Η ΣΥΓΚΟΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
ΤΗ Δασκάλα του Έθνους Ελένη Φωκά, που οι Τούρκοι εκδίωξαν από το σκλαβωμένο χωριό και το σχολείο της στην Αγία Τριάδα της Καρπασίας, καθώς πλησίαζε η 8η Μαρτίου, Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, προσκάλεσαν για να μιλήσει σε σχολείο της Λεμεσού και τα λόγια που τους είπε ήταν τα εξής:

«Κουβαλώ στους ώμους μου ένα απαίσιο, βαρύ φορτίο. H ζωή μου τραυματίστηκε, ακρωτηριάστηκε για πάντα, χωρίς θεραπεία, από τη φρίκη της τουρκικής σκλαβιάς. Απ’ όλους εκείνους τους εξευτελισμούς της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που οι Τούρκοι Κατακτητές επέβαλαν στους σκλαβωμένους Έλληνες της Καρπασίας, αφ’ ότου ο Αττίλας πάτησε τα χωριά μας και μας υποδούλωσε. Τη φρικτή απάνθρωπη εξαθλίωση που υποφέρουν, όσοι επιβιώνουν ακόμη - ‘εγκλωβισμένοι’ ονομάζονται - στην Καρπασία, υπόδουλοι στους Τούρκους Έλληνες», πρόσθεσε.

Όταν, τον Αύγουστο του 1974, σημείωσε, τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής του Αττίλα προέλασαν προς την Αμμόχωστο, «δεν προλάβαμε να διαφύγουμε στον Νότο. Μας υποδούλωσαν στα χωριά μας, εκεί κάτω, στην Καρπασία. Οι Τούρκοι υπέγραψαν τότε συμφωνίες ότι θα σεβαστούν τον ελληνικό πληθυσμό της κατεχόμενης Καρπασίας.

Από την πρώτη μέρα έπραξαν το αντίθετο. Κτηνώδη καταπίεση, απάνθρωπη μεταχείριση, εξευτελισμούς υποδούλωσης, στέρηση κάθε είδους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξανδραποδισμό, καθημερινές απειλές κατά της ζωής μας και δολοφονίες ανυπεράσπιστων γερόντων, βιασμούς γυναικών, αρπαγή και λεηλασία των σπιτιών, των κτημάτων, των ζώων και των ελάχιστων προμηθειών του σκλαβωμένου πληθυσμού και 24ωρες απαγορεύσεις. Χωρίς καμιά προστασία, χωρίς δουλειές, χωρίς γιατρούς, χωρίς σχολεία και δασκάλους. Χωρίς ελπίδα ασφάλειας κι επιβίωσης», υπογράμμισε.

Τα σχέδια των κατακτητών
Όπως εξήγησε περαιτέρω, «μετέφεραν κι εγκατέστησαν στα χωριά μας πληθυσμούς Τούρκων Εποίκων. Και τους εξωθούσαν σε βιαιότητες, κλεψιές, αρπαγές και δολοφονίες Ελλήνων. Έτσι σχεδίασαν και έτσι πέτυχαν, οι Τούρκοι Κατακτητές, να εκδιώξουν σιγά-σιγά τις χιλιάδες των Ελλήνων που είχαν παραμείνει στα σκλαβωμένα χωριά μας στην Καρπασία. Κρατηθήκαμε εκεί κάτω, όσοι αντέχαμε τη φρίκη, γονατιστά προσευχόμενοι, οι μεγάλοι του κόσμου και τα Ηνωμένα Έθνη να επέμβουν για να μας σώσουν.

Πεισμώσαμε, μέσα στη σκλαβιά μας, να παραμένουμε στα χωριά μας, να υπομένουμε τ’ ανυπόφορα, για να έχουν πάτημα οι κυβερνήσεις μας να διεκδικούν την απελευθέρωση της Καρπασίας. Για να ζητούν οι ηγέτες μας των ελεύθερων περιοχών και το κράτος μας της Κυπριακής Δημοκρατίας, την Καρπασία υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση.

Πεισμώσαμε, καθημερινά κυνηγημένοι, να λειτουργούμε το δημοτικό σχολείο και της Αγίας Τριάδας Αιγιαλούσας, για τα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα του χωριού μας. Μας πετροβολούσαν καθημερινά το σχολείο. Σπάζαν πόρτες και παράθυρα. Αποπατούσαν και το γέμιζαν βρομιές. Μας απαγόρευαν τα βιβλία. Μας ύβριζαν και μας απειλούσαν.

Κι εμείς καθημερινά να αντιστεκόμαστε όπως μπορούσαμε, σε όσα μεθόδευαν εναντίον μας οι Τούρκοι Κατακτητές και το Ψευδοκράτος του Ντενκτάς», συμπλήρωσε.

Ο πόνος ατελείωτος
«Πόνος ανείπωτος κι εξευτελισμός απερίγραπτος, τα προσωπικά μας βιώματα στην τουρκική σκλαβιά. Αναίτια κι απρόκλητα κατασκότωσαν στο ξύλο τον γέρο πατέρα μου. Τραυματισμένο τον μετέφερα στο τουρκικό νοσοκομείο να σώσω τη ζωή του. Μαζεύτηκαν οι Τούρκοι τριγύρω, με βρισιές και απειλές εναντίον μου. Ακόμη κι ο Τουρκοκύπριος γιατρός, που ανέλαβε να περιποιηθεί τα τραύματά του, τους φοβήθηκε.

Εκείνος με συμβούλευε να μην τους κοιτάζω και με την πρώτη ευκαιρία να πάρω τον πατέρα μου και να φύγω. Βιώματα φρίκης ανείπωτα. Ίσως το ότι δεν με σκότωσαν οι Τούρκοι, οφείλεται στο ότι η αντίσταση της δασκάλας στη σκλαβωμένη Αγία Τριάδα της Καρπασίας ήταν γνωστή δημοσίως στην τηλεόραση κι έγραφαν οι εφημερίδες το όνομά μου. Αλλά όταν χρειάστηκε να έρθω μια φορά στις ελεύθερες περιοχές για θεραπεία της υγείας μου, ο Ντενκτάς βρήκε την ευκαιρία και αμέσως απαγόρευσε έκτοτε την επάνοδό μου στο σκλαβωμένο χωριό μου.

Σας έχω περιγράψει ελάχιστο κομμάτι της φρίκης που ονομάζεται τουρκική σκλαβιά. Από αυτό μπορεί ο καθένας να εννοήσει ποιο είναι, σε αντίθεση, το πραγματικό περιεχόμενο της ελευθερίας που οφείλουμε να διεκδικήσουμε για την πατρίδα μας και για το μέλλον μας. Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της λύσης που πρέπει να αγωνιστούμε για να πετύχουμε.

Λύση απελευθέρωσης της γης μας από την τουρκική σκλαβιά και όχι λύση νομιμοποίησης της σκλαβιάς με την υπογραφή μας. Με το όραμα αυτής της απελευθέρωσης ζούμε, ελπίζοντας να επουλώσει λίγο τις ανοικτές πληγές της ακρωτηριασμένης μας ζωής. Σας ευχαριστώ που με προσκαλέσατε. Σας ευχαριστώ που είχατε την υπομονή να με ακούσετε. Και σας χαιρετώ με δύο μόνο λέξεις: Καλή λευτεριά», κατέληξε η κ. Ελένη Λ. Φωκά.