ΤΟ ΖΕΥΓΟΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΙΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Ο Γιάννης και η Ειρήνη έχουν μάθει να ζουν μαζί ο ένας με την ασθένεια του άλλου και να προσαρμόζουν τη ζωή τους στα νέα δεδομένα κάθε φορά, δίνοντας ο ένας στον άλλο κουράγιο και δύναμη για να προχωρούν μπροστά, με θέληση και αποφασιστικότητα

Η πρώτη κοινή τους δοκιμασία ήταν, όπως προαναφέρθηκε, πριν από 20, σχεδόν, χρόνια, όταν η κ. Ειρήνη διαγνώστηκε με Νευροϊνωμάτωση. Από τότε μέχρι σήμερα η κατάστασή της είναι καλή και σταθερή, ενώ στο μεσοδιάστημα έκανε τρεις επεμβάσεις στον εγκέφαλο και μία στην πλάτη

«Οι κίνδυνοι υπάρχουν αλλά για την ώρα πάνε καλά και ελπίζω αυτό να συνεχιστεί», τονίζει ο κ. Γιάννης, υποδεικνύοντας πως γίνονται κατά χρονικές περιόδους κάποιες εξετάσεις για παρακολούθηση της κατάστασης και της εξέλιξης αυτής

Ο κ. Γιάννης, απευθυνόμενος προς όλους όσοι αντιμετωπίζουν ή θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα, ειδικότερα όταν αυτό αφορά την υγεία τους, τονίζει πως δεν πρέπει να αφήσουν σε καμία περίπτωση την κατάσταση να τους γονατίσει

Στη ζωή τίποτα δεν μπορεί να ‘ναι σίγουρο κι εγγυημένο. Τη μία στιγμή είσαι δυνατός, γερός και έτοιμος να μασήσεις ακόμη και σίδερα και την άλλη έρχονται τα πάνω-κάτω. Στο χέρι σου είναι να σφίξεις τα δόντια και να πεισμώσεις, δίνοντας με αξιοπρέπεια τη δική σου μάχη. Μία μάχη που πολλές φορές θα ‘ναι σκληρή, ακόμη και άνιση. Όμως, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις, όταν το πιστέψεις, μπορείς να το νικήσεις, να προχωρήσεις μπροστά και να συνεχίσεις τη ζωή σου.

Μία τέτοια φιλοσοφία είναι που αναπτύσσει και ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Γιάννης Μαυρογιάννης, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του, τα τελευταία χρόνια, έχουν καταλάβει τι εστί καρκίνος και έχουν μάθει να ζουν με αυτόν. Βέβαια, αυτή δεν είναι η πρώτη τους μάχη και σκληρή δοκιμασία, αφού η κυρία Ειρήνη Μαυρογιάννη εδώ και είκοσι χρόνια ταλαιπωρείται από ένα σύνδρομο το οποίο δημιουργεί καλοήθεις όγκους (Νευροϊνωμάτωση). Από τότε μέχρι σήμερα κι οι δύο τους δίνουν τον κοινό αγώνα και, με τον Θεό στήριγμά τους, προχωράνε μαζί, δίπλα-δίπλα ο ένας στον άλλο, μπροστά, αντιμετωπίζοντας τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουν με αισιοδοξία και πάνω απ’ όλα θέληση για ΖΩΗ!

Η πορεία τους

Ο κ. Γιάννης, από το Βαρώσι, κι η κ. Ειρήνη, από τη Μαλούντα, γνωρίστηκαν το 1971 και, έκτοτε, είναι αχώριστοι. Έχουν αποκτήσει μαζί τρία υπέροχα παιδιά, τα οποία πλέον είναι παντρεμένα κι έχουν φτιάξει τις δικές τους οικογένειες. Η πρώτη κοινή τους δοκιμασία ήταν, όπως προαναφέρθηκε, πριν από 20, σχεδόν, χρόνια, όταν η κ. Ειρήνη διαγνώστηκε με Νευροϊνωμάτωση.

Από τότε μέχρι σήμερα η κατάστασή της είναι καλή και σταθερή, ενώ στο μεσοδιάστημα έκανε τρεις επεμβάσεις στον εγκέφαλο και μία στην πλάτη για αντιμετώπιση κάποιων ενοχλήσεων από τους όγκους. Η τελευταία εγχείρηση έγινε λίγες μόλις μέρες μετά τη διάγνωση του συζύγου της με καρκίνο. Και για τους δύο αυτό ήταν σοκ, αλλά σε καμία στιγμή δεν λύγισαν. Δεν διαμαρτυρήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστον. Αποδέχτηκαν το νέο κτύπημα και προχώρησαν μπροστά.

Οι τελευταίοι δεκαοκτώ μήνες

Όσον αφορά το πρόβλημα που προέκυψε με τον κ. Γιάννη, αυτό έγινε γνωστό αρχές Μαρτίου του 2015. Πριν από τη διάγνωση, ότι έπασχε με καρκίνο, είχε μπει στο χειρουργείο -στις 25.2.15- για αφαίρεση πολύποδα. Έπειτα από βιοψία που έγινε διαπιστώθηκε ότι ο όγκος ήταν κακοήθης και απαιτείτο άμεση αντιμετώπισή του. Από την πρώτη στιγμή, ο γιατρός ήταν ξεκάθαρος. Έπρεπε να γίνει άμεσα το χειρουργείο. Έτσι τον παρέπεμψε σε Ογκολόγο στο Ογκολογικό Κέντρο Τράπεζας Κύπρου (ΟΚΤΚ).

Έπειτα από αξιολόγηση της κατάστασης, αποφασίστηκε όπως γίνει προληπτική χημειοθεραπεία για να διατηρηθεί σταθερή η κατάσταση. «Η άλλη επιλογή που είχαμε ήταν να γίνει άμεσα το χειρουργείο, αλλά προτιμήσαμε να γίνει ένας κύκλος προληπτικής χημειοθεραπείας», προσθέτει ο κ. Γιάννης, σημειώνοντας πως οι χημειοθεραπείες κράτησαν για δύο μήνες, από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο.Έγιναν συνολικά τέσσερεις κύκλοι χημειοθεραπειών.

«Κάθε κύκλος χημειοθεραπείας ήταν χωρισμένος σε δύο μέρη. Τον μεγάλο κύκλο -που όποτε γινόταν έπρεπε να μείνω στο ΟΚΤΚ για 24 ώρες- και τον μικρό κύκλο, ο οποίος απαιτούσε να μείνω μέσα για μερικές ώρες. Ήταν μία δύσκολη, πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση, την οποία, όμως, έπρεπε να περάσω για να παραμείνει σταθερή η κατάσταση της υγείας μου», εξηγεί περαιτέρω.

Το χειρουργείο

Στο χειρουργείο, το οποίο διήρκεσε συνολικά 6,5 ώρες, ο κ. Γιάννης μπήκε στις 29 Αυγούστου 2015. Κατά το χειρουργείο, αφαιρέθηκε η ουροδόχος κύστη, οι λεμφαδένες, ο προστάτης, το τυφλό έντερο και καθαρίστηκε ολόκληρη η γύρω περιοχή που ελλόχευε ο κίνδυνος παρουσίασης καρκινωμάτων προς αποφυγήν οποιονδήποτε μεταστάσεων.

«Μετά το χειρουργείο παρέμεινα στην κλινική οκτώ μέρες και μετά πήγα σπίτι», συνεχίζει, λέγοντας πως οι γιατροί ήταν ευχαριστημένοι από την εγχείρηση και δεν χρειάστηκε να κάνει άλλες χημειοθεραπείες. Απλά ανέμεναν τις νέες βιοψίες για να διαφανεί κατά πόσον όλα πήγαν απολύτως καλά. «Ευτυχώς, όντως όλα πήγαν καλά κι έτσι δεν χρειάστηκε να ξανακάνω χημειοθεραπείες», εξηγεί, υπογραμμίζοντας πως «υπήρχε, όμως, συνεχής παρακολούθηση για να δούμε πώς εξελίσσεται η κατάσταση μετά την εγχείρηση».

«Αν και αρχικά όλα πήγαιναν καλά, δυστυχώς, έπειτα από λίγο καιρό εμφανίστηκαν κάποιες λοιμώξεις, μετεγχειρητικές, οι οποίες με ταλαιπώρησαν μέχρι και το τέλος Ιανουαρίου. Πέρασαν πολύ δύσκολα αυτοί οι 18 μήνες, γιατί μερικές μέρες ήμουν εντάξει κι άλλες έμενα στο κρεβάτι με έντονους εμετούς, αναγούλες, πυρετούς, κ.ά. Ήταν, πραγματικά, μεγάλη ταλαιπωρία», συμπληρώνει, εξηγώντας ότι όλο αυτό το διάστημα, πέραν της οικογένειάς του, είχε δίπλα του τούς λειτουργούς του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου, οι οποίοι του παρείχαν κάθε στήριξη, όποτε κι αν τη χρειαζόταν, οποιαδήποτε μέρα της βδομάδας και οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, ακόμη και της νύχτας.

Ο Αντικαρκινικός Σύνδεσμος Κύπρου

Σε σχέση με την επαφή του με τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου (ΣΑΚ) και τις υπηρεσίες που προσφέρει, ο κ. Γιάννης εξιστορεί:

«Στους κύκλους της χημειοθεραπείας ήρθε σε επαφή μαζί μου ο Αντικαρκινικός Σύνδεσμος Κύπρου και άρχισε η κατ’ οίκον στήριξη. Ο ρόλος των νοσηλευτών που με επισκέπτονταν ήταν αρχικά να μου εξηγήσουν την κατάσταση και όλα τα δεδομένα της, τι φάρμακα και γιατί έπρεπε να τα παίρνω, τη διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσω. Επίσης, μου συνέστησαν να μην επισκέπτομαι τα νοσηλευτήρια για να κάνω τις αναλύσεις μου κι ότι θα έρχονταν αυτοί για να μου τις κάνουν σπίτι.

»Η βοήθειά τους ήταν μέχρι να ετοιμαστώ για το χειρουργείο και ήταν τρομερά μεγάλη. Η φροντίδα του ΑΣΚ, όμως, συνεχίστηκε και μετά το χειρουργείο, ένεκα του ότι μετά την αφαίρεση της ουροδόχου κύστης δημιουργήθηκε μία ουροστομία -παλινδρομήθηκαν τα ούρα για να φεύγουν από το πλευρό του σώματος- και λόγω του ότι έπρεπε να μάθω πώς να κάνω σωστή διαχείριση αυτής της υπόθεσης.

»Αρχικά έρχονταν από τον Αντικαρκινικό τρεις φορές τη βδομάδα για να με φροντίσουν. Κι εδώ θέλω να τονίσω πώς δεν έρχονταν απλά για λίγη ώρα, δεν έκαναν κάτι μηχανικά και έφευγαν. Αντιθέτως, έμεναν μαζί μου για ώρες, έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν με απόλυτο επαγγελματισμό και ανέμεναν να δουν αν είμαι καλά πριν φύγουν. Φρόντιζαν και στήριζαν εμένα και τη σύζυγό μου με όλες τους τις δυνάμεις κι αυτό είναι πολύ σημαντικό και πρέπει, οφείλω, να τους το αναγνωρίσω και τους το αναγνωρίζω.

»Πραγματικά, η στήριξή τους ήταν σημαντική και η έγνοια τους για μένα και τη σύζυγό μου αληθινή», υπογραμμίζει παραδεχόμενος πως «αρχικά μας φαινόταν πολύ δύσκολο ότι θα είχαμε μία τέτοια στήριξη, αλλά από την πρώτη φορά που ήρθαν σπίτι μας οι άνθρωποι του ΑΣΚ καταλάβαμε πως είχαμε δίπλα μας ανθρώπους που θα μας στήριζαν και θα μας βοηθούσαν σε οτιδήποτε. Αυτό μας έδωσε μεγάλη ικανοποίηση και όσα λόγια κι αν σκεφτώ να πω για τον Αντικαρκινικό πραγματικά θα είναι πολύ λίγα, πάμφτωχα, μπροστά σε αυτό το τεράστιο έργο που επιτελούν.

»Οι ειλικρινείς ευχαριστίες μου, πιστεύω, είναι πολύ λίγες μπροστά σε όλα όσα εκείνοι έκαναν για μας και δεν έχω λόγια για να περιγράψω όλο όσα έκαναν, είτε στο σπίτι είτε όταν χρειάστηκε να νοσηλευτώ για κάποιο διάστημα -μία βδομάδα- στην Αροδαφνούσα», συνεχίζει. Για τον κ. Γιάννη, επίσης, ο ρόλος του ΑΣΚ είναι πολυσήμαντος και πρέπει να στηριχθεί, τόσο από το κράτος όσο και από τον κόσμο. «Διαδραματίζει εξέχουσας σημασίας έργο για την υγεία εκάστου των ασθενών. Οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι πολυσήμαντες και πρέπει να στηριχθούν και να συνεχιστούν», διαμηνύει.

Το σήμερα

Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη της υγείας του, ο κ. Γιάννης λέει με ικανοποίηση πως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα με όγκους, ενώ η περιοχή όπου έγινε η εγχείριση είναι καθαρή. «Οι κίνδυνοι υπάρχουν αλλά, για την ώρα, πάνε καλά και ελπίζω αυτό να συνεχιστεί», τονίζει, υποδεικνύοντας πως γίνονται κατά χρονικές περιόδους κάποιες εξετάσεις για παρακολούθηση της κατάστασης και της εξέλιξης αυτής.

«Προ δεκαπενθημέρου ήμουν στο Ογκολογικό για να κάνω ακτινογραφίες, ultrasound, επισκέφθηκα τους χειρούργους μου και τώρα αναμένω να κάνω μία αξονική τομογραφία αρχές Μαΐου, για να είμαστε βέβαιοι ότι όντως δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα (ογκολογικά). Πλέον επανήλθα στους φυσιολογικούς, εντός εισαγωγικών, ρυθμούς της ζωής μου, αν και φάνηκα αρκετά άτυχος μετά το χειρουργείο, ένεκα, όπως προανέφερα, των μολύνσεων αλλά και των λοιμώξεων, κυρίως.

» Ήταν, επαναλαμβάνω, μία μακρά και δύσκολη περίοδος, η οποία ευτυχώς έχει διέλθει, κι ελπίζω ότι δεν θα επαναληφθεί στο μέλλον. Λόγω αυτών των εξελίξεων, οι λειτουργοί του ΑΣΚ έχουν σταματήσει να μας επισκέπτονται, αλλά μας είπαν ότι είναι στη διάθεσή μας και θα έρχονται όταν τους έχω ανάγκη, για να έχουν κι αυτοί χρόνο να δουν κι άλλους ασθενείς», επισημαίνει.

Η κατάσταση της συζύγου

Αναφορικά με την περίπτωση της συζύγου του, ο κ. Γιάννης αναφέρει πως μέχρι στιγμής έχουν γίνει τρεις εγχειρήσεις στον εγκέφαλο και μία στην πλάτη στο εξωτερικό.

«Προ της διαγνώσεώς μου προγραμματίζαμε νέα μετάβαση στο εξωτερικό για εγχείρηση. Ήταν και είναι δύσκολο να το περνάς μαζί, ταυτόχρονα, αυτό γιατί ο ένας είχε ανάγκη τον άλλο. Με καλή θέληση τα καταφέραμε και προχωράμε στηρίζοντας ο ένας τον άλλο. Παίρνουμε και δίνουμε δύναμη ο ένας στον άλλο. Ξέρω ποιες είναι οι ανάγκες της συζύγου και ξέρει κι αυτή τις δικές μου.

»Έτσι, οργανώνουμε και το πρόγραμμά μας, βοηθώντας και στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Η οικογένειά μας μάς στάθηκε και μας φρόντισε. Ο δεύτερος γιος μας πήγε μαζί με τη σύζυγό μου στη Γερμανία ενώ τα άλλα παιδιά, μαζί με άλλους συγγενείς, έμειναν στην Κύπρο για τη δική μου φροντίδα. Μέχρι να έρθει πίσω η σύζυγος και να περάσει ο απαραίτητος χρόνος που χρειαζόταν για να είναι εντάξει μετά την εγχείρησή της μας φρόντιζαν συγγενικά μας πρόσωπα και, ειδικότερα, τα παιδιά μας, τα οποία ανέλαβαν ένα μεγάλο βάρος, χωρίς να παραπονεθούν.

»Επίσης, σημαντική ήταν και η στήριξη των στενών μας φίλων. Ήταν, επαναλαμβάνω, μία δύσκολη κατάσταση, την περάσαμε μαζί, με στήριξε όταν μπορούσε η σύζυγός μου και πλέον είμαστε όσο γίνεται καλά και προχωράμε μπροστά. Σίγουρα, όμως, τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούμε με τον φόβο τι μας ξημερώνει η νέα μέρα, αλλά έχουμε το κουράγιο και τα αποθέματα, επαναλαμβάνω, για να προχωράμε μπροστά.

»Είμαστε άτομα που δεν έκατσαν ούτε πρόκειται να κάτσουν στο μέλλον και να διερωτώνται τι πήγε λάθος ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σε μας. Αν το κάναμε αυτό, δεν θα οδηγούμασταν πουθενά. Θα φτάναμε σε ένα αδιέξοδο από το οποίο, ίσως, να μη βγαίναμε και ποτέ. Εμείς στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, πιστεύουμε στον Θεό και προχωράμε ενωμένοι με αισιοδοξία μπροστά, για να ‘χουμε όσο το δυνατόν καλύτερη ζωή. Πιστεύουμε και οι δύο ότι είμαστε σε έναν καλό δρόμο παρά τα όποια προβλήματα, συνεχιζόμενα ή μη, που αντιμετωπίζουμε ή αντιμετωπίσαμε», τονίζει.

Τα μηνύματα

Κλείνοντας, ο κ. Γιάννης έστειλε και τα δικά του μηνύματα ζωής και μαχητικότητας. Απευθυνόμενος προς όλους όσοι αντιμετωπίζουν ή θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα, ειδικότερα όταν αυτό αφορά την υγεία τους, τονίζει πως δεν πρέπει να αφήσουν σε καμία περίπτωση την κατάσταση να τους γονατίσει. «Πρέπει να διαχειριστούν την κατάσταση όσο καλύτερα μπορούν και να ζητήσουν βοήθεια από εκεί που μπορούν να την πάρουν και να δέχονται την όποια βοήθεια τους προσφέρεται και μπορεί να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν καλύτερα την κατάσταση.

Να μην πουν ότι θα το περάσουν μόνοι, αλλά να ζητήσουν τη στήριξη και τη βοήθεια των γύρω τους. Να πιστεύουν στον Θεό και, με τη βοήθειά του, θα τα καταφέρουν. Για μένα σημαντικός είναι κι ο ρόλος του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος για να μη νιώθει ο ασθενής μόνος, αλλά για να νιώθει ότι μπορεί να μιλήσει σε κάποιον κι ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να τον βοηθήσει, να τον νοιαστεί και να τον στηρίξει, να μοιραστεί κάποια πράγματα ή ανησυχίες του μαζί του και να ακούσει έναν καλό λόγο από το στόμα τους. Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά για την ψυχολογική, αλλά και την ηθική υποστήριξη των ασθενών κι όλων όσοι αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας», κατέληξε.