Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΥΣΙΜΟ, ΠΟΥ ΩΘΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ

Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά αυτή που υπηρετεί επάξια τον ρόλο της, έχοντας την ευθύνη να μεγαλώσει και να δώσει όλα τα απαραίτητα εφόδια στα παιδιά της, ώστε να ενταχθούν πλήρως στο κοινωνικό σύνολο

Η ψυχολόγος δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου Τρυφωνίδου ανακάλυψε τη μητρότητα στα 23 της χρόνια. Μια επαγγελματίας, σύζυγος, μητέρα με χιλιάδες καθημερινές υποχρεώσεις, που πετυχαίνει με τη σωστή οργάνωση, την εξισορρόπηση σε όλους τους τομείς

Η Γιούλα Πιτσιάλη έγινε πλέον γνωστή μέσα από τον δικό της προσωπικό αγώνα για τα δικαιώματα των παιδιών με κινητικές, και όχι μόνο, δυσκολίες. Μητέρα τριών παιδιών, το ένα από τα οποία έτυχε να ζει με εγκεφαλική παράλυση, κώφωση και τετραπληγία

Η κ. Παναγιώτα ήθελε διακαώς να γίνει μητέρα. Ο αγώνας της για να μπορέσει να υιοθετήσει ένα παιδί, που είχε ανάγκη την αγάπη και τη στήριξη μιας μητέρας, ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια του 2000. Αν και ήταν μονογονιός, εντούτοις κατάφερε να εξασφαλίσει την έγκριση από το Γραφείο Ευημερίας για να υιοθετήσει παιδί

Ένα θείο δώρο, που χαρίζεται στον άνθρωπο και τον ολοκληρώνει! Η μητρότητα, που μεταμορφώνει τη γυναίκα δίνοντάς της την τελική της υπόσταση και έναν νέο ρόλο να υπηρετήσει, αυτόν που επιτάσσει η φύση αλλά ολοκληρώνει η κάθε οντότητα ξεχωριστά. Αφοσίωση, αυταπάρνηση, ανιδιοτέλεια, υπομονή, αγώνας, στοργή, αγάπη, κατανόηση, είναι λέξεις κλειδιά που κρύβονται πίσω από ένα «μαμά»!

Σήμερα είναι η τιμητική της και δεν θα μπορούσαμε να μην ασχοληθούμε με την Ημέρα της Μητέρας, παραθέτοντας παραδείγματα μαμάδων που αγωνίζονται με τον δικό τους τρόπο, ώστε άξια να φέρουν τον τίτλο της μητέρας! Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι μητέρα δεν είναι μόνο αυτή που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί, αλλά αυτή που υπηρετεί επάξια τον ρόλο της, έχοντας την ευθύνη να μεγαλώσει και να δώσει όλα τα απαραίτητα εφόδια στα παιδιά της, ώστε να ενταχθούν πλήρως στο κοινωνικό σύνολο!

Μητέρα = υπέρβαση

Δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς τα παιδιά της. Η μητρότητα τής έμαθε τι σημαίνει αγάπη χωρίς όρους. Η ψυχολόγος δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου Τρυφωνίδου ανακάλυψε τη μητρότητα στα 23 της χρόνια. «Τότε, όσο και μπορούσα να υποψιαστώ τι σημαίνει να είσαι μάνα. Όταν το βίωσα ήταν πολύ πιο έντονο». Μια επαγγελματίας, σύζυγος, μητέρα με χιλιάδες καθημερινές υποχρεώσεις που πετυχαίνει, με τη σωστή οργάνωση, την εξισορρόπηση σε όλους τους τομείς.

«Η καθημερινότητα είναι δύσκολη. Πάντα ήταν δύσκολη. Τα προλαβαίνω με σωστό προγραμματισμό, συχνές αναθεωρήσεις και μεγάλη προσωπική υπέρβαση. Φρόντισα να στηρίξω την αυτενέργεια στα παιδιά μου και χαίρομαι που μπορούν, ανάλογα με την ηλικία τους, να διαβάζουν μόνα τους, να βοηθούν στο σπίτι και να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες».

Η μητρότητα είναι τεράστια ευθύνη και η δρ Θεοδοσίου έδωσε τις δικές της συμβουλές στις μητέρες. «Να σκέφτονται το καλό των παιδιών και όχι αυτό που νομίζουν αυτές ότι είναι καλό για τα παιδιά. Δηλαδή να μην υπερπροστατεύουν, να τους δίνουν πρωτοβουλίες, να τα βοηθούν να ανεξαρτητοποιούνται, να αφουγκράζονται τα δικά τους "θέλω".

»Να ανοίγουν πνευματικούς ορίζοντες στα παιδιά τους, να βλέπουν μακριά και να αναρωτιούνται: Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου σήμερα για να έχει γερές βάσεις να φτιάξει το δικό του μέλλον και να μπορεί να χαμογελά και να 'ναι υγιές! Τα παιδιά μας είναι η συνέχεια της ζωής, φροντίζουμε να δώσουμε ό,τι μπορούμε για να μπορούν να ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν άνθρωποι ενεργοί, γεμάτοι, ν’ ακουμπήσουν την ευτυχία. Να τα βλέπεις να μεγαλώνουν με υγεία και να προχωρούν, να δυναμώνουν, να ανεξαρτητοποιούνται, να στέκονται στα πόδια τους. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ευλογία».

Μητέρα = αγώνας

Η Γιούλα Πιτσιάλη έγινε πλέον γνωστή μέσα από τον δικό της προσωπικό αγώνα για τα δικαιώματα των παιδιών με κινητικές, και όχι μόνο, δυσκολίες. Μητέρα τριών παιδιών, το ένα από τα οποία έτυχε να ζει με εγκεφαλική παράλυση, κώφωση και τετραπληγία. Ο αγώνας της για ν' ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητάς της και μόνο, είναι αρκετός για να θαυμάσει κανείς τις αντοχές, τη δύναμη, την πίστη και το πείσμα της. Κι αν την ρωτήσεις από πού αντλεί αυτήν τη δύναμη, η απάντησή της αφοπλιστική.

«Από τον γιο μου, φυσικά. Τα παιδιά μου, και ιδιαίτερα ο Νικόλας, είναι κινητήριος δύναμη για να συνεχίσω να παλεύω για τα δικαιώματά του και όχι μόνο». Άφησε τη δουλειά της το 2009, για να αφοσιωθεί στο σωστό μεγάλωμα του γιου της Νικόλα.

«Είχα δύο εγκυμοσύνες. Η πρώτη με τη δεύτερη ήταν σε κοντινή χρονική απόσταση και δεν γνώριζα τότε ότι η εγκυμοσύνη μου ήταν υψηλού κινδύνου. Έτσι τα δίδυμα, που κυοφορούσα τη δεύτερη φορά, ήρθαν απρόβλεπτα στον κόσμο στις 27 εβδομάδες. Η καθυστέρηση στη μετάβασή τους σε μονάδα εντατικής θεραπείας και η έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλο του Νικόλα, έφεραν το αποτέλεσμα της ανοξίας και εγκεφαλικής παράλυσης».

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για την οικογένεια, αλλά η ίδια δεν θυμάται πόνο. Δεν θυμάται στιγμές να λύγισε από την κούραση και απελπισία. Δεν θυμάται να μετάνιωσε κάτι. Δεν θυμάται να είπε στον εαυτό της, αν όλα ήταν αλλιώς… πώς θα ήταν σήμερα.

«Αποδεχτήκαμε πολύ εύκολα την κατάσταση του Νικόλα. Όλη η οικογένεια έμεινε ενωμένη και αγαπημένη και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω πραγματικά ότι όλα γίνονται για κάποιο σκοπό. Πήραμε πολύ περισσότερα απ' όσα θα παίρναμε αν δεν είχαμε αυτήν την εμπειρία. Νιώθω πολύ τυχερή, πραγματικά. Οι γονείς θα πρέπει να αγαπούν τα παιδιά τους και να σέβονται τη διαφορετικότητά τους και να νιώθουν ευτυχισμένοι δίπλα από τα παιδιά τους, όπως και να είναι».

Ως πρόεδρος του συνδέσμου «Αγκαλιά Ελπίδας» η κ. Πιτσιάλη τονίζει ότι ο μεγαλύτερος πόνος που βιώνουν οι γονείς παιδιών με αναπηρίες, δεν είναι για το ίδιο το παιδί, αλλά ότι το μεγαλώνεις σε ένα κράτος με αναπηρίες, χωρίς πρόνοια, χωρίς εξασφαλίσεις γι' αυτά τα παιδιά όσον αφορά την παιδεία τους και την μετέπειτα ενηλικίωσή τους. Ο αγώνας της σίγουρα θα συνεχίσει μέχρι τα δικαιώματα των παιδιών αυτών να εξασφαλίζονται στην πράξη!

Μητέρα= ανιδιοτελής αγάπη

Η κ. Παναγιώτα ήθελε διακαώς να γίνει μητέρα. Οι συγκυρίες, ο «κακός» γάμος, η περιπέτεια με την υγεία της δεν βοήθησαν στο να υλοποιήσει με ευκολία το όνειρό της. Αφού αποφάσισε ότι το κεφάλαιο συντροφικότητα θα το άφηνε στην άκρη για πολύ καιρό, προχώρησε στη δημιουργία ενός νέου κεφαλαίου στη ζωή της, αυτού της μητρότητας. Ο αγώνας της για να μπορέσει να υιοθετήσει ένα παιδί, που είχε ανάγκη την αγάπη και τη στήριξη μιας μητέρας, ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια του 2000.

Αν και ήταν μονογονιός, εντούτοις κατάφερε να εξασφαλίσει την έγκριση από το Γραφείο Ευημερίας για να υιοθετήσει παιδί. Μετά από αρκετά χρόνια υπομονής, επιμονής, προσπάθειας, οικονομικής δαπάνης για να πάρει ένα παιδί από το εξωτερικό, η μοίρα ή ο καλός Θεούλης της επεφύλασσε το καλύτερο δώρο στην ίδια της την πατρίδα. Μια μητέρα, που δεν μπορούσε για πολλούς λόγους να κρατήσει το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο, έμελλε να δώσει το καλύτερο δώρο στην κ. Παναγιώτα. Αφού έγιναν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για τη νόμιμη υιοθεσία, η Παναγιώτα αγκάλιασε το αγγελούδι της πριν από 9 περίπου χρόνια.

«Ο Θεός βρίσκει τις λύσεις για όλα. Ο Άγγελός μου ήρθε για να δώσει και να πάρει όλη την αγάπη του κόσμου. Περάσαμε κάποιες δυσκολίες και ειδικά οικονομικές, αλλά όλα ξεπερνιούνται με την αγάπη της μάνας». Στιγμές αμηχανίας για το παρελθόν του μικρού δεν υπήρξαν, καθώς η μητέρα φρόντισε με τη βοήθεια ενός ειδικού ψυχολόγου να προετοιμαστεί κατάλληλα.

«Ο Άγγελος γνωρίζει ότι υιοθετήθηκε. Στα δυόμισί του χρόνια, θυμάμαι, ερχόμενος από το σχολείο, με ρώτησε "μα εγώ εν έχω παπά;". Του εξήγησα ότι όλοι έχουμε παπά και εσύ γεννήθηκες από άλλους γονείς… Τόνισα την αγάπη μου και την τεράστια επιθυμία που είχα να γίνω η δική του μητέρα. Ο ίδιος νιώθει ότι είναι κάτι ξεχωριστό αυτό που συμβαίνει με την περίπτωσή του.

»Στο σχολείο, μάλιστα, νιώθει πολύ άνετος. Μάλιστα μια φορά που μιλούσαν για υιοθεσία, ο ίδιος σήκωσε το χέρι και είπε ότι είναι υιοθετημένος και η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πολύ εποικοδομητική, όπως μου εξήγησε η δασκάλα». Πολλοί λένε ότι της μοιάζει. Όταν το ακούει αυτό η ίδια γελά. «Αν τον γεννούσα, δεν θα τον αγαπούσα τόσο πολύ!»

Γνωμικό για τη μάνα

«Έχω παιδιά που κοιμήθηκαν στα χέρια μου. Έχω φιλήσει μικρά πατουσάκια και έχω σκουπίσει δάκρυα. Έχω λερωθεί με εμετούς και τσίσα, και έχω περάσει αμέτρητα άγρυπνα βράδια νανουρίζοντας τα παιδιά μου, αλλά δεν τα αλλάζω με τίποτα… Το σώμα μου δεν είναι σαν αυτά των περιοδικών, αλλά όταν κοιτάζω τον καθρέφτη, βλέπω μια ΜΑΜΑ, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή, αγάπη ή ευλογία από αυτό!».