ΣΑΡΑΝΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Λίγο πριν κλείσει τα 19 ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα και κατέστη τετραπληγικός. Δυστυχώς, ένεκα του γεγονότος ότι η ιατρική και κοινωνική αποκατάσταση στη χώρα μας τότε ήταν πολύ πίσω, πέρασε τα πάνδεινα μέχρι να καταφέρει να βγει από τα διάφορα ιδρύματα στα οποία τον είχαν στην κυριολεξία πετάξει

Για να μεταβεί στην Αγγλία και να πάρει μία δεύτερη γνώμη για την κατάστασή του πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια, τα οποία ήταν και καθοριστικά για τη συνέχεια, αφού οι γιατροί δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν οτιδήποτε για διόρθωση του προβλήματός του

Παρά τις πολλές δυσκολίες που πέρασε, κατόρθωσε με τη θέλησή του για ζωή να γίνει αγαπητός από όλους, ενώ απ’ όπου πέρασε, είτε για σπουδές είτε για εργασία, άφηνε τις καλύτερες εντυπώσεις, με αποτέλεσμα να αξιολογείται πάντοτε με άριστα

«Στην πορεία μου είχα την ευτυχία να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ, να ζήσω πολλές χαρές, αρκετές εξ αυτών έντονες, μου δόθηκε η ευκαιρία να διασκεδάσω, να ταξιδέψω, να γνωρίσω κόσμο από άλλες χώρες»

Από την έναρξη αυτής της στήλης, μία από τις πολλές επιθυμίες μου ήταν να καταγράψω την ζωή του σημερινού φιλοξενουμένου Δρα Σταύρου Σταύρου. Ενός καταξιωμένου και αναγνωρισμένου ανθρώπου, του οποίου ο βίος κάλλιστα μπορεί να γίνει, χωρίς υπερβολή, τηλεοπτική σειρά. Τα όσα πέρασε μπορούν να γεμίσουν εκατοντάδες σελίδες και να χρειαστούν τόνοι μελανιού για την καταγραφή τους.

Ωστόσο, λόγω στενότητας χώρου, τα παραθέτουμε εν συντομία. Τα όσα καταμαρτυρεί στη στήλη «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» είναι πολύ σημαντικά, ενώ είναι ο μόνος που δεν αποδέχεται, κλείνοντας, να στείλει επιπρόσθετα μηνύματα. Κι αυτό γιατί, όπως τονίζει, ό,τι έχει καταφέρει μέχρι σήμερα στη ζωή του δεν το έκανε για να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση, αλλά γιατί έπρεπε να ζήσει. Έπρεπε να βρει εκείνα τα ψυχικά αποθέματα που απαιτούνταν για να προχωρήσει μπροστά, παρά τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες που βρήκε στο διάβα του.

Η πορεία του

Ο Δρ Σταύρος Σταύρου γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1954. Ατύχησε να είναι ένα από τα πρώτα θύματα σοβαρών τροχαίων συγκρούσεων στη χώρα μας. Στις 20 Αυγούστου 1973, λίγο πριν κλείσει τα 19 χρόνια ζωής του, ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, σε όχημα όπου ήταν συνεπιβάτης. Η σύγκρουση ήταν τόσο σοβαρή που από τότε είναι τετραπληγικός.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «τον καιρό εκείνο όλα τα θύματα σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων πέθαιναν, επειδή δεν υπήρχε η αναγκαία ιατρική μονάδα, η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους σοβαρές καταστάσεις και να φροντίζει τα θύματα τέτοιων τροχαίων συγκρούσεων», προσθέτει, σημειώνοντας πως «από την αρχή ένιωσα ότι υπήρχαν πιθανότητες να μείνω παράλυτος, επειδή δεν μπορούσα να κινηθώ καθόλου».

Η δύσκολη στιγμή

Σε σχέση με το πότε έμαθε ότι θα έμενε τετραπληγικός, λέει ότι αυτό έγινε δύο μήνες μετά το ατύχημα. «Δύο μήνες μετά το ατύχημα ο ιατρός μού ανακοίνωσε επίσημα ότι θα έμενα τετραπληγικός για πάντα. Όταν πέρασαν οι δύο σοβαροί-επικίνδυνοι μήνες και δεν πέθανα, ο γιατρός έκανε το θαύμα του και μπράβο του. Κατάφερε να σώσει το δεύτερο θύμα της ασφάλτου που πήγαινε για θάνατο. Το θαύμα του γιατρού, όμως, έγινε ένα κάθαρμα της κοινωνίας. Κι αυτό, γιατί κανείς μετά δεν ήξερε τι να με κάνει.

»Δεν ήξεραν πώς να με φροντίσουν, δεν ήξεραν πού έπρεπε να με βάλουν, δεν ήξεραν τι έπρεπε να μου προσφέρουν για να ζήσω με αξιοπρέπεια σαν άνθρωπος. Και εξηγώ, δεν έγινα εγώ κάθαρμα, αλλά η περίπτωσή μου. Ο γιατρός, επαναλαμβάνω, έκανε το θαύμα του και μ’ έσωσε από τον βέβαιο θάνατο, εγώ όμως έχει 44 χρόνια που υποφέρω.

»Είμαι σε συνεχή επαφή με γιατρούς, συνεπεία των πολλαπλών και ποικίλων προβλημάτων που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω. Για να δώσω ένα παράδειγμα που καταδεικνύει τη σοβαρότητα των προβλημάτων ενός τετραπληγικού, πέρυσι στην Κύπρο πέθαναν γύρω στα δέκα τέτοια άτομα, κι αυτό επειδή δεν τύγχαναν της απαραίτητης και σημαντικής φροντίδας», σημειώνει περαιτέρω.

Ζώντας στο Σανατόριο

Ένεκα, λοιπόν, της σοβαρής έλλειψης τρόπου χειρισμού των ατόμων με αναπηρίες, ο Δρ Σταύρου μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, δύο μήνες μετά το ατύχημα, οδηγείται στο Σανατόριο Κυπερούντας. «Με έριξαν στην κυριολεξία εκεί. Στην αρχή με έστειλαν εκεί για ανάρρωση και να περιμένω μέχρι να με στείλουν στην Αγγλία. Μου είπαν ότι θα έμενα εκεί βασικά δύο μήνες κι ακολούθως θα πήγαινα Αγγλία», εξηγεί.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Οι δύο μήνες έγιναν τρεις, οι τρεις μήνες έξι, οι έξι μήνες ένας χρόνος κι ο ένας χρόνος, τέσσερα βασανιστικά και πολύ δύσκολα χρόνια, σε ένα δωμάτιο τρία επί τρία. Αυτό το διάστημα και λόγω του ότι δεν ετύγχανε σωστής φροντίδας και επειδή, κυρίως, έβλεπε ότι ο καιρός περνούσε χωρίς κάποιος να νοιαστεί γι’ αυτόν, επιχείρησε δύο φορές να θέσει τέρμα στη ζωή του.

Τελικά, μετά από προσωπικούς αγώνες, κατάφερε να πείσει τους κρατούντες του τόπου να φροντίσουν για να μεταβεί στην Αγγλία. Αυτός του ο στόχος επιτεύχθηκε κατά το άνοιγμα μίας από τις εκθέσεις ζωγραφικής, στην οποία ήταν παρών ο τότε Υπουργός Παιδείας, τον οποίο πλησίασε και ζήτησε να τον βγάλουν από το Σανατόριο και να τον αποστείλουν στην Αγγλία. Σημειώνεται πως έκτοτε πολλά άτομα με αναπηρίες έχουν αποσταλεί στην Αγγλία και στο νοσηλευτήριο όπου παραπέμφθηκε ο ίδιος.

Η μετάβαση στην Αγγλία

Όταν, όμως, πήγε στην Αγγλία ήταν ήδη αργά. Ο γιατρός που τον είδε του είπε επί λέξει: «Μα γιατί ήρθες τώρα; Μετά από τέσσερα χρόνια εμείς τι να σου κάνουμε; Δεν υπάρχει τρόπος διόρθωσης του προβλήματος πλέον». Παρά το γεγονός αυτό, όμως, ο Δρ Σταύρου δεν τα έβαλε κάτω, γιατί στο νοσοκομείο που τον είχαν παραπέμψει τον βοήθησαν πολύ σε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Τον βοήθησαν στο να ανυψωθεί το ηθικό του, να πιστέψει πως υπάρχει ζωή και στο αναπηρικό καροτσάκι και να προχωρήσει μπροστά.

Τον έκαναν να πιστέψει πως η ζωή συνεχίζεται, ότι μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια, ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής του, πράγματα που, ωστόσο, δεν εναρμονίζονται πλήρως με την κυπριακή πραγματικότητα. Κι αυτό, ένεκα, κυρίως, του γεγονότος πως στην Κύπρο δύσκολα κάποιο αρτιμελές άτομο κάνει σχέση ή θέλει να παντρευτεί ένα άτομο με αναπηρίες, πόσω μάλλον όταν αυτό το άτομο είναι τετραπληγικό.

Η επιστροφή στην κυπριακή πραγματικότητα

Ερχόμενος, όμως, στην Κύπρο το 1979, έμεινε για δύο χρόνια, περίπου, με την οικογένειά του και ετύγχανε φροντίδας από τους συγγενείς του. Μετά την κατάρρευση της μητέρας του, ωστόσο, χρειάστηκε να περάσει άλλα επτά, περίπου, χρόνια σε διάφορα ιδρύματα. Αρχικά μπήκε σε γηροκομείο για δύο χρόνια και ακολούθως εισήλθε στο Κέντρο Παραπληγικών στην Ακρόπολη ως ο πρώτος ασθενής, όπου έμεινε για έξι ολόκληρα χρόνια.

Στο εν λόγω Κέντρο, το οποίο σήμερα έχει κλείσει αφού έγινε νέα Πτέρυγα Παραπληγικών στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ετύγχανε της απαραίτητης φροντίδας, ενώ εργαζόταν και σπούδαζε παράλληλα. Οι σπουδές του ξεκίνησαν με υποτροφία από το Ίδρυμα Γιώργου και Θέλμας Παρασκευαΐδη στο Europa College και δη στο Τμήμα Δημοσιογραφίας.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, μεταξύ αυτών και η «Σημερινή». Ταυτόχρονα συνέχιζε τις εξ αποστάσεως σπουδές του σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού με συνεχείς υποτροφίες από το Ίδρυμα Αναστάσιου Λεβέντη, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι Διδάκτωρ Ψυχολογίας, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και Σύμβουλος Γάμου και Οικογενειακών Σχέσεων.

Η αποϊδρυματοποίηση

Ο Δρ Σταύρου, αφότου πέρασε για 13 χρόνια από διάφορα ιδρύματα και γηροκομεία, το 1989 αποϊδρυματοποιήθηκε μετά και από παραινέσεις φίλων του από την Αγγλία. Αγόρασε δικό του διαμέρισμα, βρήκε άτομα που θα μπορούσαν να τον βοηθούν στην καθημερινότητά του και συνέχισε να εργάζεται σκληρά για να καταφέρει να αποπληρώσει τα χρέη του και να έχει μία καλή ζωή.

Στα τόσα χρόνια της πορείας του πέρασε από διάφορα ιδιωτικά και κρατικά πανεπιστήμια, ακολούθως άνοιξε το δικό του γραφείο παροχής συμβουλών, το οποίο διατηρούσε μέχρι τη γέννηση του υιού του πριν από 1,5 χρόνο, ενώ παράλληλα συνέχιζε να διδάσκει σε διάφορα ιδιωτικά και κρατικά πανεπιστήμια και κρατικές σχολές και υπηρεσίες. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην αναμονή έναρξης των μαθημάτων στην Ακαδημία Δημόσιας Διοίκησης, ενώ διατηρεί για 24 χρόνια στήλη με συμβουλές στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Tv Μανία».

Το 1992, επίσης, άνοιξε δικό του περιοδικό το οποίο ήταν το πρώτο περιοδικό που γινόταν εξ ολοκλήρου με κομπιούτερ. Όμως, επειδή οι συνεργάτες του δεν έκαναν τις σωστές επιλογές, αυτό έκλεισε στην τέταρτη έκδοσή του κι ενώ είχε αρκετά ικανοποιητική απήχηση. Πέραν των προαναφερθέντων, παρέδιδε σεμινάρια σε γονείς παιδιών νηπιακής ηλικίας, παρέδιδε διαλέξεις ανά την Κύπρο και σπούδαζε. Για να πάρει, μάλιστα, το διδακτορικό του ξυπνούσε στις 2 το πρωί κι εργαζόταν μέχρι τις 6 το πρωί που ήταν ησυχία. Όπου εργάστηκε, πάντως, μέχρι σήμερα βαθμολογήθηκε με άριστα, τόσο από φοιτητές του όσο και από προϊσταμένους του.

Το σήμερα

Όπως παραδέχεται, εξάλλου, στην αρχή δεν ήθελε να ζήσει. Όμως, όταν πήγε στην Αγγλία άρχισε να αναθεωρεί τη ζωή του, καταφέρνοντας πολλά. Έχει τέσσερεις προσωπικές εκθέσεις ζωγραφικής, ενώ συνέγραψε οκτώ βιβλία. Επίσης, ήταν δύο φορές υποψήφιος βουλευτής, ενώ για πολλά χρόνια δίδασκε σε Σχολές Πανεπιστημίου. Πριν από 19 χρόνια, στις 30 Ιουνίου 1998, παντρεύτηκε τη Νατάσα, τη γυναίκα της ζωής του, με την οποία απέκτησε πριν από ενάμιση χρόνο τον γιο του. Έναν μπόμπιρα ισχυρό, όπως λέει, τον Λοΐζο (Λούη).

Λίγο μετά τον γάμο του αγόρασε και το δικό του σπίτι στο οποίο μένει μέχρι σήμερα, ανοίγοντας το δικό του γραφείο. Όμως, ταυτόχρονα με τη γέννηση του γιου του έκλεισε η Αστυνομική Ακαδημία Κύπρου, όπου εργαζόταν για δέκα και πλέον χρόνια, έμεινε χωρίς εργασία, αλλά τα καταφέρνει και πάλι αρκετά καλά. Πλέον αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του κάνοντας πολλαπλές δραστηριότητες.

Η ζωή του όλη

Σε σχέση με ολόκληρη τη ζωή του, ειδικά μετά το ατύχημα που υπήρξε η αιτία να παραμείνει τετραπληγικός, αναφέρει: «Μετά το ατύχημά μου ένιωσα ότι με πέταξαν, επειδή δεν ήξεραν ακριβώς τι να με κάνουν. Παρά τις δυσκολίες, που δεν ήταν λίγες, αγωνίστηκα και συνεχίζω να αγωνίζομαι. Έμαθα να ζω τη ζωή μου και να καταβάλλω προσπάθεια για τη βελτίωση της ποιότητάς της. Η επιτυχία που είχαν όλα όσα έκανα κι η αναγνώρισή τους είναι που μου έδινε και μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω. Το πιο σημαντικό για μένα είναι το γεγονός πως όπου εργάστηκα αρίστευσα και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά όλοι όσοι με γνώρισαν ή είχαν την ευκαιρία να συνεργαστούν μαζί μου.

Υπάρχει φτώχια παντού…

Αναφορικά με το κράτος μας και πώς αυτό αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρίες, αποφεύγει να σχολιάσει οτιδήποτε. Για εκείνον αρκούν τα όσα καταγράφει σε εκθέσεις της η Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Το κράτος μας έχει αξιολογηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση κι είμαστε ανάμεσα στους τελευταίους, αν όχι κι οι τελευταίοι, σε ό,τι αφορά την προσφορά των κοινωνικών υπηρεσιών (γραφείο ευημερίας, νοσοκομεία, κ.ά.). Αυτό μας προσβάλλει ως κράτος. Και στα υπόλοιπα θέματα, όπως η προσβασιμότητα, υπάρχει φτώχια. Γίνονται προσπάθειες, αλλά ακόμα θέλουμε αρκετή δουλειά. Αυτό φαίνεται από τον μη σεβασμό στα άτομα με αναπηρίες, αφού ουκ ολίγες φορές αρτιμελή άτομα σταθμεύουν σε χώρους στάθμευσης αναπήρων.

Σε αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι κι η παιδεία μας είναι φτωχή, υστερεί σε πολλά, όπως υστερεί φυσικά και ο τομέας της υγείας μας. Για μένα σεβασμός κι αξιοπρέπεια δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει κυρίως σύστημα προσφοράς φροντίδας. Γενικά, επαναλαμβάνω, υπάρχει μία φτώχια στους τομείς που έχουν να κάνουν με τα άτομα με αναπηρίες, ενώ ο πλούτος εμφανίζεται στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους δρόμους και στις επαύλεις που ανεγείρονται», εξηγεί περαιτέρω, τονίζοντας εκ νέου πως «ό,τι έκανα το έκανα για να επιβιώσω σε πολύ δύσκολο, σκληρό περιβάλλον, που δεν σου επέτρεπε να ζήσεις αν δεν αγωνιστείς.

»Εργάστηκα κι ό,τι έκανα το έκανα για να μπορώ να ζήσω και να έχω όσον το δυνατόν καλύτερη ζωή. Στην πορεία μου είχα την ευτυχία να αγαπήσω και να αγαπηθώ πολύ, να ζήσω πολλές χαρές, αρκετές εξ αυτών έντονες, μου δόθηκε η ευκαιρία να διασκεδάσω, να ταξιδέψω, να γνωρίσω κόσμο από άλλες χώρες. Εν κατακλείδι βρήκα τη χαρά μέσα από πολλούς άλλους τρόπους, παρά το γεγονός ότι είμαι τετραπληγικός.

»Με λυπεί ότι γεννήθηκα μέσα στον πόλεμο, στον αγώνα της ΕΟΚΑ, και ζω ακόμα σε πόλεμο. Πριν να κτυπήσω ήμουν πρωτοκουμπάρος σε Τουρκοκυπρίους. Ζούσαμε τόσο ειρηνικά και σήμερα ζούμε χωρισμένοι. Ίσως να μην υπάρχει αλλού στον κόσμο αυτή η φτιαχτή επιτυχία της ειρήνης. Ζω σε ένα νησί που δεν χάρηκε την πραγματική ειρήνη. Αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ και κυρίως γιατί στην ηγεσία αυτού του τόπου δεν βρέθηκαν άτομα που να παλέψουν πραγματικά γι’ αυτήν την ειρήνη», καταλήγει.