Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΕΠΑΘΕ ΚΙ ΕΜΑΘΕ, ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στα 17 του και λίγο πριν τελειώσει την Τεχνική Σχολή ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα με αποτέλεσμα να πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά στον σπόνδυλο, συνεπεία της οποίας έμεινε παραπληγικός

Επί 16 και πλέον μήνες πέρασε από μύρια κύματα, ταλαιπωρήθηκε, κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του αλλά άντεξε, πίστεψε στις δυνατότητές του και προχώρησε μπροστά, αφήνοντας πίσω του οτιδήποτε αρνητικό

«Όλο το διάστημα της νοσηλείας μου στα νοσοκομεία αλλά και της επανεμφάνισης της πληγής ήταν για μένα μία μεγάλη ταλαιπωρία. Πέρασα από μία πολύ ψυχοφθόρα κατάσταση, αφού ανησύχησα, ειδικότερα στην πρώτη περίπτωση, πως δεν θα κατάφερνε να κλείσει η πληγή μου ποτέ», λέει

Σήμερα συμμετέχει στην ομάδα καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο του «Ηφαίστου» Λεμεσού, πάει κυνήγι και βρίσκει συνεχώς τρόπους για να βγαίνει από το σπίτι αφού, όπως τονίζει, το να μένεις κλεισμένος σε ένα σπίτι και στους τέσσερεις τοίχους είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Κάθε στιγμή μάς επιφυλάσσει και κάτι. Άλλοτε ευχάριστο κι άλλοτε δυσάρεστο και δύσκολο. Όμως, οποιαδήποτε δυσκολία κι αν κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, αν την αντιμετωπίσουμε με θάρρος και μαχητικότητα, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Αν λυγίσουμε και παραδώσουμε τα όπλα, τότε η μάχη θα χαθεί και η συνέχεια θα ‘ναι απλά δραματική.

Ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Μιχάλης Παυλίδης είναι από τα άτομα που μπορεί να έπεσε και να είδε τη ζωή του να αλλάζει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, εντούτοις, σηκώθηκε κι είδε τη ζωή με άλλη ματιά, προχωρώντας μπροστά, με θέληση κι αποφασιστικότητα. Χωρίς να παραδίδει τα όπλα και χωρίς να διερωτάται τι, πώς και γιατί…

Η πορεία του

Ο Μιχάλης γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1988 στη Λεμεσό. Σε μία καθοριστική περίοδο για την εξέλιξή του, λίγο πριν κλείσει τα 18 κι ανοίξει τα φτερά του για το μέλλον, ένα ατυχές συμβάν σημάδεψε τη ζωή του. Ειδικότερα, στις 17 Νοεμβρίου 2005, κι ενώ ήταν τελειόφοιτος της Τεχνικής Σχολής Λεμεσού, ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να μείνει παραπληγικός.

Όπως αναφέρει, «ήμουν συνοδηγός σε όχημα που οδηγούσε φίλος μου και στο οποίο επέβαινε άλλος ένας κοινός μας φίλος. Ενώ κατευθυνόμασταν από Πολεμίδια προς Ύψωνα σε έναν πολύ κακό δρόμο, ο οποίος δεν είχε και τον απαραίτητο φωτισμό, ο οδηγός του οχήματος απώλεσε τον έλεγχό του με αποτέλεσμα αυτό να συγκρουστεί σφοδρότατα και να αναποδογυριστεί πολλές φορές.

»Λόγω του γεγονότος πως δεν έφερα ζώνη ασφαλείας, όπως και όλοι οι επιβάτες του οχήματος, σε μία από τις τούμπες εκσφενδονίστηκα και κτύπησα βίαια στο οδόστρωμα. Από το όχημα, επίσης, εκσφενδονίστηκε και ο άλλος συνεπιβάτης μας, ενώ ο οδηγός κατάφερε να κρατηθεί εντός του οχήματος, παρότι κι αυτός δεν έφερε, όπως προείπα, ζώνη ασφαλείας», προσθέτει. Από τον εκσφενδονισμό και τη βίαιη σύγκρουσή του στο οδόστρωμα ο Μιχάλης υπέστη καταστροφικό πλήγμα στον σπόνδυλο, ενώ ο συνεπιβάτης κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Οι συνέπειες

Συνεπεία των πολλαπλών τραυμάτων του, αφού εκτός από τη σπονδυλική στήλη είχε κτυπήσει άσχημα και στο κεφάλι, αλλά και σε άλλα μέρη του σώματός του, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Κύριο μέλημα των ιατρών από την πρώτη στιγμή εισαγωγής του στο Νοσοκομείο ήταν η αντιμετώπιση των σοβαρότερων τραυμάτων του στον θώρακα και στο κεφάλι, αφού από αυτά -ειδικότερα του τραύματος στον θώρακα- ήταν ορατός ο κίνδυνος ακόμη και να πεθάνει.

Το χειρουργείο ήταν πολύωρο και μετά από αυτό έμεινε για μερικές μέρες σε καταστολή μέχρι να περάσουν τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα για τη ζωή του. Σε καταστολή, λέει, έμεινε περίπου 72 ώρες και συνολικά στην Εντατική Μονάδα του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού για 12 ολόκληρες μέρες. Σημειώνεται πως, κατά την παραμονή του στο Γ.Ν. Λεμεσού, δεν έκανε επέμβαση στον σπόνδυλο μέχρις ότου ο οργανισμός του να μπορεί ν' αντέξει μία τέτοια επέμβαση.

Ο κίνδυνος να χάσει τη ζωή του

Μετά το χειρουργείο, όμως, δεν έγινε αντιληπτή μία πληγή που άρχισε σταδιακά να δημιουργείται στον σπόνδυλό του, με αποτέλεσμα αυτή να μεγαλώσει αρκετά και να μην μπορεί να επουλωθεί σύντομα, δημιουργώντας του περαιτέρω προβλήματα. Ένεκα τούτου, αλλά και λόγω δυσκολίας αντιμετώπισης της δικής του περίπτωσης από τους ιατρούς του ΓΝ Λεμεσού, έπειτα από 12 μέρες στην Εντατική Μονάδα του εν λόγω νοσηλευτηρίου μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου και πάλι νοσηλεύτηκε στην Εντατική Μονάδα για άλλες πέντε μέρες.

Συνεπεία και πάλι της μη ορθής αντιμετώπισης από τους θεράποντες ιατρούς του, που είχε αποτέλεσμα από την πληγή να προκληθεί σηψαιμία, αποφάσισε η οικογένειά του να μεταφερθεί σε ιδιωτική κλινική, όπου έμεινε για άλλους επτά με οκτώ μήνες. Η ζημιά που προκλήθηκε ένεκα της ανοικτής πληγής και της μη ορθής αντιμετώπισης της κατάστασης είχε ως αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να χάσει ακόμη και τη ζωή του.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, όταν μεταφέρθηκε στην ιδιωτική κλινική οι γιατροί που τον παρακολουθούσαν του τόνισαν ότι, αν καθυστερούσε άλλες δύο με τρεις μέρες να φύγει από το ΓΝ Λευκωσίας και να μεταφερθεί κοντά τους, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να έχανε τη ζωή του.

Η μετάβαση στη Γερμανία

Σχεδόν έναν χρόνο μετά το ατύχημα, ο Μιχάλης κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι του, δίχως, όμως, να κλείσει εντελώς η πληγή στον σπόνδυλό του. Έτσι, δύο μήνες μετά, μεταφέρθηκε στη Γερμανία με έξοδα του Κράτους για νέα εγχείρηση, διά της οποίας έγινε κατορθωτή η επούλωση της πληγής. Όλους αυτούς τους μήνες, ο Μιχάλης ήταν πλήρως συνειδητοποιημένος με την κατάστασή του.

Γνώριζε ή μάλλον κατάλαβε από μόνος του πως οι ελπίδες να ξαναπερπατήσει ήταν ελάχιστες, ασχέτως αν κανείς δεν του είχε πει κάτι τέτοιο ανοικτά και ξεκάθαρα για μήνες.

«Μετά το ατύχημα και την πρόσκρουσή μου στο οδόστρωμα θυμάμαι ότι φώναζα πονάω, κυρίως στον σπόνδυλο. Όταν συνήλθα και δεν ένιωθα το ίδιο, άρχισα από μόνος μου καταλαβαίνω πως κάτι δεν πήγαινε καλά κι έτσι σιγά-σιγά άρχισα να συμβιβάζομαι με την κατάσταση», εξηγεί περαιτέρω, σημειώνοντας διευκρινιστικά πως η πληγή ήταν κατάκλιση μεγάλου βαθμού, η οποία επειδή δεν αντιμετωπίστηκε από την πρώτη στιγμή όπως έπρεπε μεγάλωσε και μολύνθηκε, με αποτέλεσμα μετά να καταστεί δύσκολη η επούλωσή της.

Η δύσκολη συνέχεια

Βέβαια, οι ταλαιπωρίες για τον Μιχάλη δεν τελείωσαν εκεί. Πριν από έναν-ενάμιση χρόνο εμφανίστηκε μία δεύτερη πληγή στην ίδια περιοχή με την προηγούμενη. Για να κλείσει αυτή η δεύτερη πληγή έκανε νέα πλαστική επέμβαση και ακολούθως έμεινε στο κρεβάτι για άλλους τρεις μήνες και, μόλις πρόσφατα, άρχισε να ξαναμπαίνει στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής του. Απ' εδώ και πέρα, όμως, απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή, τόσο από τον ίδιο όσο και από τους γύρω του, για να μην ξανατραυματιστεί, κι αυτό δυσκολεύει κάπως τις μετακινήσεις του.

«Όλο το διάστημα της νοσηλείας μου στα νοσοκομεία αλλά και της επανεμφάνισης της πληγής ήταν για μένα μία μεγάλη ταλαιπωρία. Πέρασα από μία πολύ ψυχοφθόρα κατάσταση, αφού ανησύχησα, ειδικότερα στην πρώτη περίπτωση, πως δεν θα κατάφερνε να κλείσει η πληγή μου ποτέ», λέει, αναφέροντας πως τα έξοδα της νοσηλείας του στην ιδιωτική κλινική τα κάλυψε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχε ότι το κόστος θα το αναλάμβανε το Κράτος. Για να αποπληρώσει αυτά τα έξοδα, μάλιστα, χρειάστηκε να κάνει δάνειο, ένα δάνειο το οποίο συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποπληρώνει.

Τα στηρίγματα

Σε ό,τι αφορά την εύκολη προσαρμογή του στα νέα δεδομένα, ο Μιχάλης αναφέρει πως σε αυτό συνέβαλε η μεγάλη και σημαντική στήριξη που είχε από το οικογενειακό, συγγενικό και φιλικό του περιβάλλον. Ειδικότερα η στήριξη των φίλων του, σημειώνει, ήταν ό,τι καλύτερο για τον ίδιο, γιατί τον βοήθησε στην ουσία να μη χάσει επαφή με τον έξω κόσμο.

«Οι φίλοι μου από την πρώτη στιγμή με στήριξαν πάρα πολύ, κι αυτή τους η στήριξη μου έδωσε την απαραίτητη ώθηση για να μην τα βάλω κάτω και να προχωρήσω μπροστά. Με έκαναν να καταλάβω, να νιώσω, κυρίως, ότι τίποτα δεν τελείωσε κι ότι υπάρχει μέλλον. Χωρίς αυτήν τη στήριξη δεν ξέρω εάν θα τα κατάφερνα να προχωρήσω μπροστά. Πέραν των φίλων, δίπλα μου είχα τους γονείς μου και τ' αδέλφια μου, καθώς και άλλα συγγενικά μου πρόσωπα, τα οποία με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή.

»Ολωνών η στήριξη για μένα ήταν ένα θείο δώρο, μία μεγάλη δύναμη για να μην τα βάλω, επαναλαμβάνω, κάτω και να προχωρήσω μπροστά», εξηγεί, παραδεχόμενος ταυτόχρονα ότι: «Στην αρχή ήταν κάπως δύσκολα, κυρίως, λόγω της πολύμηνης παραμονής μου στο κρεβάτι. Μετά από αυτό βρήκα, ευτυχώς, την δύναμη να προχωρήσω μπροστά».

Το σήμερα

Σήμερα ο Μιχάλης ασχολείται με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης σε τροχοκάθισμα και είναι μέλος της ομάδας του Ηφαίστου Λεμεσού. Με την ομάδα του συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Καλαθόσφαιρας σε Αμαξίδιο και μέχρι στιγμής, σε τρεις αγωνιστικές, δεν έχουν καταφέρει να γευτούν το νέκταρ της νίκης. «Η νίκη θα ‘ρθει κάποτε, ελπίζω σύντομα, γιατί είμαστε μία καλή ομάδα με πολύ πάθος που δύσκολα τα βάζει κάτω και τα παρατά», συμπληρώνει, προσθέτοντας πως αρχικά δεν ήθελε να ασχοληθεί με το άθλημα.

«Δεν το είδα και τόσο σοβαρά αυτό. Όμως, όταν πήγα την πρώτη φορά σε προπόνηση κι είδα πόσο όμορφο είναι να ασχολείσαι με ένα τέτοιο άθλημα, μπήκα δυναμικά στην ομάδα, με την οποία προπονούμαστε δύο με τρεις φορές τη βδομάδα, παίζουμε παιχνίδια είτε στο Πρωτάθλημα είτε σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και πάντοτε περνάμε τέλεια. Είναι, επαναλαμβάνω, ένα πολύ όμορφο άθλημα το οποίο αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος, αφού μέσα από τους αγώνες μας στέλνουμε πάρα πολλά μηνύματα», υπογραμμίζει.

Πέραν της ενασχόλησής του με το μπάσκετ, βοηθά κάποιες μέρες και τον αδελφό του στο γυμναστήριο που διαθέτει στη Λευκωσία, ενώ ασχολείται και με το κυνήγι, μία αγαπημένη του συνήθεια από νεαρή ηλικία.

«Παράλληλα, βγαίνω έξω με φίλους, διασκεδάζω και κάνω πράγματα με τα οποία περνά ευχάριστα η ώρα μου. Πάω όπου υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να έχω πρόσβαση στον χώρο. Δεν μ’ αρέσει να ταλαιπωρώ τους γύρω μου, είτε για να με ανεβάσουν κάπου είτε για να με μεταφέρουν, επειδή υπάρχει δυσκολία στο να μπω σε κάποιον χώρο. Ως άνθρωπος δεν είμαι και πολύ του κλαμπ και της διασκέδασης. Είμαι περισσότερο της πιο χαλαρής φάσης, αλλά αν είναι να πάω κάπου για να διασκεδάσω προτιμώ τα μπουζούκια (γέλιο)», επισημαίνει.

Έχουμε ακόμη δρόμο ως κοινωνία

Αναφορικά με την προσβασιμότητα στη χώρα μας αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης των ατόμων με αναπηρίες από την κοινωνία, ο Μιχάλης παραδέχεται πως έγιναν αρκετά και βελτιωτικά βήματα. Τονίζει, ωστόσο, πως ακόμη υπάρχει πολύς δρόμος, αφού δεν έχουμε φτάσει ούτε καν στο μέσον της διαδρομής προς μία φιλική και προσβάσιμη κοινωνία για τα άτομα με αναπηρίες.

«Δεν μηδενίζω σε καμία περίπτωση τα βήματα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Υπάρχει, όμως, ακόμη δρόμος. Κι αυτό δεν το λέω μόνο εγώ αλλά ο περισσότερος κόσμος. Όλοι φαντάζομαι μπορούν να διακρίνουν τις δυσκολίες που υπάρχουν, ενώ είναι φανερή και η έλλειψη σεβασμού στα άτομα με αναπηρίες, ειδικότερα όταν κάποιοι σταθμεύουν τα οχήματά τους σε χώρους στάθμευσης αναπήρων. Επίσης, ακόμα η κοινωνία μας δεν έχει μάθει να σέβεται πλήρως τα άτομα με αναπηρίες. Ναι μεν έχουν γίνει βήματα, αλλά ακόμη χρειάζεται δουλειά πιστεύω», τονίζει.

Η ζωή μια φορά μας δίνεται και πρέπει να την προσέχουμε

Σε ό,τι αφορά τις τροχαίες συγκρούσεις και την παραγνώριση από πολλούς οδηγούς των τεσσάρων «δολοφόνων» της ασφάλτου (οδήγηση σε υψηλές ταχύτητες, υπό την επήρεια αλκοόλ και η μη χρήση ζώνης ασφαλείας ή προστατευτικού κράνους), ο Μιχάλης τονίζει πως απαιτείται από όλους μας μεγάλη προσοχή.

«Το να αναπτύσσουμε μεγάλες ταχύτητες ακόμα και στο πρωτεύον οδικό δίκτυο, πόσω μάλλον στο δευτερεύον, όπως στην περίπτωσή μου, ελλοχεύει θανάσιμους κινδύνους.Ταυτόχρονα, η μη χρήση της ζώνης ασφαλείας και του προστατευτικού κράνους είναι ένας άλλος σημαντικός κίνδυνος, όπως επίσης και η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης. Πιο θανάσιμα επικίνδυνος είναι ο συνδυασμός κάποιων εκ των προαναφερθέντων.

»Κι επειδή έπαθα και έμαθα με τον χειρότερο τρόπο, προτρέπω τους πάντες να τηρούν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας και να αποφεύγουν τις οποιεσδήποτε απερισκεψίες της στιγμής, οι οποίες μπορεί να έχουν πολύ αρνητικές συνέπειες. Η ζωή μία φορά μας προσφέρεται και οφείλουμε να τη σεβόμαστε αλλά και να την προστατεύουμε. Είναι τόσο απλό αλλά, δυστυχώς, δεν το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Το καταλαβαίνουμε μόνο όταν γίνει το κακό. Αν όμως συνειδητοποιήσουμε και κατανοήσουμε τους κινδύνους, τότε μπορεί να αποφύγουμε το κακό», συμπληρώνει.

Ό,τι χειρότερο να μένεις κλεισμένος στο σπίτι

Καταληκτικά, ο Μιχάλης θέλησε να στείλει τα δικά του μηνύματα μαχητικότητας και θέλησης για ζωή. Απευθυνόμενος στα άτομα με αναπηρίες τα καλεί να αναζητήσουν δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, για να γεμίζουν τον χρόνο τους και να βγαίνουν εκτός σπιτιού. «Το να μένεις 24 ώρες το 24ωρο μέσα σε ένα σπίτι είναι ό,τι χειρότερο», τονίζει, καλώντας μέσω της εμπειρίας του κι άλλα άτομα με αναπηρίες να ενταχθούν σε ομάδες καλαθοσφαίρισης σε τροχοκάθισμα, ούτως ώστε να αυξηθεί ο αριθμός τους και να επιτευχθεί ο μεγάλος στόχος της δημιουργίας εθνικής ομάδας.

«Έχουμε άτομα που μπορούν να βοηθήσουν, αλλά δεν το κάνουν, είτε επειδή φοβούνται είτε επειδή δεν γνωρίζουν ότι μπορούν και έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν σε μία ομάδα και να ασχοληθούν με το άθλημα. Εκ πείρας, λέω ότι δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να το κάνεις. Τα πάντα γίνονται, φτάνει να το θέλουμε. Χωρίς θέληση, καλώς ή κακώς, δεν γίνεται τίποτα. Μόνο αν το πάρουμε απόφαση και πούμε ότι θα κάνω αυτό το πράγμα θα γίνει. Θέληση να προχωρήσεις παρακάτω και να μην μείνεις στάσιμος. Δεν είναι καλό να μένουν απομονωμένοι και μακριά από τον κόσμο λόγω της κατάστασής τους», καταλήγει.