Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΣΤΗ «Σ» ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ

«Το καλύτερο που έχει να κάνει ο άρρωστος αλλά και η οικογένειά του είναι να τον βάλουν απέναντί τους, να τον κοιτάξουν κατάματα και να του πούνε ‘δεν σε φοβάμαι, θα σε φάω εγώ πριν με φας εσύ’», τονίζει, μεταξύ άλλων

Τρόμαξα, λύγισα, ειδικά όταν υπήρξε μία σοβαρή επιπλοκή στο αίμα μου και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε για 15 μέρες τις θεραπείες, όμως, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι υπήρχε περίπτωση να μην τα καταφέρω

Δεν συναντήθηκα πρώτη φορά με τον θάνατο, όταν μπήκε ο καρκίνος στη ζωή μου. Αυτός νομίζω πως είναι και ο λόγος που δεν τον φοβήθηκα, όταν αρρώστησα

Αυτό που θα συμβούλευα τον κόσμο είναι ότι τον καρκίνο είναι καλύτερα να τον κυνηγάμε μέσα από προληπτικές εξετάσεις, παρά να μας κυνηγάει αυτός

Α' Μέρος

«Λευκές σελίδες μπροστά μου. Κι ένα μολύβι. Το χέρι μου προέκταση της ψυχής μου, έτοιμο να γεμίσει τις σελίδες με εικόνες και συναισθήματα, ενθύμια από το ταξίδι μου στην κόλαση και την επιστροφή στη ζωή. Μια ραψωδία θριάμβου της ανθρώπινης ψυχής, που ξεκίνησε επτά χρόνια πριν. Αρχές καλοκαιριού του 2009. Όταν με χτύπησε ο καρκίνος. Την ίδια ακριβώς εποχή που έβλεπα την οικονομική κρίση να παίρνει παραμάζωμα τη χώρα μου και ένιωθα τις πρώτες σεισμικές δονήσεις στη δουλειά μου, στο Alter. Τρία σε ένα δηλαδή. Μια κόλαση 3D. Τραγωδία τριών διαστάσεων. Το τζακπότ της καταστροφής».

Αυτή είναι η κατάθεση ψυχής του γνωστού και καταξιωμένου Ελλαδίτη δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλλα για τον Γολγοθά που ανέβηκε, έτσι όπως την εμπιστεύτηκε στα χέρια του υιού του Κωνσταντίνου. Με αφορμή την επικείμενη παρουσίαση του βιβλίου «Κώστας Χαρδαβέλλας - Το ζεϊμπέκικο του νικητή», ο Κώστας Χαρδαβέλλας μιλά στη «Σ» τόσο για το βιβλίο όσο και για πολλές άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του.

Η αρχή

Πώς πήρατε τη μεγάλη απόφαση, παρά τις ενστάσεις από τη σύζυγό σας, να δώσετε στον υιό σας τις σημειώσεις σας, για να αποφασίσει κατά πόσον θα τις δημοσιεύσει ή όχι;

Ο γιος μου είναι διαιτολόγος με μεταπτυχιακό στην ψυχολογία. Σπούδασε στο Λονδίνο και αποφοίτησε το καλοκαίρι του 2015 από το King’s College, δηλαδή έξι χρόνια μετά τη μάχη μου με τον καρκίνο. Όταν επιστρέψαμε από την τελετή αποφοίτησης, ήμουν σχεδόν βέβαιος πως θα μας ανακοίνωνε την απόφασή του να μείνει μόνιμα στο Λονδίνο και να εργαστεί εκεί. Ήταν πολύ μεγάλη η έκπληξη αλλά και η συγκίνησή μας, ακούγοντάς τον να μας λέει ότι θέλει να έρθει στην Ελλάδα, σε μία χώρα σχεδόν διαλυμένη και να δώσει εδώ στην πατρίδα του τη μάχη για το μέλλον του.

«Αποφάσισα να παρέχω υπηρεσίες δίαιτας και διατροφής online σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και τον υπόλοιπο κόσμο και παράλληλα θα αναζητήσω εργασία ως καθηγητής Διαιτολογίας σε ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα», μας είπε.

«Κωνσταντίνε μου, θα είναι πολύ δύσκολα», του επεσήμανα.

«Το ξέρω. Όμως η ακόμη πιο δύσκολη μάχη που έδωσες εσύ με τον καρκίνο με έμαθε ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε. Ακόμη κι όταν οι πιθανότητες να χάσουμε είναι μεγαλύτερες από εκείνες της νίκης», μου απάντησε.

Μετά από αυτό, αισθάνθηκα την επιθυμία να τού παραδώσω όλα τα χειρόγραφα, περίπου 3.500 χαρτιά, με τις σημειώσεις που κρατούσα το καλοκαίρι του 2009, όταν πάλευα με τον καρκίνο, προκειμένου να μάθει με κάθε λεπτομέρεια τα συναισθήματά μου, αλλά και τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσω.

Πώς, όμως, επιλέξατε τον υιό σας να γράψει αυτό το βιβλίο και δεν το κάνατε εσείς;

Όταν έδωσα τις σημειώσεις μου στον Κωνσταντίνο, τον γιο μου, δεν του είπα «γράψε βιβλίο». Εκείνος μου το πρότεινε, διαβάζοντάς τις κι αυτό γιατί στο Λονδίνο εργάστηκε ως διαιτολόγος σε ογκολογικά νοσοκομεία και είδε ότι τόσο οι ασθενείς όσο και οι συγγενείς τους είχαν ανάγκη από ελπίδα, ενθάρρυνση και δύναμη. Έτσι μου είπε: «συμφωνείς να γράψω ένα βιβλίο με όσα πέρασες, για να δώσουμε στον κόσμο ένα αισιόδοξο μήνυμα;». Του απάντησα αμέσως θετικά και εμπιστεύτηκα σε εκείνον την συγγραφή για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι αισθανόμουν περίεργα να γράψω ένα βιβλίο για τον εαυτό μου. Και ο άλλος ότι ήξερα πως γράφει πολύ καλά με την ευαισθησία αλλά και την φρεσκάδα των 24 του χρόνων.

Ο τίτλος του βιβλίου πώς προέκυψε;

Ο τίτλος «Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή» προέκυψε από τη συνεργασία του γιου μου και της γυναίκας μου θα έλεγα. Ο Κωνσταντίνος μας είπε από την πρώτη στιγμή ότι θα ήθελε οπωσδήποτε να υπάρχει το όνομά μου στον τίτλο, αφού, όπως χαρακτηριστικά μας εξήγησε, «ο μπαμπάς είναι ο ήρωας του βιβλίου αλλά και ο δικός μου ήρωας». Από εκεί και πέρα, η Μαρία, η σύζυγός μου, διαβάζοντας τις σημειώσεις μου για μια πολύ σημαδιακή στιγμή, μας είπε «αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου»!

Η στιγμή αυτή ήταν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς που θα μας έφερνε το 2011 και είχαμε μαζευτεί με φίλους και συγγενείς στο σπίτι μας, για να γιορτάσουμε το νέο έτος. Το πρωί της ίδιας ημέρας είχα πάρει στα χέρια μου τις μαγνητικές τομογραφίες του πρώτου έτους μετά το τέλος των χημειοθεραπειών και των ακτινοβολιών μου και ήμουν πανευτυχής, γιατί όλα ήταν «καθαρά». Μόλις άλλαξε ο χρόνος, έβαλα στο cd player το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, του Μάνου Λοΐζου, και χόρεψα, για να γιορτάσω «τη νίκη μου». Γι’ αυτό και το χαρακτήρισα «το ζεϊμπέκικο του νικητή».

Πιστεύετε ότι με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να δώσετε δύναμη και μηνύματα σε ανθρώπους που πάσχουν από τον καρκίνο ή θα έρθουν αντιμέτωποι με την ασθένεια στο μέλλον;

Να τονίσω ότι το βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή» δεν αναφέρεται μόνο στον καρκίνο και δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν ανάλογο πρόβλημα. Περιέχει ιστορίες από την επαγγελματική μου πορεία και από την προσωπική μου ζωή, και απευθύνεται σε όλους όσοι περνούν μία μεγάλη δυσκολία στη ζωή τους και νιώθουν την ελπίδα να τους εγκαταλείπει. Για αυτόν τον λόγο και είναι αφιερωμένο «στους μαχητές της ζωής». Όχι στους νικητές, αλλά στους μαχητές. Γιατί πιστεύω πως όποιος μάχεται είναι νικητής, ανεξάρτητα από την έκβαση της μάχης. Οι αναγνώστες που το διαβάζουν, μας στέλνουν μηνύματα στη σελίδα που έχουμε δημιουργήσει στο Facebook και μας γράφουν ότι στο βιβλίο βρήκαν φως, δύναμη, ζωή και όχι θάνατο. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορούμε να πάρουμε.

Όταν «μπήκε ξαφνικά σαν σίφωνας στη ζωή σας ο καρκίνος», λέτε, είχατε να αντιμετωπίσετε και να παλέψετε με τρία θηρία. Ποια είναι αυτά και με ποιον τρόπο σχετίζονται;

Το καλοκαίρι του 2009, όταν οι γιατροί μου είπαν «έχεις επιθετικό καρκίνο με μετάσταση στους λεμφαδένες», η Ελλάδα είχε αρχίσει ήδη να μπαίνει στο οικονομικό σπιράλ του θανάτου. Τα μέσα ενημέρωσης όπου εργάζομαι, χτυπήθηκαν πολύ από την κρίση και παράλληλα έναν χρόνο αργότερα, όταν εγώ έκανα εξετάσεις ανά τρίμηνο για να δω αν ο εφιάλτης του καρκίνου επέστρεψε ή όχι, ο τηλεοπτικός σταθμός που εργαζόμουν, το Alter, κατέρρευσε. Η οικονομική ζημιά κυρίως από τις φορολογικές υποχρεώσεις που μου άφησε το Alter, ήταν τεράστια. Κι έπρεπε να την αντιμετωπίσω σε μία χώρα που διαλυόταν, σε μια χώρα που με τιμωρούσε με νέους φόρους, γιατί όλες τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής τις είχα επενδύσει σε ακίνητα. Και όλα αυτά, με τον καρκίνο μέσα μου. Όπως γράφω στο βιβλίο «βρέθηκα μέσα σε μία κόλαση 3D από τη μια στιγμή στην άλλη».

Η αντίδραση

Όταν σας ανακοινώθηκε ότι έχετε καρκίνο, ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις που κάνατε; Σας φόβισε το γεγονός πως είχατε να αντιμετωπίσετε ταυτόχρονα και τα όποια κακά της δημοσιότητας και ειδικότερα του γεγονότος ότι ήσασταν και είστε δημοφιλής σε Ελλάδα και όχι μόνο;

Θα σας απαντήσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο: «Είχε έρθει, λοιπόν, και σ’ εμένα αυτός ο παλιάτσος, ο κουρελής με το δρεπάνι, για να μου πάρει το κεφάλι. Δεν ήξερε όμως πού είχε μπλέξει… Πέρασα την έξοδο της κλινικής σοκαρισμένος. Σαν να μην πατάω σταθερά στη γη. Τα γόνατά μου με δυσκολία με κρατάνε όρθιο. Ο τσαμπουκάς απέναντι στο θηρίο και η δύναμη της ψυχής μου θα έκαναν την εμφάνισή τους αργότερα. Εκείνες τις στιγμές τα έχω χαμένα. Δύσκολες, πολύ δύσκολες οι πρώτες ώρες της φριχτής αλήθειας: "έχεις καρκίνο". Σωριάστηκα στο αυτοκίνητό μου και ξεκίνησα, όχι όμως για να επιστρέψω στο σπίτι. Είχα ανάγκη να μείνω για λίγο μόνος με τον εαυτό μου. Ήθελα χρόνο, για να αποφασίσω τι θα πω στη Μαρία και στον Κωνσταντίνο. "Τι με περιμένει;", αναρωτήθηκα τόσο δυνατά που ξαφνιάστηκα κι εγώ ο ίδιος από την ένταση της φωνής μου. Η απάντηση ήρθε αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, από τα βάθη της ύπαρξής μου:

- Μη φοβάσαι. Το πιο δύσκολο κι απαιτητικό ρεπορτάζ της ζωής σου είναι. Αλλά θα το βγάλεις. Θα το καταφέρεις κι αυτή τη φορά. Είσαι δυνατός…».

Ως προς τη δημοσιότητα που με ρωτάτε, η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα ακόμη πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσω. Η δημοσιότητα σού ανοίγει πόρτες, κάνει τη ζωή σου πιο εύκολη, όμως σε τέτοιες στιγμές το να δεις στα περίπτερα τον τίτλο «Παλεύει με τον θάνατο ο Χαρδαβέλλας» είναι το τελευταίο που σου χρειάζεται.

Το γεγονός πως πατήσατε γερά στα πόδια σας και συνεχίσατε να κάνετε ό,τι κάνατε και πριν από τη διάγνωσή σας με καρκίνο, βοήθησε στο να νικήσετε την ασθένεια;

Για εμένα αυτό ήταν το 50% της νίκης. Αυτό που εγώ αποκαλώ «δύναμη ψυχής» και ξέρω πως την έχουμε όλοι μέσα μας και περιμένει να την ανακαλύψουμε και να την αξιοποιήσουμε. Το ότι δεν σταμάτησα ούτε για μια μέρα να δουλεύω, το ότι επέστρεψα στις τηλεοπτικές μου εκπομπές λίγες εβδομάδες μετά το τέλος των θεραπειών μου παρά το ότι είχα μείνει μισός άνθρωπος, το ότι οδηγούσα καθημερινά εγώ ο ίδιος το αυτοκίνητό μου, για να πάω στο νοσοκομείο για τις ακτινοβολίες και τις χημειοθεραπείες, το ότι έτρωγα με το ζόρι ακόμη κι όταν το στόμα μου είχε γεμίσει πληγές και οι τροφές έμοιαζαν σαν λάσπη, όλα αυτά με κράτησαν όρθιο και ζωντανό.

Κανένας τρόμος και φόβος

Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι δεν θα καταφέρετε να δαμάσετε το θηρίο;

Ούτε μία στιγμή! Τρόμαξα, λύγισα, ειδικά όταν υπήρξε μία σοβαρή επιπλοκή στο αίμα μου και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε για 15 μέρες τις θεραπείες με τους γιατρούς μου να μού λένε ευθέως: «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μόνο να περιμένουμε να αντιδράσει ο οργανισμός σου». Όμως, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι υπήρχε περίπτωση να μην τα καταφέρω.

Φοβηθήκατε, καθόλου, τον θάνατο;

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται στιγμές της ζωής μου από πολεμικές αποστολές που ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο. Δεν συναντήθηκα πρώτη φορά με τον θάνατο, όταν μπήκε ο καρκίνος στη ζωή μου. Αυτός νομίζω πως είναι και ο λόγος που δεν τον φοβήθηκα, όταν αρρώστησα. Είμαι πεπεισμένος ότι ο καρκίνος «τρέφεται» και «θεριεύει» από τον τρόμο του ασθενή. Γι' αυτό και πάντα λέω ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ο άρρωστος, αλλά και η οικογένειά του είναι να τον βάλουν απέναντί τους, να τον κοιτάξουν κατάματα και να του πούνε «δεν σε φοβάμαι, θα σε φάω εγώ πριν με φας εσύ».

Μέσα από το βιβλίο καταγράφεται η κάθετη αντίθεσή σας με την απόκρυψη όλων των λεπτομερειών γύρω από την κατάσταση των καρκινοπαθών, αφού τόσο η σύζυγός σας όσο και οι γιατροί σας παραδέχτηκαν ότι σας απέκρυβαν κάποια πράγματα. Μάλιστα, για να τεκμηριώσετε την άποψή σας αναφέρεστε και σε κάποια συμβάντα που σας συνέβησαν, όπως λόγου χάρη, η δραματική πτήση σας με την Ολυμπιακή. Γιατί είστε τόσο απόλυτος, κατά κάποιον τρόπο, σε αυτό το κομμάτι;

Οι γιατροί μου είπαν ευθέως την αλήθεια για το μέγεθος του προβλήματος: έχεις επιθετικό καρκίνο, έχει κάνει μετάσταση στους λεμφαδένες και οι πιθανότητες να ζήσεις είναι λιγότερες από το να πεθάνεις. Από εκεί και πέρα, όμως, μετά από παράκληση της συζύγου μου, αποφάσισαν να μη με ενημερώνουν για όλες τις πιθανές αρνητικές εξελίξεις, να μη μου δίνουν «περιττές πληροφορίες», όπως της «βάπτισαν». Τώρα, κάνοντας τον απολογισμό μου από απόσταση, συνειδητοποιώ ότι αυτό κάποιες στιγμές μου έκανε και καλό. Όμως, από την άλλη, είμαι ένας άνθρωπος που όλη του τη ζωή έπεφτε στη φωτιά, αναζητώντας την αλήθεια. Και αυτό που αναρωτιέμαι στο βιβλίο είναι πώς μπορείς από έναν τέτοιο άνθρωπο να κρύβεις την αλήθεια για τη ζωή του. Ειλικρινά, δεν ξέρω να σας απαντήσω ποιο είναι το σωστό…

Η σημασία της πρόληψης

Επίσης, μέσα από τα όσα περιγράφετε κάνετε ιδιαίτερες αναφορές στην πρόληψη αλλά και στην έγκαιρη διάγνωση του κακού. Τι σας έμαθε η δική σας εμπειρία και τι θα συμβουλεύατε τον υπόλοιπο κόσμο;

Ναι, δυστυχώς αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα μου λάθη. Το πρώτο ήταν ότι κάπνιζα, ενώ με είχαν προειδοποιήσει οι γιατροί ότι πρέπει να το κόψω και το δεύτερο ότι δεν πήγα εγκαίρως στον γιατρό. Έκανα ότι δεν έβλεπα τα συμπτώματα, τα ερμήνευα μόνος μου και κουκούλωνα το πρόβλημα. Ο καρκίνος αντιμετωπίζεται αν διαγνωστεί εγκαίρως και σε πολλές μορφές προλαμβάνεται, αν αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Αυτό που θα συμβούλευα τον κόσμο είναι ότι τον καρκίνο είναι καλύτερα να τον κυνηγάμε μέσα από προληπτικές εξετάσεις, παρά να μας κυνηγάει αυτός.

***Αύριο στη Κυριακάτικη «Σ» το δεύτερο μέρος της συνέντευξης, καθώς και λεπτομέρειες για την παρουσίαση του βιβλίου του στην Κύπρο.