(Με αφορμή τον αδόκητο χαμό της 29χρονης Έλενας, η Νάσια Παπασάββα μάς απέστειλε την πιο κάτω επιστολή, την οποία και δημοσιεύουμε αυτούσια)
Κατ' αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι η πιο κάτω ιστορία είναι αληθινή, αλλά για ευνόητους λόγους και προστασία προσωπικών δεδομένων δεν θα αναφερθώ σε πραγματικά ονόματα. Είμαι εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, και πριν από τρία χρόνια, πρωτοδιόριστη τότε, έζησα μια συγκλονιστική εμπειρία, που δεν πίστευα ότι θα συναντούσα ποτέ μου. Μέσα στα διάφορα σχολεία, λοιπόν, όπου μετακινούμουν, έτυχε να ζήσω την εξιστόρηση μιας μαθήτριάς μου, η οποία εντελώς εμπιστευτικά μου είπε πως παρενοχλήθηκε σεξουαλικά από τον παππού της και τον αδερφό της.
Θυμάμαι ήταν Οκτώβριος και, λίγο πριν κτυπήσει κουδούνι για διάλειμμα, με τρόπο διακριτικό η Χ, μαθήτριά μου, ζήτησε να μιλήσουμε το διάλειμμα για κάποιο προσωπικό της θέμα. Τα συναισθήματά μου και η αγωνία μου μέχρι να κτυπήσει το κουδούνι τεράστια, καθώς είχα αγωνία να δω τι ακριβώς συμβαίνει. Κτυπά το κουδούνι, λοιπόν, αδειάζει η αίθουσα απ' όλους τους μαθητές και η Χ μαθήτρια άρχισε να μου εξιστορεί τα γεγονότα. Ξεκίνησε λοιπόν να μου λέει την προσωπική της κατάσταση, ότι η μητέρα της απεβίωσε από ασθένεια, ότι ο πατέρας παντρεύτηκε ξανά αλλά δεν ενδιαφερόταν για εκείνη.
Στο διάστημα αυτό, το κορίτσι έμενε με τον παππού της και τον αδερφό της, οι οποίοι επανειλημμένες φορές προσπάθησαν να την παρενοχλήσουν σεξουαλικά. Επίσης μου ανέφερε ότι τη συγκεκριμένη περίοδο η μικρή επαρακολουθείτο από λειτουργούς του Γραφείου Ευημερίας και πως όταν μίλησε σε αυτούς, το μόνο που έκαναν ήταν να την απομακρύνουν από το σπίτι όπου έμενε και να την δώσουν σε θετή οικογένεια.
Μόλις άκουσα αυτά η αλήθεια πάγωσα, αλλά έπρεπε να είμαι δυνατή για να βοηθήσω άμεσα και να ενημερώσω τα αρμόδια πρόσωπα. Εννοείται πως αμέσως, με πλήρη εχεμύθεια μίλησα στον τότε διευθυντή του συγκεκριμένου σχολείου, ο οποίος κινητοποιήθηκε άμεσα και το θέμα μεταβιβάστηκε και στη σύμβουλο του σχολείου. Επίσης, ο διευθυντής του σχολείου μίλησε με το Γραφείο Ευημερίας και έγινε και καταγγελία στην Αστυνομία.
Η συνέχεια του δράματος…
Μια βδομάδα μετά, Δευτέρα θυμάμαι, πήγα σχολείο κανονικά για μάθημα, όμως το συγκεκριμένο παιδί απουσίαζε από την τάξη και διερωτήθηκα γιατί απουσιάζει. Ρώτησα να μάθω αν ξέρουν γιατί απουσιάζει, αλλά οι συμμαθητές της δεν γνώριζαν. Την ίδια μέρα, γύρω στο μεσημέρι, δέχθηκα τηλεφώνημα από το ΤΑΕ ότι έπρεπε να παρουσιαστώ για κατάθεση. Αμέσως μετά το τηλεφώνημα παρουσιάστηκα στο ΤΑΕ έχοντας στο μυαλό μου την κατάθεση, αλλά βρέθηκα προ εκπλήξεως, καθώς με πληροφόρησαν εκεί ότι το συγκεκριμένο παιδί είχε εγκαταλείψει τη θετή του οικογένεια, καθώς ποτέ δεν τα πήγαιναν και τόσο καλά απ’ όσα γνώριζα από τη μικρή.
Έδωσα την κατάθεσή μου στην Αστυνομία, όπου εκεί είχαν έτοιμη τη φωτογραφία της, καθώς βάσει νομοθεσίας πρέπει να περάσουν κάποιες ώρες για να δηλωθεί ως ελλείπον πρόσωπο. Τελικά πριν να περάσουν οι συγκεκριμένες ώρες βρέθηκε εκτός Λεμεσού, όπου και μετά παραδόθηκε στην Αστυνομία. Επίσης, τη βδομάδα εκείνη ενημερώθηκα ότι για το συγκεκριμένο παιδί δεν έβρισκαν θετή οικογένεια και έτσι, σύμφωνα με τη νομοθεσία, λόγω της ηλικίας της, έπρεπε να μεταφερθεί στην Παιδική Στέγη στη Λευκωσία. Όπως και έγινε.
Η επίσκεψή μου στην Παιδική Στέγη….
Μέσα στα Χριστούγεννα αποφάσισα να την επισκεφθώ για να δω πώς είναι και πώς περνά. Πήρα την κατάλληλη άδεια και επισκέφθηκα το «σπίτι» εκείνο. Πήρα και κάποια γλυκά για όλα τα παιδιά εκεί και ένα συμβολικό δώρο στο κορίτσι εκείνο. Η διαδρομή μου από Λεμεσό προς Λευκωσία πέρασε αστραπιαία από τον καταιγισμό σκέψεων που είχα στο μυαλό μου. Οι σκέψεις στο μυαλό μου έπαιρναν και έφερναν, Χριστούγεννα, χαρούμενα πρόσωπα, χαμόγελα και ενώ άλλα παιδιά ζουν σε πλαστά σπίτια έχοντας άλλοι ξένοι εκεί την ευθύνη και ένα αβέβαιο αύριο, που αυτοί καλούνται να φτιάξουν από την αρχή μετά την ηλικία των 18. Η αλήθεια εκείνη τη μέρα, τις 2 ώρες που πέρασα εκεί, δεν βρήκα κάτι άσχημο που να μπορώ να καταγράψω.
Προσπάθησα να μάθω πώς είναι να ζει ένα παιδί εκεί, τον τρόπο ζωής τους και φεύγοντας ένιωσα ευλογία που εγώ είχα τους γονείς μου στο πλευρό μου. Περιηγήθηκα και λίγο μαζί της να μου δείξει πώς είναι εκεί ο τρόπος ζωής, πού τρώνε, πού κοιμούνται, και λίγο πριν φύγω μου χάρισε και μια καταπληκτική ζωγραφιά, που έγραφε τα πιο όμορφα συναισθήματα: «Να έρχεσαι να με βλέπεις, είσαι η αδυναμία μου, σ' αγαπώ ». Επίσης τη μέρα εκείνη, λίγο πριν φύγω, μου ζήτησαν αν ήθελα να είχα το κορίτσι υπό την ευθύνη μου, αλλά λόγω ηλικίας και λόγω του ότι είμαι ελεύθερη αρνήθηκα, αλλά είχα πει πως θα είμαι κοντά της για οτιδήποτε άλλο χρειαστεί…
Τα συναισθήματά μου για την όλη κατάσταση…..
Συνείδηση πρώτα απ' όλα καθαρή, που μίλησα και νιώθω ότι έσωσα ένα παιδί από σχεδόν σίγουρη καταστροφή. Πολλοί συνάδελφοί μου βέβαια που γνώριζαν κάποια από αυτά, μου έλεγαν να σιωπήσω για να μη βρω τον μπελά μου, αλλά μόνο και μόνο στην ιδέα ότι μπορούσε το παιδί αυτό να ήταν τα δικό μου παιδί, δεν μπορούσα να μείνω απαθής. Θα ήταν πειθαρχικό αδίκημα ως εκπαιδευτικός πρώτα, και κατά δεύτερο απέναντι στον εαυτό μου μια αμαρτία που δεν θα συγχωρούσα ποτέ σ' εμένα.
Ένα μήνυμα που θα ήθελα να στείλω σε όλα τα παιδιά, είναι να βρίσκουν τη δύναμη και να εκμυστηρεύονται τυχόν προβλήματα σε άτομα που μπορούν να τα βοηθήσουν, και ο καθένας μας ξεχωριστά όπου μπορεί να βοηθά, να το κάνει… Το Γραφείο Ευημερίας και γενικά ως κοινωνία να είμαστε ιδιαίτερα προσεχτικοί…
Με εκτίμηση,
Αναστασία Σάββα
