Κάποιες στιγμές νιώθουμε σ’ αυτήν την κοινωνία ότι είμαστε άυλοι, αόρατοι και ανύπαρκτοι. Μόνο κυκλοφορούμε σαν αριθμοί και πληρώνουμε φόρους σαν δούλοι. Στο πετσί μας βιώνουμε την απόρριψη, την απομάκρυνση και όλα εκείνα που νιώθουν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι (κάποιοι εξ ημών μοιάζουν και με τέτοιους).

Προεκλογικά, μετεκλογικά στην Ευρώπη, στο Κυπριστάν, στο Γιούρογκρουπ και σε δημόσιες και ιδιωτικές συζητήσεις μιλάνε συνεχώς για τους ημικρατικούς οργανισμούς και τους υπαλλήλους τους, τους δημόσιους υπαλλήλους, τα δικαιώματα και το καθεστώς εργασίας τους.

Χαλόου, υπάρχουμε κι εμείς σ’ αυτόν τον τόπο. Εμείς όλοι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος τα τελευταία χρόνια βρίσκεται πραγματικά σε εμπόλεμη κατάσταση. Καθημερινά αυξάνεται η ανεργία -λέγεται από τους πολιτικούς και εργατοπατέρες- αλλά προσπερνιέται με μια διάθεση, λες και δεν μπορούν να κάνουν τίποτε και θεωρείται κάτι φυσιολογικό. Λες και πίσω από τις χιλιάδες ανέργων, που αν προστεθούν και όσοι δεν εγγράφονται στα γραφεία δημόσιας απασχόλησης, όσοι υποαπασχολούνται, μπορεί ο αριθμός να φτάνει σε εξωφρενικά για την Κύπρο επίπεδα, δεν κρύβονται άνθρωποι με οικογένειες που υποφέρουν και προκαλούνται καθημερινά οικογενειακά δράματα.

Αλλά και όσοι εργάζονται συρρικνώθηκαν τα εισοδήματά τους λόγω μείωσης των μισθών, με την επίκληση από τους εργοδότες, τις πλείστες φορές άδικα, της οικονομικής κρίσης, ενώ για όλους τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα το καθημερινό άγχος λόγω της ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ κατατρώει τις ζωές τους.
Κι όμως δεν υπάρχουμε, εμείς όλοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.

Συντεχνίες, εργοδότες, πολιτικοί και απολίτικοι, συσκέπτονται και φωνάζουν μόνο για τις ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών και βάζουν κόκκινες και ένα σωρό ροζ γραμμές για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Σπαταλούν χιλιάδες ώρες συζητήσεων, απειλούν με κινητοποιήσεις, μόνο για τις ιδιωτικοποιήσεις ημικρατικών οργανισμών και με τον φόβο μπας και επηρεαστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων σ’ αυτούς (ημικρατικούς). Όλοι οι υπόλοιποι, να συνεισφέρουμε, να πληρώνουμε φόρους, να πληρώνουμε υψηλές τιμές στο ρεύμα και στην τηλεφωνία και να σκάζουμε.

Πέστε μου πόσες ώρες σπατάλησαν οι συντεχνίες ΣΕΚ και ΠΕΟ, τα κόμματα, οι υπουργοί, να συζητήσουν περί της ανεργίας, περί των δικαιωμάτων των ανθρώπων που τελειώνει το ανεργιακό τους επίδομα και δεν έχουν άλλους πόρους. Ελάχιστες έως καθόλου. Προέχει η διαφύλαξη των δικαιωμάτων των υπαλλήλων στον δημόσιο τομέα.

Βεβαίως και είναι αυτονόητο και μόνο οι κακόβουλοι και κακεντρεχείς θα θεωρήσουν ότι με το άρθρο μας έχουμε κάτι με τους υπαλλήλους στον δημόσιο τομέα. Ωστόσο, σ’ αυτήν την κοινωνία υπάρχουν και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.

Κάποια στιγμή… κάποιοι πρέπει να στρέψουν το βλέμμα και σ’ αυτούς. Μη νιώθουν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.