Η μπόρα φέρνει τη γαλήνη, η ασχήμια την ομορφιά
Άνοιξη! Μυρωδιές, πράσινο, φύση, θάλασσα! Έρχεται!
Μετά την καταιγίδα, η ηρεμία, μετά τον ανεμοστρόβιλο, εκτιμάς τις επιπτώσεις και συνεχίζεις. Έτσι είναι η ζωή!
Η σκόνη πνίγει την ατμόσφαιρα. Το πιάνο καλύφτηκε από σκόνη. Όπως εκείνα τα παλιά έπιπλα στα παλιά αρχοντικά, που σε παίρνουν πίσω στον χρόνο. Η κορνίζα μάζεψε όλη τη σκόνη. Ξεσκονίζεις και πάλι από την αρχή, θυμάσαι και λησμονείς και πάλι θυμάσαι και η ζωή συνεχίζεται. Αναμνήσεις….
Η ατμόσφαιρα σού προκαλεί ασφυξία. Η σκόνη, η ανοιξιάτικη αύρα που πάει και έρχεται και δεν αποφασίζει ακόμη… Οι άνθρωποι κακόκεφοι, μίζεροι, κλεισμένοι στα καβούκια τους, δύσκολα εκφράζονται, δύσκολα τους καταλαβαίνεις και σε καταλαβαίνουν. Οι γραμμές της επικοινωνίας κόπηκαν εδώ και καιρό.
Μετράμε απώλειες, θυμόμαστε τον Μάρτιο. Σημαδιακός μήνας. Ο μήνας των δεσμεύσεων και των νέων «όχι», ο μήνας του κουρέματος, ο μήνας της ντροπής και της υποταγής. Όμως, έτσι έπρεπε να γίνει… Έτσι μας επέβαλλαν, και έτσι μας έσωσαν…
Η Τρόικα ήλθε, είδε, επέβαλε, την υπακούσαμε, την ξεγελάσαμε. Και η ζωή συνεχίζεται…
Πονά το σώμα και τα πόδια είναι γεμάτα μώλωπες από τις ενέσεις. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης δηλώνει έτοιμος να εφαρμόσει το Γενικό Σχέδιο Υγείας. Το είπαν και άλλοι, πολλοί, εδώ και χρόνια. Δεν το πιστεύεις! Χτυπάς κάθε βράδυ ενέσεις, που σου επέβαλε το σύστημα, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Γιατί η υγεία σου είναι ακριβή! Γιατί η ασθένειά σου είναι αιώνια, θα ζήσεις μαζί της μέχρι το τέλος, όπως τους αιώνιους εραστές. Εσύ και εκείνη και η ένεσή σου…
Ο Γιώργος Παμπορίδης είναι περήφανος για την αυτονόμηση και το Γε.ΣΥ. Ο Χάρης έχασε τους υπολογισμούς της υγείας, χάνει τον έλεγχο της οικονομίας. Μπήκαν άλλοι στο παιγνίδι! Έρχονται εκλογές. Θα τον χτυπήσουν αλύπητα, και θα κάτσει στην κλούβα περιμένοντας… Όπως λέμε περιμένοντας τους βαρβάρους. Ο Χάρης τα κατάφερε με την Τρόικα, έχει προβλήματα με τους δικούς του. Θα του ξετινάξουν τα ταμεία!
Οι μυρωδιές της άνοιξης έπνιξαν την αυλή μου. Οι γάτες θα γεννήσουν και φέτος, ο σκύλος δεν χορταίνει να χαζεύει από τη βεράντα τη γειτονιά. Δεν αντέχω τη σκόνη και δεν με αντέχει ούτε εκείνη. Τη μισώ! Μου κλείνει τα πνεμόνια, μου σταματά την αναπνοή, μου κλείνει τη μύτη! Πόσο θα ήθελα να ζούσα σε άλλη χώρα, κάπου στην Ευρώπη, στη Σκανδιναβία, μακριά από τη σκόνη της Σαχάρας. Ξέρω πως έτσι πια θα είναι η ζωή μας. Σκονισμένη και σκονισμένοι. Σαν τους εργάτες που ανοίγουν και κλείνουν… έργα στους δρόμους. Ημιτελή…
Μάρτιος 2017, Μάρτιος 2013. Πώς πέρασαν τα χρόνια! Σαν να ήταν χθες. Χτύπησε το τηλέφωνο, πάγωσε η καρδιά, χάσαμε τη λαλιά μας και τρέξαμε να περισώσουμε ό,τι μπορούσαμε. Δύσκολη τριετία. Προκλήσεις, ανατροπές, και μετά μια από τα ίδια. Στα συνηθισμένα, στα παλιά, στα… σπάταλα. Ο Χάρης ανησυχεί, στο Υπουργείο Οικονομικών δεν τους βγαίνουν οι αριθμοί. Όπως κάθε παραμονές εκλογών, τρέμουν τις σπατάλες, τα δώσε, και δώσε και δώσε. Θυμούνται το μνημόνιο και τρέμουν την επόμενη μέρα… Συνήθισαν πια, όπως κάθε εκλογές, όπως κάθε αναμέτρηση, όπως με κάθε Υπουργό.
Χτυπώ και πάλι την ένεσή μου. Τα πόδια γέμισαν μώλωπες. Δεν είμαι η μόνη, υπάρχουν και άλλοι. Ο καθένας με την… πρόκλησή του. Όχι τη δική του πρόκληση, τη δική του ευθύνη. Για τον εαυτό του πια, όχι για τους άλλους. Χτυπώ και απόψε την ένεση. Όπως τον ναρκομανή. Τα πόδια, πάνω από το γόνατο, γέμισαν μώλωπες. Ψάξε στην κοιλιά να βρεις τόπο! Ακόμη είναι η αρχή…
Άνοιξη! Μυρωδιές, πράσινο, φύση, θάλασσα! Έρχεται! Μετά την καταιγίδα, η ηρεμία, μετά τον ανεμοστρόβιλο, εκτιμάς τις επιπτώσεις και συνεχίζεις. Έτσι είναι η ζωή. Για όλους και για τον καθένα.
Σκέφτεσαι, όχι η πολλή σκέψη είναι περιττή. Δεν θα σώσεις τον κόσμο. Ο κόσμος δεν σώζεται, ούτε θέλει να σωθεί, ούτε δικαιούσαι να πας εσύ θυσία! Σκέφτεσαι, δεν δικαιούσαι να νιώθεις. Έχασες το συναίσθημα, έγινες σκληρή, για να αντέχεις, να μας αντέχεις και να σε αντέχουμε.
Έρχεται το Πάσχα, η Ανάσταση. Μετά τον Γολγοθά, η Ανάσταση. Μετά την Ανάσταση η λύτρωση, η ηρεμία και η γαλήνη.
Η φύση γεμίζει χρώματα, οι αγροί, οι κάμποι, οι κήποι. Άνοιξη! Χρώμα, χρώματα…
Οι βιτρίνες των καταστημάτων γέμισαν χρώματα. Ροζ, άσπρο, μπλε. Ανοιξιάτικες κολεξιόν. Βάλε το χρώμα στη ζωή σου!
Δεν υπάρχει πισωγύρισμα, μόνο μπροστά και πάντα μπροστά. Άφησε στο χρονοντούλαπο τα προβλήματα, τις σκέψεις, τις περίπλοκες υποθέσεις. Σκέψου απλά, άφησε πίσω σου τα σύνθετα, τα περίπλοκα, τα άλυτα. Αν δεν μπορείς να τα λύσεις, επιχείρησε μια διαχείριση. Κι αν πάλι δεν μπορείς, σταμάτα. Διάγραψε, ξέφυγε, σταμάτα να ασχολείσαι.
Η άνοιξη μπήκε από το παράθυρο. Με σκόνη ή χωρίς σκόνη, ύπουλα… Σου επιβάλλεται, θέλει να σε εξουσιάσει, να ζήσει μαζί σου, όσο καιρό κι αν χρειαστεί, ακόμη κι αν πρέπει να τους αφήσεις πίσω σου.
Πάει καιρός που θεωρούσες την ελπίδα λύτρωση. Πάει καιρός που πίστευες στους ανθρώπους και στα έργα τους. Έμαθες να ζεις μόνος, ανεξάρτητος, αυτόνομος, αντιεξουσιαστής. Σε αποδέχομαι! Όπως κι εσύ εμένα. Δύσκολη η επικοινωνία, αλλά επιβάλλεται….
Πάει καιρός να επικεντρωθείς στο πιο σημαντικό, στο πραγματικά σημαντικό, σε εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη αξία. Στον εαυτό σου. Κι όμως το δικαιούσαι. Δικαιούσαι να σου φέρεσαι με αγάπη και κατανόηση, να σου μιλάς με σεβασμό και να ακούς τη φωνή της καρδιά σου.
Πάει καιρός να μιλήσεις για τους φόβους σου, τις επιθυμίες σου, τις ανησυχίες και τους σωματικούς σου πόνους. Εγωίστρια! Εγωιστή! Δώσε τόπο στην οργή, θα έλεγε και ένας ψύχραιμος φίλος.
Mετά τη σκόνη έρχεται η βροχή. Καθαρίζει η ατμόσφαιρα, το χώμα μυρίζει υπέροχα. Τα λουλούδια ξεπροβάλλουν και σκορπούν τις δικές τους ευωδίες. Ήλθε η άνοιξη!
Και μετά η ψυχή μας γεμίζει, γεμίζει συναισθήματα, χαρά, ικανοποίηση, γαλήνη και ηρεμία. Γιατί μετά από κάθε μπόρα έρχεται η νηνεμία, μετά από τα δύσκολα, τα καλύτερα.
Γιατί πάντοτε παραμένει επίκαιρος και σύγχρονος ο Νίκος Καζαντζάκης: «Ποτέ οι Έλληνες δεν δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη? πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου. Κι ακόμα, για να μπορούν -σκοπός ανώτατος- να υπερασπίσουν το άστυ».
