ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Γεννημένος το 1961 στο Αργάκι της Μόρφου, κατάφερε με τη θέληση κι αποφασιστικότητά του να πετύχει πολλά, εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε διεθνείς αγώνες, με πολύ καλές μάλιστα επιδόσεις και διακρίσεις

«Στις 2-3 ημέρες από τη γέννησή μου, η μητέρα μου πρόσεξε πως δεν κινούνταν τα ποδαράκια μου όπως συμβαίνει με άλλα παιδιά. Αυτό την ανησύχησε, ρώτησε τους γιατρούς κι αφού έκαναν κάποιες εξετάσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι έχω πολιομυελίτιδα»

Παρά το πρόβλημά του, ο Γιάννης έζησε όμορφα παιδικά αλλά και εφηβικά χρόνια. Ελάχιστες ήταν οι φορές που ένιωσε ότι διέφερε από τους συνομήλικούς του

Μεταξύ άλλων, κέρδισε τον Μαραθώνιο της Φρανκφούρτης και του Ισραήλ από μία φορά, δύο φορές τον Μαραθώνιο της Βουδαπέστης και μία φορά τον Ημιμαραθώνιο της Σλοβακίας, πετυχαίνοντας ρεκόρ διαδρομής

Πριν από ένα χρόνο μαζί αρχίσαμε ένα ταξίδι ζωής, αναζητώντας τους «Μαχητές και Νικητές της Ζωής». Στόχος της στήλης ήταν και παραμένει η ανάδειξη ιστοριών ξεχωριστών συμπολιτών μας, που έδωσαν ή δίνουν τον δικό τους αγώνα στη ζωή. Πλέον η στήλη από το Σάββατο μεταφέρεται, από την άλλη βδομάδα, στην ανανεωμένη «Σημερινή της Κυριακής».

Οφείλω, όμως, να ομολογήσω πως η προσπάθεια στις αρχές ήταν δύσκολη, αλλά στην πορεία τα πράγματα καλυτέρευσαν και βδομάδα με τη βδομάδα το έργο γίνεται ευκολότερο. Συνεχίζοντας την πορεία της στήλης, σήμερα φιλοξενούμε τον Γιάννη Γαβριήλ, έναν από τους πολλούς συμπολίτες μας που μπορούν να αποτελέσουν για όλους μας φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση.

Τόσο για τη θέλησή του για ζωή όσο και για τη μαχητικότητά του, αφού σε κανένα σημείο της πορείας του μέχρι σήμερα δεν τα έβαλε κάτω και με πείσμα και αποφασιστικότητα προχωρεί μπροστά. Με τον Γιάννη συναντηθήκαμε στο πάρκο Αθαλάσσας, έναν επίγειο παράδεισο, που αποτελεί το δεύτερο σπίτι του, αφού φροντίζει να επισκέπτεται τον χώρο αρκετές φορές της βδομάδας.

Η πορεία του

Ο Γιάννης γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1961 στο Αργάκι Μόρφου κι είναι νυμφευμένος, ενώ έχει και μία κόρη οκτώ ετών. Σύμφωνα με τους γιατρούς της τότε εποχής κι επειδή η ασθένεια ήταν σε έξαρση, γεννήθηκε με πολιομυελίτιδα. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να μη γευτεί ποτέ τη χαρά του να περπατήσει. «Στις 2-3 ημέρες από τη γέννησή μου, η μητέρα μου πρόσεξε πως δεν κινούνταν τα ποδαράκια μου όπως συμβαίνει με άλλα παιδιά.

»Αυτό την ανησύχησε, ρώτησε τους γιατρούς κι αφού έκαναν κάποιες εξετάσεις, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι έχω πολιομυελίτιδα. Μέχρι τα 12 μου, τουλάχιστον, χρόνια ήμουν σχεδόν καθημερινά στα νοσοκομεία και στους γιατρούς. Εξετάσεις πάνω στις εξετάσεις, προσπάθειες για να μπορέσω να περπατήσω και άλλα.

»Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες δεν υπήρξε καμία βελτίωση, κυρίως λόγω του γεγονότος πως την τότε εποχή η ιατρική στη χώρα μας ήταν αρκετά πίσω απ’ ό,τι σήμερα. Μετά από συζητήσεις με άλλους που πέρασαν ή περνούν το ίδιο πρόβλημα με μένα, συνειδητοποίησα ότι με την κατάλληλη θεραπεία, φυσικοθεραπεία, κυρίως, θα μπορούσα να είχα μεγάλη βελτίωση, ακόμη και να περπατήσω. Δυστυχώς, επαναλαμβάνω εκείνη την εποχή κι επειδή η πολιομυελίτιδα ήταν σε έξαρση, δεν πήραν και τόσο σοβαρά την κατάσταση, με τους γιατρούς να αρκούνται στο ‘πάσχει από πολιομυελίτιδα, καλά που ζει’», εξηγεί.

Αντιμετώπιση-σχολικά χρόνια

Παρά το πρόβλημά του, ο Γιάννης έζησε όμορφα παιδικά αλλά και εφηβικά χρόνια. Ελάχιστες ήταν οι φορές που ένιωσε ότι διέφερε από τους συνομήλικούς του.

«Ευτυχώς για μένα, επειδή είμαι από το Αργάκι της Μόρφου, ένα χωριό το οποίο ήταν πρωτοποριακό, δεν συνάντησα πολλά εμπόδια. Γενικά όλοι με αγκάλιασαν και με έκαναν να αισθανθώ πως δεν διαφέρω από τα υπόλοιπα παιδιά. Όταν θα πήγαινα μάλιστα σχολείο κι επειδή δεν είχαμε τροχοκάθισμα, όλο το χωριό μάζεψε λεφτά, 60 λίρες την τότε εποχή, και μου αγόρασαν καρότσι για να μπορώ να πηγαίνω σχολείο.

»Όταν πήγαινα σχολείο, το πρωί όλοι οι συμμαθητές μου περνούσαν από το σπίτι μου και με βοηθούσαν για να πάμε μαζί. Στα διαλείμματα πάλι οι συμμαθητές μου με έπαιρναν και με έβγαζαν έξω από την τάξη και δεν με άφηναν λεπτό μόνο. Είχα πάρα πολύ καλές εμπειρίες στα παιδικά μου χρόνια», σημειώνει.

Η τουρκική εισβολή

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, ο Γιάννης έζησε κι αυτός, όπως κι οι υπόλοιποι πρόσφυγες, στιγμές που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη του, αφού στην προσπάθεια της οικογένειάς του να φύγουν από το χωριό ξέχασαν το τροχοκάθισμά του μέσα στο σπίτι.

«Κατά τη διάρκεια του πολέμου φύγαμε από το Αργάκι και πήγαμε στα Σπήλια προσωρινά, όπως πιστεύαμε. Ενώ φεύγαμε αφήσαμε το καροτσάκι μέσα στο χωριό και τα Ηνωμένα Έθνη πήγαν και δεν το βρήκαν, έτσι μας είπαν τουλάχιστον. Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και πήγα να δω το σπίτι μου, η Τουρκάλα που μένει σήμερα μέσα, μόλις με είδε με ρώτησε αν ήταν δικό μου το καρότσι που βρήκαν στο υπόγειο», αναφέρει και συμπληρώνει:

«Στα Σπήλια μέχρι να πάρω καινούργιο καροτσάκι ήταν δύσκολα τα πράγματα, γιατί εξαρτιόμουν συνέχεια από άλλους και οι γονείς μου με κουβαλούσαν για να πάω από το ένα δωμάτιο σε άλλο ή έξω από το σπίτι. Αυτό, ευτυχώς, δεν κράτησε πολύ, αφού μετά από κάποιες μέρες μας έδωσε καροτσάκι, αν θυμάμαι καλά, η Κυβέρνηση ή ο Ερυθρός Σταυρός».

Η μετάβαση στην Ελλάδα

Λίγους μήνες μετά την εισβολή, ο Γιάννης έφυγε για την Ελλάδα, με υποτροφία της ελληνικής κυβέρνησης για να φοιτήσει σε σχολείο της χώρας. «Μερικούς μήνες μετά την εισβολή, η ελληνική κυβέρνηση έδωσε υποτροφίες και σε άτομα με αναπηρίες για να μεταβούν στην Ελλάδα και να συνεχίσουν το σχολείο. Ανάμεσα σε αυτούς ήμουν κι εγώ. Έμεινα στην Ελλάδα 4-5 χρόνια, τελείωσα ρολογάς κι επέστρεψα στην Κύπρο», εξηγεί, λέγοντας πως μετά από διάφορες μετακινήσεις το 1982 η οικογένειά του κατέληξε στο τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Ιωάννης της Πάφου.

«Επειδή δεν είχα κάτι να κάνω εκεί, έμεινα στο χωριό και βοηθούσα την οικογένεια μέχρι το 1987, οπότε ένας θείος μου, ο Γιώργος, ήρθε και με έφερε στη Λευκωσία. Αγοράσαμε ένα περίπτερο το οποίο διατηρούσα μέχρι πριν από λίγα χρόνια», συνεχίζει, αναφέροντας πως παράλληλα με τη διαχείριση του περιπτέρου του, ασχολείτο και με την επιδιόρθωση ρολογιών.

Η επαφή κι η ενασχόληση με τον αθλητισμό

Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα ο Γιάννης, πέραν από την τέχνη του ρολογά, ήρθε σε επαφή και με τον αθλητισμό. Έχοντας ως γνώμονα τούτο, το 1985 η Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου τον κάλεσε στην ομάδα που συνέστησε, που στόχο είχε την ένταξη των ατόμων με κινητικές δυσκολίες στην κοινωνία και στον αθλητισμό. Επειδή την τότε εποχή ήταν δύσκολη η μετακίνησή του από την Πάφο στη Λευκωσία, όσες μέρες επιβαλλόταν να είναι στην πρωτεύουσα για προπονήσεις έμενε στον θείο του.

Ένα χρόνο μετά την ένταξή του στην ομάδα της ΟΠΑΚ, έλαβε μέρος στους αγώνες της Αγγλίας, όπου κατάφερε να περάσει στον τελικό των 100 μέτρων. Το 1998 είχε την τιμή να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στους πρώτους Παραολυμπιακούς στους οποίους συμμετείχαμε. Μαζί του ήταν άλλοι τέσσερεις αθλητές, με τον Νίκο Νικολαΐδη που έλαβε μέρος στον αγώνα ακοντίου να κατακτά τη δεύτερη θέση.

«Στην αρχή ο κόσμος έβλεπε με επιφύλαξη τη συμμετοχή μας στους αγώνες, αλλά με τις πρώτες διακρίσεις και την προβολή το κλίμα αναστράφηκε», προσθέτει.

Οι διακρίσεις

Σημειώνεται πως ο Γιάννης συμμετείχε από το 1998 έως το 2004 σε όλες τις Παραολυμπιάδες, χωρίς ωστόσο κάποια σημαντική διάκριση. Έχει όμως διακριθεί σε αρκετούς διεθνείς αγώνες. Μεταξύ άλλων, κέρδισε τον Μαραθώνιο της Φρανκφούρτης και του Ισραήλ από μία φορά, δύο φορές τον Μαραθώνιο της Βουδαπέστης και μία φορά τον Ημιμαραθώνιο της Σλοβακίας, πετυχαίνοντας ρεκόρ διαδρομής.

Επίσης, είχε διακρίσεις και σε αρκετούς αγώνες πέντε και δέκα χιλιομέτρων. Μία από τις συμμετοχές του σε διεθνείς αγώνες, που θα τη θυμάται για πάντα, ήταν αυτή σε αγώνα το 1989 ή το 1990, κατά τη διάρκεια του οποίου, επειδή δεν είχε τα κατάλληλα γάντια για να σπρώχνει το αμαξίδιό του, τα χέρια του μάτωσαν.

«Δεν το είχα καταλάβει ειλικρινά. Το κατάλαβα μετά από αρκετή ώρα και μετά που ο κόσμος φώναζε συνεχώς ‘Κύπρος, Κύπρος’ και το όνομά μου. Μάλιστα, σε εκείνο τον αγώνα κατάφερα, ενώ ήμουν 5ος, να φτάσω τους τρεις πρώτους κι αν δεν συνέβαινε ένα περιστατικό, μπορούσε ακόμα και να νικήσω. Όταν πήγα να προσπεράσω τον 2ο και τον 3ο μαζί, ο ένας από αυτούς αντέδρασε και με πέταξε κάτω. Κατάφερα όμως να σηκωθώ και να τερματίσω τέταρτος. Όμως, επειδή αυτός που μ’ έριξε κάτω ακυρώθηκε, κατέλαβα την τρίτη θέση. Αν δεν συνέβαινε αυτό το περιστατικό, πιθανότατα και να νικούσα, αλλά δεν πειράζει. Για μένα σημασία είχε η συμμετοχή παρά η διάκριση», λέει.

Τα μηνύματα

Κλείνοντας ο Γιάννης θέλησε να στείλει τα δικά του μηνύματα μαχητικότητας και ζωής. «Ουδέποτε στη ζωή μου θεώρησα ότι διαφέρω από κάποιον άλλον ή ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι επειδή κάθομαι σε τροχοκάθισμα. Δεν έδειξα σε κανέναν ότι πρέπει να με λυπηθεί. Δεν αρνούμαι τη βοήθεια, τη ζητώ και από μόνος μου. Δεν διστάζω να το κάνω. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα ο κόσμος να με βλέπει ως ίσο του.

»Κατ’ εμέ ό,τι δείξουμε εμείς έτσι μας βλέπει ο άλλος. Συνεπώς παροτρύνω τα άτομα με αναπηρίες να δραστηριοποιηθούν και να βρουν κάτι να ασχοληθούν μαζί του. Ειλικρινά δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να κάνουν, φτάνει να το θέλουν. Και από προσωπική εμπειρία τούς συμβουλεύω να μην τα βάζουν κάτω με την πρώτη δυσκολία και να μην απογοητεύονται», καταλήγει.