Ο ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΣΟΥΛΗΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΜΑΘΕΙ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ

Γεννήθηκε πρόωρα και η παραμονή του για κάποιο διάστημα στη θερμοκοιτίδα τού προκάλεσε μόνιμη βλάβη στην όραση, όμως αυτό ποτέ δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην εκπλήρωση των ονείρων του, αφού σήμερα διδάσκει στο σχολείο απ’ όπου πριν από κάποια χρόνια αποφοίτησε

«Οι συμμαθητές μου με αποδέχτηκαν πλήρως από την πρώτη στιγμή και σε κανένα στάδιο δεν πέρασα ή βίωσα τον στιγματισμό ή τον ρατσισμό. Όλοι τους με σέβονταν. Μάλιστα, βγήκα και πρόεδρος του συμβουλίου της τάξης μας μία φορά»

«Ένιωθα, πραγματικά, μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά, επειδή αυτά μπορούσαν κι έβλεπαν τα αεροπλάνα που πετούσαν, τα πουλιά, και όλα τα άλλα, ενώ εγώ τίποτα. Αυτό είναι κάτι που το νιώθω μέχρι σήμερα, αλλά καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι»

Ο καθένας μας έχει τα προβλήματά του, κουβαλά τον δικό του σταυρό και πρέπει να είμαστε δυνατοί για να τα αντιμετωπίσουμε. Πρέπει ό,τι μας συμβαίνει να το αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και νηφαλιότητα»

Ο Μάριος Κασουλής, σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής», είναι από τους ανθρώπους που όταν έμαθα την ιστορία του ήθελα να σκιαγραφήσω το προφίλ του. Πρόκειται, πραγματικά, για έναν πολύ συμπαθητικό άνθρωπο, που σου μιλά με τα μάτια της ψυχής και της καρδιάς του. Αληθινά, ίσα και σταράτα. Χωρίς προστριβές και μισόλογα. Η πορεία του είναι άξια θαυμασμού, όπως και το ήθος και ολόκληρη η προσωπικότητά του. Κι αυτό ένεκα του γεγονότος πως παρότι είναι τυφλός εκ γενετής, εντούτοις, δεν σταματά να ονειρεύεται και κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να εκπληρώνει τα όνειρά του και το καταφέρνει. Αυτό τον κατατάσσει στους ανθρώπους εκείνους που μπορούν με τη μαχητικότητα και τη θέλησή τους για ζωή να αποτελέσουν φωτεινούς οδοδείκτες για όλους μας.

Η πορεία του

Ο Μάριος γεννήθηκε πρόωρα -6,5 μηνών- στις 10 Ιουλίου 1985. Λόγω της προωρότητάς του έπρεπε να περάσει για κάποιο διάστημα σε θερμοκοιτίδα. Δυστυχώς, το οξυγόνο που του παρεχόταν ήταν περισσότερο από το επιτρεπόμενο, με αποτέλεσμα να του δημιουργηθεί μόνιμη βλάβη στην όραση, αφού βλέπει ελάχιστο φως και μερικές σκιές με το ένα του μάτι. Το πρόβλημα έγινε γνωστό όταν ήταν έξι μηνών, μετά από επίσκεψη στον παιδίατρο. Κατά την εξέταση ο γιατρός κοίταξε με το φαναράκι στα ματάκια του και είδε ότι άσπριζαν πολύ. Αυτό τον ανησύχησε και συνέστησε στην οικογένειά του να επισκεφθεί και κάποιον οφθαλμίατρο. Όπως κι έγινε. Ο οφθαλμίατρος μετά την εξέταση κατέληξε στο συμπέρασμα πως έγινε αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.

Οι αποτυχημένες εγχειρήσεις

Άμεσα οι γονείς του διερεύνησαν το κατά πόσο θα μπορούσε να γίνει κάποια επέμβαση για διόρθωση του προβλήματος και αποφυγή του χειροτέρου σεναρίου. Αρχικά πήγαν στην Αγγλία, όπου οι γιατροί τους είπαν να μην επιχειρήσουν να κάνουν οποιαδήποτε επέμβαση. Όμως, όταν ένας άλλος γιατρός στην Αμερική έδωσε περισσότερες ελπίδες στην οικογένεια, τότε αυτή μετέβη εκεί. Μέσα σε έναν περίπου χρόνο ο Μάριος έκανε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, χωρίς, ωστόσο, αποτέλεσμα.

«Το 1986 πήγαμε στην Αμερική με πολλές ελπίδες. Όταν δεν πέτυχε η πρώτη εγχείρηση επιστρέψαμε στην Κύπρο και ξαναπήγαμε στην Αμερική μετά από έξι μήνες. Δυστυχώς ούτε και η δεύτερη εγχείρηση πέτυχε, ενώ ακολούθησε και τρίτη, επίσης, αποτυχημένη προσπάθεια», προσθέτει, σημειώνοντας πως μετά και την τρίτη αποτυχημένη προσπάθεια σταμάτησαν οριστικά οι προσπάθειες και ολόκληρη η οικογένεια αποδέχτηκε το γεγονός πως η όραση του Μάριου είναι χαμένη οριστικά. «Φως βλέπω, ελάχιστο βέβαια, αλλά κάποιο φως το βλέπω, ενώ από το ένα μου μάτι βλέπω και κάποιες σκιές», εξηγεί περαιτέρω.

Έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα

Παρά το γεγονός πως είναι τυφλός, εντούτοις αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στον δρόμο του Μάριου για εκπλήρωση των ονείρων του, αφού πήγε κανονικά σχολείο, το οποίο ολοκλήρωσε με πολύ καλούς βαθμούς, ενώ στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και σήμερα διδάσκει στο Περιφερειακό Γυμνάσιο και Λύκειο Λευκάρων, κάνοντας, ταυτόχρονα, το μεταπτυχιακό του.

«Μέχρι την Ε' Δημοτικού φοίτησα στη Σχολή Τυφλών και ακολούθως στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Θεοδώρου, ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση φοίτησα στο Περιφερειακό Γυμνάσιο και Λύκειο Λευκάρων. Στο σχολείο με συνόδευε ο ξάδελφός μου, ενώ εκεί όπου είχα μάθει πού βρισκόταν το καθετί κινούμουν μόνος μου με τη βοήθεια μπαστουνιού. Ήμουν αρκετά καλός μαθητής σε όλες τις τάξεις, ενώ οι συμμαθητές μου με αποδέχτηκαν πλήρως από την πρώτη στιγμή και σε κανένα στάδιο δεν πέρασα ή βίωσα τον στιγματισμό ή τον ρατσισμό. Όλοι τους με σέβονταν. Μάλιστα, βγήκα και πρόεδρος του συμβουλίου της τάξης μας μία φορά. Μπορώ να πω πως έζησα πολύ όμορφα σχολικά χρόνια, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα», σημειώνει.

«Ένιωθα μειονεκτικά…»

Αν και πέρασε όμορφα σχολικά χρόνια, τον Μάριο πάντα τον έτρωγε κάτι. Το γεγονός πως δεν μπορούσε να δει και να χαρεί όσα οι συνομήλικοί του. Αυτό, όπως παραδέχεται, τον κάνει να νιώθει μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά.

«Ένιωθα, πραγματικά, μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά, επειδή αυτά μπορούσαν κι έβλεπαν τα αεροπλάνα που πετούσαν, τα πουλιά, και όλα τα άλλα, ενώ εγώ τίποτα. Αυτό είναι κάτι που το νιώθω μέχρι σήμερα, αλλά καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Σίγουρα νιώθω ένα παράπονο γι’ αυτό, αλλά επαναλαμβάνω δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πλέον.

»Πλέον, αποδέχτηκα πλήρως την κατάστασή μου και ζω τη ζωή μου κανονικά. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα αυτό που ήθελα, έγινα φιλόλογος και σήμερα διδάσκω. Αυτό μου δίνει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη να προχωρήσω μπροστά κι ειδικά το γεγονός πως οι μαθητές μου με σέβονται πλήρως, με αγαπούν και μου το δείχνουν και δεν με δυσκολεύουν, σχεδόν, ποτέ.

»Οι μαθητές μου πραγματικά αποδέχονται τη διαφορετικότητά και αυτό είναι πολύ υπέρ μου, ειδικά σε αυτό το στάδιο που ακόμη δεν υπάρχει πλήρης σεβασμός στα άτομα με αναπηρίες, τόσο από την κοινωνία όσο και από το ίδιο το κράτος. Πιστεύω αυτό, ίσως, να οφείλεται στο γεγονός πως τα παιδιά είναι πιο δεκτικά από τους μεγάλους. Πάντως, πρέπει να πω πως κι εγώ αγαπώ τους μαθητές μου και τους εκτιμώ πάρα πολύ», συμπληρώνει, λέγοντας πως μετά το σχολείο επιστρέφει στις διδακτικές αίθουσες, όχι σαν καθηγητής αλλά σαν φοιτητής, στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου όπου κάνει το μεταπτυχιακό του, το οποίο βρίσκεται στο τελευταίο του έτος.

Η παραπομπή στον ψυχίατρο

Όπως έχει λεχθεί, ήδη ο Μάριος είναι φιλόλογος. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2010 ως συμβασιούχος και σήμερα είναι μόνιμος επί δοκιμασία. Δηλαδή, είναι ένα βήμα πριν από τη μονιμοποίηση. Όμως, το γεγονός πως έχει μία σταθερή δουλειά δεν σημαίνει ότι έχουν επιλυθεί όλα του τα προβλήματα, αφού είναι κι αυτός ένα θύμα της γραφειοκρατίας και της έλλειψης του απαραίτητου σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες. Κι αυτό, γιατί πρόσφατα παραπέμφθηκε από το ιατροσυμβούλιο, από το οποίο ανά τακτά χρονικά διαστήματα περνά για να διαπιστωθεί εάν έχει αλλάξει κάτι στην κατάστασή του, σε ψυχίατρο, άκουσον-άκουσον, για φυγοστρατία. Επίσης, παραπέμφθηκε και σε ψυχολόγο αλλά και νευρολόγο.

«Παρότι η παραπομπή μου σε ψυχίατρο ήταν για μένα προσβλητική και εξευτελιστική, όπως καταγγέλλω και στην Επίτροπο Διοικήσεως με επιστολή μου, εντούτοις πήγα και η ψυχίατρος ετοίμασε σχετική έκθεση η οποία ήταν υπέρ μου. Όμως, επειδή ένιωθα και νιώθω τόσο προσβεβλημένος, έκανα, όπως είπα, και καταγγελία στην Επίτροπο Διοικήσεως», συνεχίζει, σημειώνοντας ότι το θέμα έχει αισίως διευθετηθεί.

Έκθεση-κόλαφος της Επιτρόπου Διοικήσεως

Αξίζει να σημειωθεί πως στην Επίτροπο Διοικήσεως Ελίζα Σαββίδου υποβλήθηκε και δεύτερη καταγγελία από εκπαιδευτικό, ο οποίος αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα. Στην έκθεσή της η Επίτροπος Διοικήσεως, στα σχόλια-συμπεράσματά της, αναφέρει, μεταξύ άλλων, πως η απόφαση της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (ΕΕΥ) να παραπέμψει τους καταγγέλλοντες για εξέταση από ιατροσυμβούλιο του Υπουργείου Υγείας, ενόψει της προσφοράς της σε αυτούς μόνιμου, με δοκιμασία, διορισμού, βασίστηκε στο άρθρο 28 των περί Δημόσιας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμων, το οποίο έχει εφαρμογή στις περιπτώσεις όσων έχουν απαλλαχθεί νόμιμα από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις για λόγους υγείας.

«Ωστόσο, οι καταγγέλλοντες, προφανώς, δεν απαλλάχθηκαν για λόγους υγείας από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις, αλλά λόγω της αναπηρίας τους, κινητική και οπτική αντίστοιχα, που είναι μια μακροχρόνια κατάσταση, η οποία θα πρέπει να διαχωρίζεται από την κατάσταση της υγείας. Πέραν τούτου, επιβεβαιώθηκε τόσο η αναπηρία τους, ως μακροχρόνια κατάσταση, όσο και η καταλληλότητά τους για την άσκηση του επαγγέλματος του εκπαιδευτικού, από την Ειδική Πολυθεματική Επιτροπή, κατά την αξιολόγησή τους για τον σκοπό της εγγραφής τους στους Ειδικούς Καταλόγους Διοριστέων Εκπαιδευτικών», προσθέτει η Επίτροπος διαμηνύοντας, ακόμη, ότι «η παραπομπή των καταγγελλόντων σε ιατροσυμβούλιο από την ΕΕΥ, συνιστούσε δυσμενή / λιγότερο ευνοϊκή μεταχείρισή τους σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς χωρίς αναπηρία και επομένως άμεση διάκριση λόγω αναπηρίας, η οποία είναι απαγορευμένη με βάση τη νομοθεσία διάκριση».

Νουθεσίες προς ΕΕΥ

Ταυτόχρονα, η κ. Σαββίδου τονίζει πως η διερεύνηση των καταγγελιών κατέδειξε ότι οι στερεότυπες και κοινές προκαταλήψεις για την αναπηρία δεν είναι μόνο ανακριβείς και εσφαλμένες αλλά και επικίνδυνες, καθώς, αφενός, ενισχύουν τον στιγματισμό μιας ήδη περιθωριοποιημένης και πολλαπλά εμποδιζόμενης ομάδας ανθρώπων λόγω της διαφορετικότητάς τους και, αφετέρου, καταλήγουν σε απαγορευμένες διακρίσεις και παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην εργασία.

«Η ΕΕΥ δεν θα πρέπει να υποβάλλει τα άτομα με αναπηρία, που είναι εγγεγραμμένα στους Ειδικούς Καταλόγους Διοριστέων Εκπαιδευτικών και στα οποία προσφέρει μόνιμο διορισμό, με δοκιμασία, στη δημόσια εκπαίδευση, στη διαδικασία αξιολόγησής τους από ιατροσυμβούλιο. Εφόσον πρόκειται για άτομα εγγεγραμμένα στους Ειδικούς Καταλόγους, σημαίνει ότι πρόκειται για άτομα με μακροχρόνια βλάβη και παράλληλα κατάλληλα για την άσκηση των καθηκόντων της θέσης που τους προσφέρεται, οπότε και δεν χρειάζεται η κρίση του ιατροσυμβουλίου, αφού για τα εν λόγω ζητήματα προηγήθηκε η κρίση και απόφαση της Ειδικής Πολυθεματικής Επιτροπής.

»Ενόψει των ανωτέρω, η Έκθεση υποβάλλεται στην ΕΕΥ, η οποία καλείται να τερματίσει την πρακτική της παραπομπής των ατόμων με αναπηρία που είναι εγγεγραμμένα στους Ειδικούς Καταλόγους σε ιατροσυμβούλιο, όταν τους προσφέρει διορισμό, με δοκιμασία, σε μόνιμη θέση στη δημόσια εκπαίδευση. Διαφορετικά, θα συνεχίζεται η παραβίαση της νομοθεσίας και η διακριτική μεταχείριση των ατόμων με αναπηρία κατά την πρόσβασή τους στην εργασία στη δημόσια εκπαίδευση.

»Αναμένεται επίσης από την ΕΕΥ να φροντίσει αμέσως για την καταβολή στον δεύτερο καταγγέλλοντα (Μάριο Κασουλή), του μισθού που του αναλογεί για την περίοδο κατά την οποία εργάστηκε και δεν πληρώθηκε, αν δεν το έχει ήδη πράξει, ως το ελάχιστο μέτρο στην κατεύθυνση της άρσης της δεύτερης διαπιστωθείσας διάκρισης λόγω αναπηρίας», καταλήγει η Επίτροπος Διοικήσεως.

Δεν υπάρχει ο απαραίτητος σεβασμός

Σε ό,τι αφορά τον σεβασμό στα άτομα με αναπηρίες και βάσει των πιο πάνω, ο Μάριος αναφέρει πως δυστυχώς σε αυτόν τον τομέα υστερούμε πολύ ως λαός.

«Αυτό βέβαια είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα μόνο και μόνο από το γεγονός πως κάποιο οδηγοί σταθμεύουν σε χώρους αναπήρων. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να καλλιεργηθεί η απαραίτητη κουλτούρα σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, θα γίνει μόνο όταν ο κυπριακός λαός αλλάξει τρόπο σκέψης.

»Επίσης, το κράτος δυστυχώς υστερεί κι αυτό σε αυτόν τον τομέα και πρέπει να γίνει πιο ευαίσθητο σε πολλά ζητήματα, μη βάζοντας τα άτομα με αναπηρίες σε δεύτερη μοίρα ή σε δύσκολη-μειονεκτική θέση. Πρέπει πραγματικά να γίνουν πάρα πολλά βήματα για κοινωνική ενσωμάτωση και σεβασμό των ατόμων με αναπηρίες κι επαναλαμβάνω, για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτ' απ’ όλα να το θέλουμε κι εμείς ως λαός», εξηγεί περαιτέρω.

Τα δικά του μηνύματα

Πάντως, με βάση τις εμπειρίες του ο Μάριος, κλείνοντας, θέλησε να περάσει τα δικά του μηνύματα μαχητικότητας και ζωής.

«Ο καθένας μας έχει τα προβλήματά του, κουβαλά τον δικό του σταυρό και πρέπει να είμαστε δυνατοί για να τα αντιμετωπίσουμε. Πρέπει ό,τι μας συμβαίνει να το αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Δεν πρέπει, επίσης, να χάνουμε τις ελπίδες μας, γιατί χωρίς την ελπίδα δεν μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα, θέλω να πω στα παιδιά που αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα να μην το βάζουν ποτέ κάτω. Να το παλέψουν. Ακόμα κι αν τους έρχονται αναποδιές στον δρόμο τους πρέπει να τις προσπερνούν. Εάν παλέψουν για τα όνειρά τους και πιστέψουν σε αυτά, θα τα καταφέρουν», κατέληξε.