπολοχαγέ του 1974, Γιώργο Μαούρη, όπως και όλους τους διαχρονικά ηρωικώς θυσιασθέντες για την Ελευθερία αυτού του τόπου, γιατί πέραν της ηρωικής στάσης και θυσίας σου, μας θυμίζεις αυτές τις υποχρεώσεις όλων ημών σήμερα.

»Δίνεις ακόμα ένα συγκλονιστικό μάθημα με τη θυσία σου. Όσο ζούμε, δεν θα σε ξεχάσουμε και να είσαι σίγουρος ότι η θυσία σου δεν ήταν μάταιη. Δίνει φως ακόμα και σήμερα, 44 χρόνια μετά. Αυτός ο ιερός τόπος είναι καταδικασμένος από την ιστορία του να μείνει Ελεύθερος και θα μείνει».

Ο Αλευρομάγειρος ήρθε στην Κύπρο τον Απρίλιο του 1964 ως εθελοντής αξιωματικός. Το 1974 έλαβε μέρος στην αντίσταση κατά του Αττίλα ως Διοικητής του 336 στη Γραμμή Αντιπαράταξης της Λευκωσίας.

Σώζοντας τη Λευκωσία σε μιαν άνιση μάχη

Η γραμμή αντιπαράταξης της Λευκωσίας εκτεινόταν στις περιοχές από το Αεροδρόμιο μέχρι τη Μια Μηλιά. Οι περιγραφές των επιζησάντων αξιωματικών αλλά και στρατιωτών καθιστούν σαφές ότι οι μάχες της Λευκωσίας ήταν από τις σκληρότερες σε ολόκληρη την εισβολή. Η γραμμή αντιπαράταξης επανδρωνόταν από διμοιρίες, που τις πλείστες φορές δεν είχαν ούτε τα χρειώδη για να προτάξουν στον εχθρό, ο οποίος αριθμούσε διπλάσιους και τριπλάσιους στρατιώτες.

Το 336 Τάγμα Επιστράτευσης διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προάσπιση της Λευκωσίας, ανακόπτοντας ουσιαστικά τον Αττίλα σε πολλά σημεία της Γραμμής Αντιπαράταξης. Οι αποθήκες υλικών του Τάγματος βρίσκονταν στο στρατόπεδο 201, στην ευρύτερη περιοχή της Αμμοχώστου. Μέρος των πυρήνων επιστρατεύθηκαν λίγες ημέρες μετά την εισβολή της 20ής Ιουλίου.

Στις 14 Αυγούστου ο Μαούρης εντάχθηκε στον Λόχο Πάι-Πας, Διοικητής του οποίου ήταν ο Λοχαγός Γεώργιος Παπαχατζόπουλος. Ήταν γύρω στις 8.00 το βράδυ της ίδιας μέρας όταν τέθηκε Επικεφαλής Τμήματος στον Τομέα έναντι της ΤΟΥΡΔΥΚ. Οι στρατιώτες μετακινήθηκαν σε περιοχή κοντά στο σημερινό οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, μένοντας εκεί μέχρι τις 09.00 το πρωί της 16ης Αυγούστου. Εκεί οι Τούρκοι επιτέθηκαν στα παλληκάρια με κάθε είδους όπλα του πεζικού. Ταυτόχρονα, η τουρκική αεροπορία βομβάρδιζε και πολυβολούσε τις θέσεις τους.

Ο ρόλος των παλληκαριών που προασπίστηκαν με σθένος τη Γραμμή Αντιπαράταξης κρίνεται ως εκείνος που καθόρισε ουσιαστικά τα σημερινά όρια των ελεύθερων περιοχών της πρωτεύουσας. Όπως καταμαρτυρούν περιγραφές των μαχών της Λευκωσίας, ο Αττίλας, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ποδοπατούσε όλο και περισσότερο δικά μας εδάφη, μα η σθεναρή αντίσταση έφραξε την αδηφαγία του βάρβαρου κατακτητή.

Τελευταίος, φυλάγοντας Θερμοπύλες, βροντοφώναξε «Μολών Λαβέ»

Ο Μαούρης δεν γύρισε την πλάτη. Δεν φοβήθηκε. Δεν δείλιασε μπρος στον εχθρό. Ήταν αυτός που έμεινε τελευταίος στο πεδίο μάχης. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν ουσιαστικά έναν θάνατο όχι τυχαίο, αλλά ούτε και εύκολο. Ο Μαούρης βρέθηκε με τραύμα στο στήθος. Άλλος μάρτυρας, δήλωσε ότι, όταν έφευγε, είδε τον Μαούρη να πολεμά τους Τούρκους. Η συγκεκριμένη περιοχή πλήγηκε ολοκληρωτικά από όλμους και εν συνεχεία ακολούθησε επίθεση με άρματα μάχης, οπότε και καταλήφθηκε.

Ο Γιώργος εντοπίστηκε σε ομαδικό τάφο σε κατεχόμενη σήμερα περιοχή, το 2016. Τα οστά του ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA, πριν από ένα περίπου μήνα.
Ο 19χρονος τότε Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός υπολογίζεται ότι έπεσε ηρωικά μαχόμενος λίγες ημέρες πριν κλείσει τα 20 του χρόνια. Το διήμερο 17 με 18 Αυγούστου έγινε περισυλλογή των νεκρών από την περιοχή όπου μαχόταν ο Μαούρης με τους συμπολεμιστές του. Επρόκειτο για μια ενέργεια, η οποία επήλθε έπειτα από συμφωνία για επίβλεψη της περισυλλογής, από μέλη των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι συνόδευσαν Ελληνοκύπριους στρατιώτες, που ήξεραν την περιοχή.

Κατά τη φάση της περισυλλογής, Ελληνοκύπριος στρατιώτης, ο οποίος έψαχνε τον αδελφό του, βρήκε το άψυχο σώμα του Γιώργου. Λόγω του ότι δεν μπορούσε να τον μεταφέρει, τον έθαψε εκεί όπου τον βρήκε, σε περιοχή κοντά στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, μαζί με δύο άλλους.