ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΟΙ ΣΥΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ, ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΤΑ ΜΕΤΡΑ… ΠΟΙΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;

Η αβελτηρία, η ολιγωρία, η ανευθυνότητα και η έλλειψη βούλησης των αρμοδίων είναι οι κύριες αιτίες που γιγάντωσαν το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα

Άλλη μια μαύρη σελίδα γράφτηκε στο δυσοίωνα ανολοκλήρωτο βιβλίο της βίας στους αθλητικούς χώρους. Τα ασύλληπτης έκτασης επεισόδια που έλαβαν χώραν την περασμένη Δευτέρα στο Τσίρειο, με πρωταγωνιστές «εμπόλεμες» συμμορίες οπαδών, ξεπερνούν τα όρια ανοχής, και αντοχής, μιας συντεταγμένης δημοκρατικής κοινωνίας ως προς την ενδημικά παραγόμενη βία της - αυτό τουλάχιστον κάποιος θα ανέμενε.

Γιατί, το πρόβλημα της βίας στα κυπριακά γήπεδα χρονολογείται, δεν είναι σημερινό, προκαταλαμβάνοντας, ενεούς και κεχηνότες, τους εμπλεκομένους και τους αρμοδίους. Όπως χρονολογούνται και οι προσπάθειες αυτών των τελευταίων για την αντιμετώπισή του.

Μια αναδρομή, ωστόσο, στο χρονικό της γηπεδικής βίας και των προσπαθειών περιορισμού της, φέρνει στην επιφάνεια κι ένα άλλο χρονικό, που με δύσθυμη «συγκατάβαση» μαρτυρούμε σήμερα τον απολογισμό του. Αυτό της αβελτηρίας και της αναποτελεσματικότητας όλων των αρμοδίων -η πολιτεία με τους συντεταγμένους φορείς της, τα κόμματα, η Αστυνομία, οι ομοσπονδίες, τα σωματεία, οι παράγοντες, τα ΜΜΕ, οι φίλαθλοι - να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ριζικά και σε όλη την έκτασή του. Με αποτέλεσμα, να μένει αιρούμενο το ανησυχαστικό ερώτημα: Ενδιαφέρεται, κανείς, πραγματικά, να ανακόψει το καταστροφικό ποτάμι της βίας στους αθλητικούς χώρους;

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.