Ο ΠΑΡΑΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Στα 34 του, κι ενώ η ζωή του είχε μπει σε πρόγραμμα, ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα σε αγροτικό δρόμο αποτέλεσε την αιτία για να παραλύσουν τα κάτω άκρα του από το γόνατο και κάτω, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να τον εμποδίσει από το να προχωρήσει μπροστά

«Πραγματικά είναι ευτύχημα το ότι ζω. Αν έβλεπε κάποιος το σημείο που έγινε το δυστύχημα, δεν θα πίστευε ότι θα ζούσα, πόσω μάλλον να μπορώ να περπατώ»

«Προτρέπω τα άτομα με αναπηρίες να μην κάθονται κλειστά μέσα στο σπίτι. Να ψάξουν και να βρουν κάτι που γι’ αυτούς είναι ενδιαφέρον και να ασχοληθούν με αυτό»

Στην Παραολυμπιάδα του 2008 κατέλαβε τη 13η θέση και στην Παραολυμπιάδα του Λονδίνου την 25η, ενώ το 2009, στους Παγκόσμιους Αγώνες Αναπήρων στην Ινδία, κατέλαβε την πρώτη θέση

«Τα χαλεπά ταις επιμελείαις αλίσκεται» (μτφρ: τα δύσκολα ξεπερνιούνται με επιμελή προσπάθεια) είχε πει κάποτε ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος (47-120 μ.Χ.). Αιώνες αργότερα ο Νικολό Μακιαβέλι (1469-1527), Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος είχε διαμηνύσει πως «όταν η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες», ενώ από την πλευρά της η Hannah More (1745-1833), Αγγλίδα συγγραφέας, τόνισε πως «εμπόδια είναι εκείνα τα πράγματα που βλέπεις, όταν παίρνεις τα μάτια σου απ’ το στόχο».

Αυτά είναι τρία από τα δεκάδες γνωμικά που έχουν γραφτεί και λεχθεί σε σχέση με τα εμπόδια και τις δυσκολίες που μπορεί να βρει κάποιος στο διάβα του και τα οποία ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Ευριπίδης Γεωργίου έχει κατά νουν και οδηγό στη ζωή του, αφού, παρά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, δεν τα έβαλε σε κανένα σημείο κάτω, ενώ εκπροσώπησε κι εκπροσωπεί ακόμη τη χώρα μας σε αγώνες αναπήρων στο αγώνισμα της σκοποβολής με αεροβόλο πιστόλι από απόσταση δέκα μέτρων.

Η πορεία του

Ο Ευριπίδης Γεωργίου γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1963 στη Φλάσου και σήμερα διαμένει στην Κοκκινοτριμιθιά. Είναι νυμφευμένος κι έχει τρία παιδιά, ενώ μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν αστυνομικός της ΜΜΑΔ. Στις 18 Αυγούστου 1997, κι ενώ η ζωή του είχε προγραμματιστεί, ένα τροχαίο δυστύχημα ήρθε να τα ανατρέψει όλα. Όπως εξηγεί, τον καιρό εκείνο βοηθούσε έναν κουμπάρο του να κάνει διάτρηση σε ιδιοκτησία του.

Μία μέρα, όμως, και καθώς κατευθυνόταν στον χώρο με ψηλό και βαρύ όχημα, σε κάποιο σημείο αγροτικού δρόμου απώλεσε τον έλεγχο του οχήματός του, με αποτέλεσμα αυτό να προσκρούσει κι επειδή δεν έφερε ζώνη ασφαλείας να τον εκσφενδονίσει. Από την πρόσκρουση, αλλά κυρίως από τη βίαιη πτώση, ο κ. Γεωργίου κτυπήθηκε σοβαρά και, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, είναι ευτύχημα που ζει σήμερα.

«Πραγματικά είναι ευτύχημα το ότι ζω. Αν έβλεπε κάποιος το σημείο που έγινε το δυστύχημα, δεν θα πίστευε ότι θα ζούσα, πόσω μάλλον να μπορώ να περπατώ», προσθέτει.

Οι επιπτώσεις

Από τη βίαιη πτώση του, ο κ. Γεωργίου έπαθε κάταγμα σπονδύλου και χρειάστηκε να παραμείνει καθηλωμένος-καρφωμένος σε κρεβάτι νοσοκομείου για 14 ολόκληρες εβδομάδες. Κι αυτό, για να δέσει ο σπόνδυλός του και να μη χρειαστεί να κάνει εγχείρηση, ενώ στη συνέχεια και για ένα χρόνο πήγαινε από το πρωί μέχρι το απόγευμα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για φυσικοθεραπείες και ασκήσεις αποκατάστασης του προβλήματός του, και τα βράδια έμενε στο σπίτι του κι επέστρεφε στο νοσοκομείο την επομένη.

«Αρχικά οι γιατροί είχαν πει ότι θα ήταν καλύτερα να γίνει εγχείρηση. Όμως, επειδή ο σπόνδυλος είχε πάθει εκτεταμένη ζημιά κι αρκετά οστά είχαν συνθλιβεί, προτίμησαν να παραμείνω ακίνητος πάνω στο κρεβάτι μέχρι να δέσει ξανά ο σπόνδυλος. Έτσι κι έγινε. Μετά την παρέλευση των 14 εβδομάδων ο σπόνδυλος έδεσε και από τις εξετάσεις που ακολούθησαν φάνηκε ότι όλα ήταν εντάξει και δεν χρειαζόταν να μπω στο χειρουργείο», σημειώνει, λέγοντας πως η αυτή του η εμπειρία και ειδικότερα η καθήλωσή του σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου για 14 εβδομάδες ήταν αρκετά δύσκολη.

«Ήταν πάρα πολύ δύσκολη η περίοδος των 14 εβδομάδων. Απαιτείτο η επιστράτευση 4-5 νοσηλευτών για να τον κάνουν μπάνιο, ενώ δεν μπορούσε να κινηθεί σχεδόν καθόλου. Ήμουν συνεχώς δεμένος πάνω στο κρεβάτι. Δεν μπορούσα να αλλάξω έστω πλευρά και πολλές φορές δεν με έπαιρνε ούτε και ο ύπνος. Ήταν πραγματικά, επαναλαμβάνω, δύσκολη αυτή η κατάσταση.

» Εκτός από μένα όλο αυτό το διάστημα ταλαιπωρείτο και όλη η οικογένεια, αφού ανησυχούσαν από τη μία για μένα και από την άλλη στεναχωριούνταν που με έβλεπαν σε εκείνη την κατάσταση, αγωνιώντας, ταυτόχρονα, όπως κι εγώ, για το τι θα ακολουθήσει. Αν θα καταφέρω τελικά να ξανασηκωθώ από το κρεβάτι ή όχι. Βέβαια αυτό είναι κάτι που απέφευγα να σκέφτομαι, γιατί ήθελα να είμαι αισιόδοξος και να μη χάσω τις ελπίδες μου, όπως και οι δικοί μου άνθρωποι», υπογραμμίζει.

Η ανησυχία

Παρότι προσπαθούσε να μην το σκέφτεται και να είναι αισιόδοξος ότι μπορεί να τα καταφέρει, υπήρξαν κάποιες στιγμές που ανησύχησε ότι θα έμενε ανάπηρος, αφού ένα τέτοιο ενδεχόμενο το είχαν αφήσει ανοιχτό και οι θεράποντες ιατροί του.

«Με είχαν προειδοποιήσει από την αρχή για τους κινδύνους. Ήξερα τι μπορεί να ακολουθούσε στην πορεία. Φοβόμουν μεν, αλλά δεν πανικοβαλλόμουν. Προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμος και να μη χάσω την αισιοδοξία ή τις ελπίδες μου», συμπληρώνει. Όμως, παρά τις προσπάθειες των ιατρών για να μην του μείνει μόνιμο πρόβλημα, τα κάτω άκρα του από το γόνατο και κάτω σήμερα είναι νεκρά και για να μπορεί να περπατά χρησιμοποιεί μπαστούνι, καθώς και πλαστικά υποστηρίγματα για να μπορεί να κινείται, αφού χωρίς αυτά είναι δύσκολο να μένει όρθιος.

Παρ' όλ' αυτά, όμως, δεν απογοητεύεται και ευχαριστεί τον Θεό που μπορεί να περπατά έστω και με κάποια στηρίγματα, ενώ μπορεί ταυτόχρονα να κάνει πολλά πράγματα, όπως για παράδειγμα να ασχολείται με τον αθλητισμό, να κάνει γυμναστική, κ.ά.

Η παραμονή στο νοσοκομείο και η εμπειρία του αναπηρικού

Από την παραμονή του στο νοσοκομείο, εξάλλου, ο κ. Γεωργίου έχει να θυμάται πολλά. Ένα, όμως, περιστατικό είναι αυτό που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη του. «Μία μέρα έφεραν στον ασθενή που βρισκόταν στο απέναντι κρεβάτι από μένα ηλεκτρικό ποδήλατο, για να κάνει ένα στυλ φυσικοθεραπείας. Όταν το είδα ζήτησα να κάνω κι εγώ αυτή την άσκηση, κάτι που έγινε, όμως, την επομένη», προσθέτει.

Κατά την εξάσκησή του, ωστόσο, άφησε τους πάντες άναυδους, αφού κατάφερε για είκοσι συνεχόμενα λεπτά να κάνει ποδήλατο, να κινεί στην ουσία τα πετάλια από μόνος του και χωρίς τη βοήθεια του μηχανισμού ο οποίος εκινείτο με ηλεκτρική ενέργεια. Αυτόν τον βοήθησε στο να γυμνάσει ακόμη περισσότερο τα πόδια του και να μην τον επηρεάσει τόσο πολύ η εν συνεχεία μερική αναπηρία του, την οποία πλέον έχει συνηθίσει πλήρως.

Παρότι σήμερα ο κ. Γεωργίου μπορεί, έστω και με τη βοήθεια μπαστουνιού σε μεγάλες αποστάσεις, να περπατά, έζησε και την εμπειρία του αναπηρικού τροχοκαθίσματος. Όπως μας αναφέρει, εκινείτο με αναπηρικό για περίπου έξι μήνες, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιούσε σιδερένια υποστηρίγματα κι ακολούθως πι, μέχρι να φτάσει στο σημερινό σημείο, όπου μπορεί να κινείται κανονικά.

Για να μπορεί σήμερα, όμως, να κινείται από μόνος του χρειάστηκε να κοπιάσει πολύ, αφού έκανε καθημερινά κολύμπι, κάτι που βοήθησε στο να δυναμώσει τους τετρακέφαλούς του και να μπορεί να περπατά. Σημειώνεται πως για ένα χρόνο ο κ. Γεωργίου δεν πήγαινε δουλειά, ενώ όταν επέστρεψε στην εργασία του περιορίστηκε σε γραφειακή εργασία μέχρι την αφυπηρέτησή του πριν από μερικά χρόνια, κι αφού πρώτα συμπλήρωσε τα χρόνια υπηρεσίας που έπρεπε.

Στο Κέντρο Παραπληγικών

Σε σχέση με την εμπειρία του στο Κέντρο Νωτιομυελικών Βλαβών (Παραπληγικό) του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας έχει, επίσης, αρκετές μνήμες, αφού, κατά τη διάρκεια των φυσικοθεραπειών του, τα μάτια του είδαν πολλά. Όλα όσα όμως είδε τον έκαναν να δοξάζει τον Θεό που το πρόβλημά του δεν είναι τόσο σοβαρό. Όπως χαρακτηριστικά μας αναφέρει, από τα 15 άτομα που ήταν μαζί του καθ' όλη τη διάρκεια των φυσικοθεραπειών, μόνο ο ίδιος κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια του και να περπατήσει. Γνώρισε ανθρώπους μικρότερης αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας από τον ίδιο, και παραδειγματιζόταν από τον τρόπο που αυτά χειρίζονταν το πρόβλημά τους κι έπαιρνε δύναμη και θάρρος για να παλέψει και να ξανασταθεί στα πόδια του.

«Ήμασταν όλη μέρα μαζί, κάναμε πολλά πράγματα μαζί, δίναμε και παίρναμε δύναμη ο ένας στον άλλον. Ήταν βοηθητικό, πολύ βοηθητικό αυτό ειλικρινά», υπογραμμίζει, τονίζοντας πως στο Κέντρο γίνεται μία πάρα πολύ καλή δουλειά.

«Οι φυσικοθεραπευτές και το υπόλοιπο προσωπικό παρέχουν οποιαδήποτε βοήθεια χρειάζεται κάποιος, ενώ όταν το άτομο μπορεί αποδεδειγμένα να κάνει κάποια πράγματα μόνος του δεν τον βοηθάνε άλλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον αφήνουν στο έλεος του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο τον βοηθούν να μάθει να εξυπηρετείται μόνος του και να μην απαιτείται να έχει συνεχώς γύρω του άτομα από τα οποία να εξαρτάται πλήρως», εξηγεί.

Η μετάβαση στην Αγγλία

Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί πως παρότι ο κ. Γεωργίου αντιμετώπισε τη νέα του κατάσταση πολύ θετικά, προσπάθησε και διερεύνησε το ενδεχόμενο διόρθωσης του προβλήματος. Για τον λόγο αυτό, ένα χρόνο μετά το ατύχημα πήγε στην Αγγλία δύο φορές για να διερευνήσει το ενδεχόμενο αποκατάστασης του προβλήματος. Οι γιατροί από την αρχή του εξήγησαν τα δεδομένα κι ειδικότερα ότι από μία ενδεχόμενη εγχείρηση μπορεί να έβγαινε κερδισμένος ή χαμένος, αφού ελλόχευε σοβαρά ο κίνδυνος από ένα λάθος να επιδεινωθεί το πρόβλημα ή και ακόμα να μείνει εντελώς ανάπηρος.

Με βάση αυτά τα δεδομένα αποφάσισε ότι τελικά δεν θα κάνει την εγχείρηση και αποδέχθηκε πλήρως τη νέα κατάσταση πραγμάτων στη ζωή του, η οποία, όπως παραδέχεται, μπορούσε να ήταν ακόμη πιο δύσκολη και χειρότερη. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι καιρό με τον καιρό η κατάστασή του βελτιωνόταν.

Η συναναστροφή με άλλα άτομα με αναπηρίες

Για τη γνωριμία του αλλά κυρίως για τη συναναστροφή του με άλλα ανάπηρα άτομα, αφού είναι μέλος και της Οργάνωσης Παραπληγικών, αναφέρει: «Με βοηθά να εξελίσσομαι και μου δίνει μεγάλη δύναμη για να προχωρήσω μπροστά. Είμαι μέλος στην Οργάνωση Παραπληγικών και παλεύω μαζί με τα άλλα άτομα με αναπηρίες για το καλύτερο, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχω και στην Κυπριακή Εθνική Παραολυμπιακή Επιτροπή. Μέσω αυτών μου των ενασχολήσεων γνώρισα και καθημερινά γνωρίζω άτομα που πραγματικά έχουν τα διπλάσια ή, ορθότερα, πολλαπλάσια προβλήματα από μένα. Η συναναστροφή μου, όμως, μαζί τους, όπως προείπα, μου δίνει μεγάλη δύναμη, αφού θα μπορούσε τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι είναι σήμερα», συμπληρώνει περαιτέρω.

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό κι οι συμμετοχές σε Παραολυμπιάδες

Όσον αφορά τη συμμετοχή του σε δύο Παραολυμπιάδες, το 2008 στο Πεκίνο και το 2012 στο Λονδίνο, ο κ. Γεωργίου τονίζει πως «όταν πήγα στους Παραολυμπιακούς για να εκπροσωπήσω τη χώρα μου, αναθεώρησα πολλά πράγματα. Υπήρχαν στιγμές που έπιανα τον εαυτό μου να λέει πως δεν είμαι ανάπηρος. Ντρεπόμουν ειλικρινά να περπατήσω ακόμη και μέσα στο Ολυμπιακό Χωριό. Κι αυτό επειδή είδα άτομα με πολύ χειρότερου είδους αναπηρία από μένα τα οποία έδιναν τα πάντα, το είναι τους όλο, για την επιτυχία. Υπήρχαν άτομα χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, τυφλά.

»Είδα άτομα χωρίς χέρια να τρώνε. Πραγματικά είδα πολύ συγκλονιστικά πράγματα, τα οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Πράγματα τα οποία θα παραμείνουν αποτυπωμένα για πάντα στη μνήμη μου και δεν θα φύγουν ποτέ. Αυτό είναι κάτι που το βιώνει μόνο κάποιος όταν συναναστραφεί με τέτοια άτομα. Είναι για μένα ένα μεγάλο σχολείο οι Παραολυμπιάδες μέσω των οποίων μπορούμε να μάθουμε πολλά», λέει.

Αξίζει να αναφερθεί πως στην Παραολυμπιάδα του 2008 κατέλαβε τη 13η θέση και στην Παραολυμπιάδα του Λονδίνου την 25η, ενώ το 2009, στους Παγκόσμιους Αγώνες Αναπήρων στην Ινδία, κατέλαβε την πρώτη θέση. «Η ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό ξεκίνησε ξαφνικά, όταν μία μέρα μαζί με άλλα τέσσερα μέλη της Οργάνωσης Παραπληγικών αποφασίσαμε να συντονιστούμε και να ασχοληθούμε με κάποιο άθλημα, με τη βοήθεια, βέβαια, και του Αθλητικού Συλλόγου Παραπληγικών Κύπρου (ΑΣΠΑΚ).

»Ψάξαμε το θέμα και είδαμε ότι μπορούσαμε να συμμετάσχουμε σε διάφορους αγώνες και αθλήματα για άτομα με αναπηρίες. Αρχικά δοκιμάσαμε την κολύμβηση, όμως επειδή αυτή η ενασχόληση μου άρεσε, αποφάσισα να ξεκινήσω τη σκοποβολή κι έκτοτε ασχολούμαι με το άθλημα εντατικά, ένα άθλημα με το οποίο θα συνεχίσω να ασχολούμαι για όσο διάστημα είναι αυτό εφικτό», εξηγεί.

Η απογοήτευση νικά τον αθλητισμό

Για το κατά πόσον υπάρχει ενδιαφέρον από τα άτομα με αναπηρίες για συμμετοχή σε αγωνίσματα κι ένταξή τους στην Παραολυμπιακή Ομάδα της Κύπρου, αναφέρει πως υπάρχει μεν ενδιαφέρον, αλλά αρκετοί απογοητεύονται πολύ εύκολα και εγκαταλείπουν τη δραστηριοποίησή τους αυτή. Αυτό οφείλεται, εξηγεί, σε πολλούς παράγοντες και για τον καθένα είναι διαφορετικοί.

«Θα πρέπει, πιστεύω, να γίνει ακόμη περισσότερη ενημέρωση για την ύπαρξη της Παραολυμπιακής Ομάδας και να γίνουν προσπάθειες για ανάδειξή της, επειδή είναι άλλο ένα άτομο με αναπηρίες να μένει συνεχώς σπίτι, μέσα στους τέσσερεις τοίχους, και πολύ διαφορετικό να μπορεί να βγαίνει έξω, να βρίσκει πράγματα να ασχολείται, πόσω μάλλον ένα άθλημα μέσω του οποίου μπορεί να μάθει πολλά και κυρίως να ανέβει ψυχολογικά», συνεχίζει. Τονίζει πως «η συμμετοχή και μόνο σε έναν αγώνα είναι μία επιτυχία, άρα δεν πρέπει να υπάρχει απογοήτευση».

Τα μηνύματα

Κλείνοντας, ο κ. Γεωργίου έστειλε και τα δικά του μηνύματα κυρίως στα άτομα με αναπηρίες. «Προτρέπω τα άτομα με αναπηρίες να μην κάθονται κλειστά μέσα στο σπίτι. Να ψάξουν και να βρουν κάτι που γι’ αυτούς είναι ενδιαφέρον και να ασχοληθούν με αυτό. Έτσι θα περνά κι η ώρα τους ευχάριστα. Αυτό το βλέπω κι από εμένα. Όσο έμενα σπίτι και δεν είχα κάτι να ασχοληθώ ήμουν συνεχώς μπροστά από την τηλεόραση, ενώ τώρα βγαίνω έξω, αθλούμαι, δραστηριοποιούμαι γενικότερα και ο χρόνος κυλά πιο όμορφα και κυρίως πιο παραγωγικά.

»Συνεπώς, συστήνω σε όλα τα άτομα με αναπηρίες να ψάξουν και να βρουν τρόπους να βγουν έξω από το σπίτι τους. Ο αθλητισμός είναι μία πολύ καλή διέξοδος για τα άτομα με αναπηρίες και μπορούν να ασχοληθούν με πολλά και διαφορετικά αθλήματα. Ταυτόχρονα, συστήνω στα άτομα με αναπηρίες να μην παραδίδουν τα όπλα και να παλεύουν για το καλύτερο, έχοντας κατά νουν πως η ζωή δεν τελειώνει, ασχέτως προβλημάτων και δυσκολιών», κατέληξε.