Ο ΑΡΓΥΡΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ, ΑΛΛΑ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΧΗ

Το 1999 ένα τροχαίο ατύχημα είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει άρδην ολόκληρή του η ζωή, αφού πέρασε από τρία χειρουργεία, κρίθηκε 75% ανάπηρος, έχασε τη δουλειά του και, έκτοτε, προσπαθεί, δίνει αγώνα, για να αντιμετωπίσει και, κυρίως, να συμβιβαστεί με τα νέα δεδομένα

«Κατάφερα να φτιάξω μια δεμένη, γεμάτη αγάπη οικογένεια. Έκανα τρεις δουλειές για να μη λείψει ποτέ τίποτα στα τέσσερα παιδιά μου. Το πρωί δούλευα στα Δημόσια Έργα, το απόγευμα σε ραδιοφωνικό σταθμό και το βράδυ σε εστιατόριο» αλλά, «από το 2010 και μετά, χάθηκε κάθε ελπίδα για μένα. Διαλύθηκε η ζωή και η οικογένειά μου»

«Οι περισσότεροι νομίζουν ότι δεν θέλω να δουλέψω και ότι δεν προσφέρω τίποτα στην οικογένειά μου, αλλά δεν είναι αλήθεια. Στεναχωριέμαι, νιώθω ότι πνίγομαι, ότι δεν αξίζω την αγάπη κανενός. Δεν έχω φίλους αλλά ούτε και ανθρώπους που να ενδιαφέρονται και να νοιάζονται για μένα, εκτός από την οικογένειά μου»

Σε όλους όσοι κουβαλούν όλα εκείνα τα σωματικά αλλά και ψυχικά τραύματα ενός τροχαίου εύχομαι να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που πραγματικά τους αγαπούν και τους συμπαραστέκονται. Η ψυχική δύναμη που απαιτείται ώστε να μπορέσει κανείς να αντέξει αυτόν τον μεγάλο Γολγοθά είναι πολύ μεγάλη»

Όπως είχαμε γράψει και στο παρελθόν, μία ρήση λέει πως «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος». Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει και το βιώνει στο πετσί του ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Αργύρης Ιακώβου. Ένας άνθρωπος που είδε τη ζωή του να αλλάζει καθημερινά από το 1999, έπειτα από ένα σοβαρό ατύχημα που είχε. Μάλιστα, τα συνεχιζόμενα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, σε συνδυασμό με το γεγονός πως είναι κλειστός τύπος, τον έχουν οδηγήσει στο τέλμα. Πλέον δηλώνει πολύ απογοητευμένος από τη ζωή και προτιμά να βρίσκεται στο σπίτι του παρά να βγαίνει έξω, περιορίζοντας τις εξόδους του στο να πάει στο νοσοκομείο ή τη γυναίκα του στην εργασία της.

Όταν άρχισαν όλα…

Ο Αργύρης γεννήθηκε στην Πάφο στις 2 Δεκεμβρίου του 1971. Πριν από το ατύχημα που είχε, τον Νοέμβριο του 1999, είχε μία όμορφη και ήρεμη ζωή. «Κατάφερα να φτιάξω μια δεμένη, γεμάτη αγάπη οικογένεια. Έκανα τρεις δουλειές για να μη λείψει ποτέ τίποτα στα τέσσερα παιδιά μου. Το πρωί δούλευα στα Δημόσια Έργα, το απόγευμα σε ραδιοφωνικό σταθμό και το βράδυ σε εστιατόριο», προσθέτει, λέγοντας πως αν γινόταν να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να αποτρέψει το ατύχημα θα ήταν ό,τι καλύτερο. Σε σχέση με το ατύχημά του αναφέρει πως, ενώ οδηγούσε το μηχανάκι του, κτυπήθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο που εκινείτο στην αντίθετη κατεύθυνση όταν στην προσπάθεια να του στρίψει δεξιά δεν πρόλαβε να το πράξει. Ο οδηγός που τον παρέσυρε του επέρριψε όλη την ευθύνη.

Τον είχαν ξεγραμμένο

Η σύγκρουση ήταν βίαιη και σφοδρή και λόγω της κατάστασής του μεταφέρθηκε εσπευσμένα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ενώ στη συνέχεια -κατόπιν αιτήματος, επιμονής αλλά και διαμεσολάβησης άλλων- μεταφέρθηκε στο παλαιό Νοσοκομείο Λευκωσίας, υποστηριζόμενος από αναπνευστήρα.

Οι γιατροί τις πρώτες μέρες ανέμεναν πως δεν θα άντεχε και θα κατέληγε από τα τραύματά του, ειδοποιώντας μάλιστα και τους συγγενείς του να αναμένουν τα χειρότερα και να προετοιμάζονται ακόμη και για κηδεία. Οι γιατροί, όπως λέει, τον είχαν ξεγραμμένο. «Μου μιλούσαν, καταλάβαινα πλήρως τι μου έλεγαν, αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω ή να εξηγήσω πράγματα. Ένιωθα ότι είχε κάποιον δίπλα μου, αλλά δεν μπορούσα να αντιδράσω. Ένιωθα επίσης έντονα τους πόνους κι αντιλαμβανόμουνα ότι είχα κτυπήσει σοβαρά αλλά, επαναλαμβάνω, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους υπόλοιπους», προσθέτει.

Η πρώτη… Ανάσταση κι ο Γολγοθάς

Παρά το γεγονός πως οι γιατροί τον είχαν τελειωμένο, εντούτοις, ο Αργύρης τα κατάφερε, ξεπέρασε τον κίνδυνο και εξήλθε της Εντατικής. Έπειτα άρχισε να μιλάει και να προσπαθεί να καθησυχάσει την οικογένειά του, που από την πρώτη στιγμή ήταν κοντά του. Την ίδια μέρα, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Μία στην κνήμη και μία στον αντίχειρα. Κατά τη μία εκ των δύο επεμβάσεων, σε αυτήν στον αντίχειρα, ιατρικό λάθος είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση-παραμόρφωσή του.

Πέραν των τραυμάτων που οι γιατροί διαπίστωσαν, αντιμετώπιζε και σοβαρό πρόβλημα στο ισχίο. «Έλεγα στους γιατρούς ότι ένιωθα το ένα μου πόδι πιο κοντό από το άλλο, αλλά με έβγαζαν τρελό. Δυστυχώς κάποια λάθη των γιατρών έκαναν την κατάστασή μου ακόμη χειρότερη», επισημαίνει. Έτσι και παρότι το ανέφερε στους γιατρούς, ότι είχε αρκετούς και δυνατούς πόνους στο σημείο, αυτοί τον αγνόησαν, αφού θεώρησαν πως δεν είχε επηρεαστεί το σημείο από το ατύχημα. Όταν τελικά οι γιατροί διαπίστωσαν ότι όντως είχε επηρεαστεί το ισχίο ήταν, κάπως, αργά.

Μετά τη διάγνωση μεταφέρθηκε στο εξωτερικό (Ελλάδα) όπου έκανε τρίτη χειρουργική επέμβαση (αρθροπλαστική αριστερού ισχίου). Ωστόσο και αυτή η επέμβαση δεν είχε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, με συνέπεια να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τον σπόνδυλό του και να δυσκολεύεται να κινηθεί, ενώ απεκόμισε σοβαρά προβλήματα και στον αυχένα, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη πιο πολύ την καθημερινότητά του. Προβλήματα που, δυστυχώς, θα τον ακολουθούν για πάντα, αφού πλέον δεν μπορεί να γίνει οτιδήποτε για αντιμετώπιση ή καλυτέρευση της υφιστάμενης κατάστασης της υγείας του.

Η απόλυση έπειτα από 19 χρόνια εργασίας

Συνεπεία όλων των πιο πάνω, ο Αργύρης δεν μπορούσε να συνεχίσει την εργασία του, αλλά άντεξε για μερικά χρόνια, μέχρι που ζήτησε να αποσπαστεί σε κάποιο γραφείο για να κάνει γραφειακή εργασία. Σημειώνεται πως πριν από το ατύχημα εργαζόταν για 19 χρόνια στο Τμήμα Δημοσίων Έργων και λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε δεν μπορούσε να συνεχίσει την εργασία του.

Για τον λόγο αυτόν υπέβαλε αίτημα για μεταφορά του σε κάποιο γραφείο, σε οποιανδήποτε υπηρεσία. Το αίτημά του, ωστόσο, απορρίφθηκε χωρίς καμία συζήτηση και παραπέμφθηκε σε ιατροσυμβούλιο, το οποίο συνέστησε όπως λάβει πρόωρη σύνταξη, λόγω ανικανότητας για εργασία. Κρίθηκε κατά 75% ανάπηρος. Αντ’ αυτού, όμως, η Υπηρεσία του κίνησε όλες τις διαδικασίες και, εντός δύο εβδομάδων, του επιδόθηκε επιστολή απόλυσης (Δεκέμβριος 2010), με το αιτιολογικό ότι το ιατροσυμβούλιο στην έκθεσή του ανέφερε πως «συνιστάται η πρόωρη αφυπηρέτησή του». Για να μην αντιδράσει περαιτέρω, η Υπηρεσία του φρόντισε να του καταβληθεί το ταμείο προνοίας του εντός δύο εβδομάδων, αντί σε έξι μήνες, όπως γίνεται με όλους όσοι απολύονται από την εργασία τους.

Τα προβλήματα στη διαβίωσή του και η ενασχόληση με την αγιογραφία

Ένεκα των πιο πάνω, ο Αργύρης αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, αφού όσα έπαιρνε ή όσα παίρνει, λόγω της εργασίας που έκανε στα Δημόσια Έργα, δεν επαρκούσαν και δεν επαρκούν για να συντηρήσει την οικογένειά του. Μάλιστα, όταν εκδιώχθηκε από την εργασία του είχε ανήλικα παιδιά που πήγαιναν ακόμα σχολείο, ενώ η μεγάλη του κόρη ήταν φοιτήτρια και συνεπώς οι ανάγκες πολύ μεγάλες.

Όπως μας λέει, αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη διαβίωση του, ενώ δεν μπορεί ούτε να εξυπηρετήσει καν τις υποχρεώσεις του, όπως η πληρωμή των δόσεων του δανείου που έλαβε και η καταβολή φόρων προς το Κράτος και τον Δήμο του. Για να βγάλει κάποια επιπρόσθετα χρήματα, τα οποία είναι αναγκαία για να έχει μία καλύτερη ζωή, ασχολείται με την αγιογραφία. Αρχικά, ξεκίνησε αυτή την ενασχόληση ερασιτεχνικά, όμως, έπειτα από παρότρυνση να ασχοληθεί πιο επαγγελματικά για να βγάζει τα προς το ζην, αποφάσισε να το κάνει σε πιο εντατικό βαθμό, σε καθημερινή βάση πλέον.

Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Παρότι έχει αποσπάσει καλές κριτικές, εντούτοις, δεν υπάρχει ενδιαφέρον για πώληση των έργων και των αγιογραφιών του, γεγονός που τον απογοήτευσε και συνεχίζει να τον απογοητεύει μέχρι σήμερα. Κι αυτό επειδή, ενώ κάνει κάτι που του αρέσει και θα μπορούσε να του αποδώσει κάποιο κέρδος, η χαμηλή ζήτηση στην αγορά έχει ως αποτέλεσμα η συντριπτική πλειοψηφία των αγιογραφιών και των έργων του να μένουν απούλητα.

Η απογοήτευση

Όλα τα πιο πάνω, σε συνδυασμό και με τ' αυξημένα προβλήματα τόσο της υγείας του -είναι διαβητικός, έχει πίεση, σκωληκοειδίτιδα από το άγχος και υπέστη και μικρό εγκεφαλικό- όσο και εντός της οικογένειάς του, έχουν λυγίσει και γονατίσει τον Αργύρη ο οποίος, πλέον, έχει χάσει όλες τις ελπίδες του και νιώθει πολύ απογοητευμένος από τη ζωή. Δεν έχει ούτε καν όρεξη για να ζήσει, όπως τονίζει, μένει συνεχώς στο σπίτι, κλεισμένος στους τέσσερεις τοίχους. Κι αυτό για να αποφύγει πιθανά σχόλια από την κοινωνία.

«Ήξερα ότι η ενασχόλησή μου με την αγιογραφία δεν θα μου απέφερε όλα όσα πίστευα, αλλά δεν ανέμενα σε καμία περίπτωση πως δεν θα υπήρχε κανένα ενδιαφέρον. Έχω γεμίσει παντού το σπίτι με τα δημιουργήματά μου. Τα βλέπω και στεναχωριέμαι πολύ. Επίσης, το γεγονός πως δεν μπορώ να προσφέρω μια αξιοπρεπή διαβίωση στην οικογένειά μου με απογοητεύει ακόμη περισσότερο, δημιουργώντας μου επιπρόσθετα προβλήματα. Προβλήματα που, ωστόσο, δεν έχω τη δύναμη να αντιμετωπίσω, δυστυχώς», εξηγεί περαιτέρω και σημειώνει με παράπονο:

«Όλη αυτή η κατάσταση, μου είναι φοβερά δύσκολο να τη χειριστώ. Για τον λόγο αυτόν προτιμώ να ‘μαι σπίτι, στις σκέψεις μου και πού και πού κάνω και καμία αγιογραφία, απλά για να περνά η ώρα μου. Είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος και βγαίνω πολύ σπάνια έξω από το σπίτι. Αντιλαμβάνεστε, το να είσαι συνέχεια σπίτι είναι ό,τι χειρότερο, όμως, δεν έχω και πολλές επιλογές».

«Νιώθω ότι πνίγομαι»

«Από το 2010 και μετά χάθηκε κάθε ελπίδα για μένα. Διαλύθηκε η ζωή και η οικογένειά μου. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι δεν θέλω να δουλέψω και ότι δεν προσφέρω τίποτα στην οικογένειά μου, αλλά δεν είναι αλήθεια. Στεναχωριέμαι, νιώθω ότι πνίγομαι, ότι δεν αξίζω την αγάπη κανενός. Δεν έχω φίλους αλλά ούτε και ανθρώπους που να ενδιαφέρονται και να νοιάζονται για μένα, εκτός από την οικογένειά μου αλλά και τη μητέρα μου, που δυστυχώς έχασα πριν από δύο χρόνια», σημειώνει με ακόμη μεγαλύτερο παράπονο, στέλνοντας, ωστόσο, μηνύματα μαχητικότητας σε όλους όσοι έτυχε να είναι θύματα τροχαίου ατυχήματος.

«Σε όλους όσοι κουβαλούν όλα εκείνα τα σωματικά αλλά και ψυχικά τραύματα ενός τροχαίου εύχομαι να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που πραγματικά τους αγαπούν και τους συμπαραστέκονται. Η ψυχική δύναμη που απαιτείται ώστε να μπορέσει κανείς να αντέξει αυτόν τον μεγάλο Γολγοθά είναι πολύ μεγάλη. Δύναμη φίλοι μου και πίστη στον Θεό. Η ζωή χωρίς όνειρα δεν παλεύεται, αλλά πρέπει να βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να επιβιώσουμε. Ο Θεός να προσέχει όλους μας και μακάρι να μη χαθούν και να μην καταστραφούν άλλες ζωές στην άσφαλτο», καταλήγει.