ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΛΩΜΕΝΗ ΣΕ ΤΡΟΧΟΚΑΘΙΣΜΑ, ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Στα 12 της ανατράπηκαν τα πάντα για ΄κείνην, αλλά αυτό δεν την πτόησε από το να προχωρήσει, να κάνει όνειρα και να συνεχίσει παραμερίζοντας το πρόβλημα, μαχόμενη για να καταστεί η χώρα μας πρότυπο προσβασιμότητας

«Μόλις έπαθα αυτό που έπαθα οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας. Κανένας δεν ήθελε να κάνει παρέα μαζί του. Απομακρύνθηκαν πολύ. Αυτό με πλήγωσε, αλλά δεν με πτόησε»

«Στο σχολείο ένιωθα να γίνεται μία μεγάλη διάκριση εις βάρος μου επειδή είχα κινητικά προβλήματα και δεν μπορούσα, όπως και οι υπόλοιποι συμμαθητές μου, να ανεβαίνω τις σκάλες και να παρακολουθώ το μάθημα»

«Επιβάλλεται και πρέπει κάποια στιγμή και το ίδιο το κράτος να το απαιτήσει, να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για βελτίωση της προσβασιμότητας σε όλους τους χώρους εστίασης και διασκέδασης»

Τη δική της μάχη και αγώνα, για να καταστεί η Πάφος, αλλά και ολόκληρη η Κύπρος, μία πόλη και μία χώρα-πρότυπο στα θέματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες, δίνει η σημερινή φιλοξενούμενη της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Γιωργούλα Γαβριηλίδου. Μία γυναίκα που στην ευαίσθητη, αλλά και δύσκολη ηλικία των 12 είδε τη ζωή της να αλλάζει ριζικά.

Μία ξαφνική αρρώστια -οξεία μυελίτιδα- την καθήλωσε από τότε σε αναπηρικό τροχοκάθισμα. Αν και αυτό της στοίχισε, της στοίχισε πολύ, γιατί έχασε όλους τους φίλους της, εντούτοις δεν τα έβαλε κάτω. Πάλεψε και συνεχίζει να παλεύει, αποδεικνύοντας σε όλα τα υγιή άτομα πως όταν έχεις θέληση και αποφασιστικότητα, μπορείς να κάνεις τα πάντα.

Η ιστορία της

Η Γιωργούλα Γαβριηλίδου γεννήθηκε στην Πάφο στις 25 Απριλίου 1977. Μέχρι τα 12 της ζούσε μία φυσιολογική ζωή. Όμως, στις 3 Νοεμβρίου 1989 αρρώστησε ξαφνικά από οξεία μυελίτιδα. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να καθηλωθεί από τότε σε τροχοκάθισμα. Όλη η ζωή της από κείνη τη μέρα, τονίζει, άλλαξε. Ήταν στην ουσία ένα παιδί που ενώ την προηγούμενη μέρα μπορούσε να περπατήσει, να τρέξει, να παίξει με τους φίλους της, την επομένη δεν μπορούσε τίποτα από αυτά να κάνει. Αυτό την πλήγωσε πολύ, αλλά με τη στήριξη της οικογένειάς της κατάφερε να συμβιβαστεί με τα νέα δεδομένα. Να συμβιβαστεί, ναι, γιατί ήταν δύσκολο για ένα 12χρονο παιδί να αποδεχτεί μία τέτοια κατάσταση αδιαμαρτύρητα και χωρίς παράπονα.

Ζώντας τον ρατσισμό, τον στιγματισμό, την απομόνωση…

Λόγω της αναπηρίας της, η Γιωργούλα βίωσε γερά στο πετσί της τον ρατσισμό, τον στιγματισμό και την απομόνωση. Εκεί που νόμιζε ότι είχε φίλους που θα τους διατηρούσε για πάντα, στην πρώτη της δύσκολη, πολύ δύσκολη στιγμή, όλοι της γύρισαν την πλάτη. Την άφησαν μόνη της να τραβήξει το δικό της κουπί για να οδηγήσει τη βάρκα της ζωής της στο μέλλον. Ένα μέλλον που αν και προμηνυόταν πως δεν θα ΄ταν καλό, εντούτοις, με τη θέλησή της, το έκανε να μοιάζει με κάτι απλό κι ωραίο.

«Μόλις έπαθα αυτό που έπαθα, οι φίλοι μου εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας. Κανένας δεν ήθελε να κάνει παρέα μαζί μου. Απομακρύνθηκαν πολύ. Αυτό με πλήγωσε, αλλά δεν με πτόησε. Για καλή μου τύχη είχα πάντα δίπλα μου τον πατέρα και τη μητέρα μου, οι οποίοι, αν και ήταν δύσκολο να αποδεχτούν κι αυτοί την νέα μου κατάσταση, με στήριξαν, με αγκάλιασαν και με έκαναν να καταλάβω πως υπάρχουν και χειρότερα και πως το γεγονός ότι καθηλώθηκα στο καροτσάκι δεν ήταν το τέλος του κόσμου», προσθέτει.

Τα μαρτυρικά χρόνια στο σχολείο

Ένεκα της αναπηρίας αλλά και της περιθωριοποίησης η ζωή στο σχολείο ήταν για την ίδια ένα… μαρτύριο. Το σχολείο όπου φοιτούσε ήταν ουσιαστικά αφιλόξενο στα άτομα με αναπηρίες, αφού δεν διέθετε καν τα στοιχειώδη, δηλαδή έστω και μία ράμπα για να μπορεί ένα τροχοκάθισμα να κινηθεί χωρίς προβλήματα σε όλη την έκτασή του.

«Μάλιστα, όταν ένα μάθημα έπρεπε να γίνεται στον πρώτο όροφο του σχολείου και ζητήσαμε να μεταφερθεί στον κάτω όροφο, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να ζητήσω και να λάβω απαλλαγή από το εν λόγω μάθημα. Όλο αυτό με πλήγωσε πραγματικά. Ένιωθα να γίνεται μία μεγάλη διάκριση εις βάρος μου επειδή είχα κινητικά προβλήματα και δεν μπορούσα, όπως και οι υπόλοιποι συμμαθητές μου, να ανεβαίνω τις σκάλες και να παρακολουθώ το μάθημα.

»Παρότι όμως με στιγμάτισαν, με απομόνωσαν σε κάποιες περιπτώσεις, εντούτοις, κατάφερα να τελειώσω το σχολείο και να σπουδάσω γραμματειακές σπουδές. Η φοίτησή μου και στο κολέγιο δεν ήταν εύκολη, αλλά με θέληση και πίστη στις δυνατότητές μου τα κατάφερα. Βέβαια, μετά τις σπουδές και μέχρι να βρω μία δουλειά πέρασαν αρκετά χρόνια. Από την πρώτη στιγμή που τελείωσα ήθελα να εργαστώ. Ήθελα να νιώθω χρήσιμη και να μην είμαι κλεισμένη στο σπίτι συνέχεια. Δεν είναι εύκολο να ΄σαι κλεισμένος μέσα στους τέσσερεις τοίχους, είκοσι τέσσερεις ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν βοηθά σε τίποτα», συνεχίζει.

Η δυσκολία εξεύρεσης εργασίας

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, η Γιωργούλα έμεινε στην αναζήτηση για εργασία για 15 ολόκληρα χρόνια.

«Για 15 ολόκληρα χρόνια έμενα κλεισμένη στους τέσσερεις τοίχους. Αυτό καθημερινά με πήγαινε πίσω-πίσω, επειδή ένιωθα ότι δεν μπορώ να ΄μαι χρήσιμη πουθενά. Ευτυχώς, όμως, μετά από πολλές προσπάθειες, κι αφού κτύπησα πρώτα δεκάδες πόρτες, κατάφερα να βρω μία μόνιμη δουλειά. Εργάζομαι στις εγγραφές του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και συναναστρέφομαι καθημερινά με αρκετό κόσμο. Αυτό πραγματικά με βοήθησε πάρα πολύ και χαίρομαι που βρήκα αυτή τη δουλειά και μακάρι να τη διατηρήσω για όσο μπορώ. Ειλικρινά δεν έχει καλύτερο πράγμα από το να βγαίνεις έξω από το σπίτι, να συναναστρέφεσαι με κόσμο και να νιώθεις ότι είσαι χρήσιμος σε κάτι, έστω κι αν αυτό το κάτι είναι κάτι μικρό», συμπληρώνει.

Βέβαια, η προσπάθειά της για εξεύρεση εργασίας, όπως έχει ήδη λεχθεί, δεν ήταν κάτι εύκολο. Οι πόρτες τις περισσότερες φορές ήταν όλες κλειστές για εκείνη, μέχρι που αξιοποίησε τις γνωριμίες της. Όπως παραδέχεται, μέχρι να μπει στη δουλειά χρειάστηκε να γίνει ένας μεγάλος αγώνας και να κινητοποιηθούν πολλά άτομα, με πρώτο και καλύτερο των Πρόεδρο της Οργάνωσης Παραπληγικών Δημήτρη Λαμπριανίδη.

«Δυστυχώς, στη χώρα μας αν δεν έχεις μέσον, κι αυτό το λέω και με βάση τη δική μου εμπειρία, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό, βέβαια, δεν είναι και ό,τι καλύτερο για το κράτος μας, αλλά τι να κάνεις; Εύχομαι κάποτε αυτό ν' αλλάξει κι όταν το κράτος λέει για κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρίες, να το εννοεί και τα λόγια να μην είναι κενά περιεχομένου, όπως συμβαίνει σήμερα», εξηγεί περαιτέρω.

Λίγο πριν από τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, πάντως, θα την απέλυαν από την εργασία της και με παρέμβαση, γι' άλλη μία φορά, του Προέδρου της Οργάνωσης Παραπληγικών, αλλά και του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη, τον οποίο ευχαριστεί θερμά, η απόφαση αυτή ανακλήθηκε και συνεχίζει μέχρι σήμερα να εργάζεται στο Νοσοκομείο Πάφου.

Άλλες ενασχολήσεις

Η Γιωργούλα, πέραν της εργασίας της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, αθλείται σε καθημερινή βάση, κάνοντας πολλή γυμναστική στο σπίτι, αλλά και κολύμπι στη θάλασσα. Επίσης, είναι ενεργό μέλος σε πολλές εθελοντικές εκδηλώσεις, δίδοντας το παρών της σε καθετί που αποσκοπεί στο να βοηθήσει τον πλησίον της.

Παράλληλα, ασχολείται και με το μπάσκετ και είναι ενταγμένη στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο του ΑΠΟΠ Πάφου, η οποία άρχισε δειλά-δειλά να κάνει την εμφάνισή της. Πλέον, αναμένει πώς και πώς να επισημοποιηθεί πλήρως η ομάδα και να ενταχθεί στο ειδικό πρωτάθλημα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, το οποίο αρχίζει σύντομα (σχετικό ρεπορτάζ την άλλη βδομάδα).

Είμαστε πίσω στο θέμα της προσβασιμότητας

Θίγοντας το θέμα της προσβασιμότητας στην Κύπρο και δη την Πάφο, στην οποία φέτος κτυπά η καρδιά του πολιτισμού, η Γιωργούλα τονίζει πως σε αυτό το θέμα είμαστε ακόμη πολύ πίσω. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να υπήρξε κάποια βελτίωση, εντούτοις, ακόμα πρέπει να γίνουν πολλά. Πρωτίστως, λέει, πρέπει να καλλιεργηθεί η απαραίτητη κουλτούρα σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες. Κι αυτή η κουλτούρα πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι και να εξελιχθεί μέσα από το σχολείο.

«Είναι ανεπίτρεπτο εν έτει 2017 κι ενώ υπάρχουν δεκάδες άλλοι χώροι στάθμευσης, κάποιοι να επιμένουν να σταθμεύουν το όχημά τους σε χώρους αναπήρων. Είναι, επίσης, ανεπίτρεπτο κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί να παρκάρουν πάνω σε πεζοδρόμια, φράσσοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο στους αναπήρους. Επιπρόσθετα, επιβάλλεται και πρέπει κάποια στιγμή και το ίδιο το κράτος να το απαιτήσει, να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για βελτίωση της προσβασιμότητας σε όλους τους χώρους εστίασης και διασκέδασης.

»Δεν γίνεται να υπάρχουν εστιατόρια, καφετερίες, κ.ά. και να μην έχουν έστω μία ράμπα για να μπορεί κάποιος να μπει σε αυτά. Δυστυχώς, στην Κύπρο δεν υπάρχει σεβασμός στα άτομα με αναπηρίες και αυτό πρέπει, επιβάλλεται, να αλλάξει. Προς αυτή την κατεύθυνση, μία ομάδα από άτομα με αναπηρίες καταβάλλει προσπάθεια και είναι διατεθειμένη να κάνει ό,τι πρέπει για να βελτιωθεί αυτή η κάκιστη κατάσταση», υπογραμμίζει.

Μην τα βάζεις ποτέ κάτω

Στέλλοντας δε τα δικά της μηνύματα προς τους συνανθρώπους της η Γιωργούλα, απευθυνόμενη στον καθένα από μας, έχει να μας συμβουλεύσει και να μας παροτρύνει τα εξής:

«Πρέπει πρωτίστως όλοι μας να μην τα βάζουμε κάτω. Να ΄χουμε πίστη σ' εμάς και στις δυνατότητές μας και θα καταφέρουμε πολλά. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο σου, όταν είσαι αποφασισμένος να κάνεις αυτό που θέλεις. Χωρίς θέληση και προσπάθεια, καλώς ή κακώς, δεν πας πουθενά. Συνεπώς, πατάμε γερά στα πόδια μας, σφίγγουμε τα δόντια, και προχωράμε μπροστά, πρώτα για μας και μετά για όλους τους άλλους. Πέραν τούτων, όμως, πρέπει όλος ο κόσμος να καταλάβει και να παλέψει για πλήρη ισότητα και σεβασμό στη διαφορετικότητα.

» Είτε μας αρέσει είτε όχι, όλοι μας είμαστε διαφορετικοί και όλοι πρέπει να σεβόμαστε τους γύρω μας, με γνώμονα το ότι μπορεί να ήμασταν εμείς στη θέση του άλλου. Διερωτώμαι, θα άρεσε σε κάποιους που σήμερα σταθμεύουν σε χώρους αναπήρων, αν ήταν ανάπηροι να το κάνουν οι άλλοι αυτό που σήμερα κάνουν αυτοί; Σίγουρα όχι. Για τον λόγο αυτό, επαναλαμβάνω, πρέπει να καλλιεργηθεί η απαραίτητη κουλτούρα σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες και της διαφορετικότητάς», κατέληξε.

Ο φύλακας άγγελός της

Η Γιωργούλα, πάντως, σήμερα έχει συνεχώς δίπλα της ένα φύλακα άγγελο. Τον Στέλιο Φακοντή, ανιψιό της, ο οποίος τη στηρίζει συνεχώς και προσπαθεί κι αυτός, με όποιον τρόπο μπορεί, να στείλει τα δικά του μηνύματα για σεβασμό των ατόμων με αναπηρίες. Μιλώντας για την αγαπημένη του θεία, ο Στέλιος μας τονίζει πως «είναι δυναμική, έχει δυναμικό χαρακτήρα και πολεμά μαζί μου για μια πόλη προσβάσιμη για όλους. Με βάση την εμπειρία μου, πρέπει να κάνουμε φίλους άτομα με αναπηρίες και να τα βγάζουμε έξω στην κοινωνία για να μην είναι κλεισμένοι στο σπίτι.

»Επίσης, δεν πρέπει να κοροϊδεύουμε αυτά τα άτομα, γιατί δεν θα μας άρεσε ούτε εμάς, αν ήμασταν στη θέση τους, να μας κοροϊδεύουν ή να μη μας σέβονται. Εγώ έχω καθίσει αρκετές φορές σε τροχοκάθισμα, αυτό της θείας μου, και είδα πώς είναι να είσαι καθηλωμένος σε ένα τροχοκάθισμα, καθώς και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά», προσθέτει, σημειώνοντας πως η προσβασιμότητα στην Κύπρο είναι χάλια.

Όπως εξηγεί, πολλά πεζοδρόμια είναι σπασμένα, δεν υπάρχουν παντού ράμπες για να διακινούνται ελεύθερα τα άτομα με αναπηρίες, ενώ πολλοί σταθμεύουν τα οχήματά τους σε χώρους στάθμευσης αναπήρων.

«Όλα αυτά ελπίζω πως θα αλλάξουν σύντομα, γιατί παλεύω κι εγώ μαζί με τη θεία μου κι όλα τα άτομα με αναπηρίες, για ευαισθητοποίηση του κοινού και καλλιέργεια εκείνης της κουλτούρας για σεβασμό των ατόμων με αναπηρίες, αλλά και για να καταστεί ολόκληρη η Κύπρος προσβάσιμη χώρα για όλα τα άτομα με αναπηρίες», κατέληξε ο Στέλιος.