ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΤΑΧΡΟΝΗ ΜΑΡΙΑΝΝΑ

Η περιπέτεια της Μαριάννας κράτησε κάτι λιγότερο από 10 μήνες. Γι' αυτούς τους μήνες έπρεπε ν' αφήσει την παλιά της ζωή, την ανέμελη ξεγνοιασιά της παιδικής αθωότητας και να εισέλθει σε μια νέα ενδονοσοκομειακή ζωή

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Καρκίνου, που ήταν στις 15 Φεβρουαρίου, άλλη μια μικρή ηρωίδα ξεδιπλώνει τον δικό της αγώνα που πέρασε, θέλοντας να περάσει τα δικά της μηνύματα στους υπόλοιπους μικρούς μαχητές, οι οποίοι από νωρίς είδαν το σκληρό πρόσωπο της ζωής. Η Μαριάννα Μόζορα από τη Λεμεσό στα 5 της διαγνώστηκε με καρκίνο επιθετικής μορφής.

Στην τρυφερή αυτή ηλικία μπήκε στο αεροπλάνο και ταξίδεψε για να γνωρίσει έναν άλλο ψυχρό λευκό κόσμο, που δεν της έλεγε τίποτα κι όμως την τρόμαζε. Επέστρεψε στην πατρίδα της κουβαλώντας ακόμη τον εχθρό και ελπίζοντας ότι αυτό το κουβάρι θα φύγει από το κορμάκι της. Δήλωσε παρούσα στη μάχη που την καλούσε και μετά από δέκα σχεδόν μήνες βγήκε νικήτρια, έτοιμη να αρπάξει τη ζωή από εκεί που την άφησε.

Η αλήθεια σε αριθμούς

Στην Κύπρο κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται με κάποιας μορφής καρκίνο περίπου 40 νέα περιστατικά σε παιδιά. Η οξεία λευχαιμία, οι εγκεφαλικοί όγκοι και τα λεμφώματα αποτελούν τις πιο συχνές μορφές καρκίνου. Ευτυχώς τα ποσοστά ίασης στην Κύπρο είναι υψηλά, όπως δήλωσε ο διευθυντής του παιδοογκολογικού τμήματος του Μακάρειου Νοσοκομείου, Λοΐζος Λοΐζου. Το ποσοστό των περιστατικών που επιβιώνουν αυξάνεται συνεχώς και έχει φτάσει στο 80%. Η έγκαιρη διάγνωση είναι το βασικό στοιχείο για να επιτευχθεί ίαση.

Ο κος Λοΐζου δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι αν και μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας κοντά σε παιδιά με καρκίνο, εντούτοις ακόμη και σήμερα μαθαίνει συνεχώς νέα πράγματα από τα ίδια τα παιδιά, εφόσον αυτά μπορούν στις κρίσιμες στιγμές να δίνουν θάρρος στο ιατρικό προσωπικό και στους ίδιους τους γονείς τους, κάνοντας λόγο για παιδιά ήρωες!

Οι ανέμελες διακοπές που έγιναν εφιάλτης

Η μικρή Μαριάννα απολάμβανε το μπάνιο της στην παραλία, όταν η μητέρα της Ερατώ πρόσεξε ένα περίεργο πρήξιμο στο αριστερό της χέρι. Χωρίς εμφανή σημάδια, χωρίς πόνο, χωρίς κάποιο σύμπτωμα. Απλά εμφανίστηκε εκεί το περίεργο κουβάρι. Η κα Ερατώ δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι αυτό το απλό πρήξιμο θα ήταν το «θεριό».

«Πήγαμε σε ορθοπεδικό, εφόσον θεώρησα ότι μπορούσε να είχε κάποιο ατύχημα από τη γυμναστική που έκανε. Ο ειδικός μίλησε για ενδεχόμενο σπασίματος και ίσως κάποιας φλεγμονής, για τη σιγουριά όμως της διάγνωσης θα έπρεπε να γίνει ακτινογραφία. Εκεί αποκαλύφθηκε ο όγκος. Άμεσα έπρεπε να γίνει MRI… ακόμη και οι γιατροί αγχώθηκαν. Τα αποτελέσματα έδειξαν κακοήθεια και από εκείνη τη στιγμή έπρεπε να εισαχθεί στο παιδοογκολογικό του Μακάρειου στη Λευκωσία».

Η γη χάνεται, ο κόσμος γκρεμίζεται

«Ο γιατρός προσπαθούσε να μας εξηγήσει ότι οι περισσότεροι καρκίνοι στα παιδιά γιατρεύονται… Όσα λόγια κι αν άκουα, βέβαια, η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου και ένιωθα όλο το κτήριο να έρχεται κατά πάνω μου. Τα λόγια μιλούσαν για μεγάλο αγώνα… να κρατηθούμε στον μεγάλο δρόμο που έχουμε μπροστά μας… και ότι 7 στα 10 παιδιά τα καταφέρνουν…».

Σύντομα ακολούθησε το ταξίδι στη Γερμανία. Εκεί η βιοψία έδειξε αυτό που δεν ήθελαν να ακούσουν. Οστεοσάρκωμα 4ου είδους επιθετικού καρκίνου. Ο Γολγοθάς ήταν μπροστά τους για να τον ανεβούν. Οι χημειοθεραπείες δεν ήταν ό,τι καλύτερο για τη Μαριάννα, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να ακολουθήσει όλες τις οδηγίες για να φύγει η αρρώστια.

«Στην αρχή δεν ήξερα πώς έπρεπε να αντιδράσω μπροστά στο παιδί. Της εξήγησα όλα όσα μπορούσε να αντιληφθεί, ώστε να μπορέσουμε μαζί να παλέψουμε. Φυσικά είχε τρομάξει, είχε φοβίες, έμοιαζε με παιδί που έπεσε σε κατάθλιψη… καμία σχέση με τη Μαριάννα που ήξερα προηγουμένως. Αλλά κατάφερε να κάνει σπίτι της το παιδοογκολογικό, φίλους της το νοσηλευτικό προσωπικό και τους ιατρούς, σε σημείο που έκλαιγε όταν έπρεπε επιτέλους να φύγουμε…

»Προχωρούσαμε στο άγνωστο, μέχρι να γίνει το πρώτο χειρουργείο. Στην αρχή αμφισβητείς τα πάντα… δεν το αποδέχεσαι, λυγίζεις, ξεσπάς, ρωτάς τα γιατί… Αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι όσο και να μην το αποδέχεσαι, η πραγματικότητα είναι εκεί απέναντί σου και σε κοιτά κατάματα. Με το να μην το αποδέχεσαι, κάνεις ζημιά στον εαυτό και στο παιδί σου».

Με συγκάτοικο τον… καρκίνο

Η περιπέτεια της Μαριάννας κράτησε κάτι λιγότερο από 10 μήνες. Γι' αυτούς τους μήνες έπρεπε να αφήσει την παλιά της ζωή, την ανέμελη ξεγνοιασιά της παιδικής αθωότητας και να εισέλθει σε μια νέα ενδονοσοκομειακή ζωή, κάνοντας παρέα με άλλους μικρούς ήρωες, συζητήσεις με τους νοσοκόμους, παίζοντας με τους ιατρούς. Μια νέα πραγματικότητα, στην οποία δεν ήταν εύκολο να προσαρμοστεί, όμως έχοντας την αμέριστη αγάπη και το στήριγμα της οικογένειας της κατάφερε να δεχθεί τη νέα πραγματικότητα.

«Η Μαριάννα, όταν πέρασε λίγος καιρός και συνήθισε τη νέα ρουτίνα, στήριζε τα άλλα καινούρια παιδάκια. Τους έλεγε να μην ανησυχούν, τους έλεγε ότι τα πέρασε και αυτή, τους έδειχνε διάφορα κόλπα για να περνούν ευχάριστα τον χρόνο τους… ήταν η ζωή της εκεί μέσα. Όσον αφορά τη δύναμη που βρίσκαμε εμείς, αυτή κρύβεται πραγματικά μέσα μας και μέσα στην πίστη που έχουμε στο ότι όλα θα πάνε κάποια στιγμή καλά. Θυμάμαι, μάλιστα, πριν από το ταξίδι μας στη Γερμανία που πήγαμε σε ένα ξωκκλήσι να προσκυνήσουμε την Αγία Μαρίνα.

»Η Μαριάννα πήγε να προσκυνήσει την εικόνα, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο η εικόνα έπεσε πάνω της, ακριβώς στο σημείο όπου είχε τον όγκο και μάλιστα της άφησε σημάδι. Δεν καταλάβαμε πώς έγινε αυτό και το παιδί πόνεσε πολύ. Στη Γερμανία όταν ήμασταν, λίγο πριν το χειρουργείο, στο δωμάτιο αναδυόταν μια γνωστή μυρωδιά… το μύρο της Αγίας Μαρίνας.

»Ένιωσα τότε για πρώτη φορά ότι όλα θα πήγαιναν καλά, έστω και αν μετά μας είπαν ότι ο όγκος ήταν όντως κακοήθης και επιθετικός τύπος καρκίνου. Σαν μητέρα αυτό που έχω να πω σε άλλες μητέρες που μπορεί να δίνουν τον δικό τους αγώνα με το αγγελούδι τους, είναι να έχουν δύναμη και κουράγιο και μόνο με τη θετική σκέψη μπορεί κανείς να νικήσει το θεριό». Τον περασμένο Μάρτιο η Μαριάννα αποχαιρέτησε τους φίλους της στο παιδοογκολογικό του Μακαρείου και από τότε έχει μόνο να κρατά τις καλές αναμνήσεις από την περιπέτεια που έζησε.