Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΣΕΙΡΑ ΕΚΤΙΖΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟ

Ο Παντελής Παντελή, σε ηλικία 43 χρονών, χαίρεται τους κόπους του που ευοδώνονται και απολαμβάνει γαλήνια ζωή σε αγροτόσπιτο μαζί με τη γυναίκα του και… τα οκτώ του παιδιά

Μεγάλωσε στη Λεμεσό και εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Στέλλα. Βρήκε δουλειά στην Κυβέρνηση και πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση του. Όμως ο ίδιος δεν αισθανόταν ικανοποιημένος με τη ζωή του μέχρι τότε. Όπως είπε ο ίδιος στην Κυριακάτικη «Σ», είχε όνειρο από παιδί να αποκτήσει μια δική του φάρμα και να έχει σπίτι σε χωριό

Τα οκτώ παιδιά σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όπως μας είπε η κ. Στέλλα, στερήθηκε η ίδια πολλά πράγματα, αλλά η αγάπη που έπαιρνε και συνεχίζει να λαμβάνει είναι τόσο μεγάλη, που μεγαλύτερη ευτυχία από αυτήν που ζει δεν μπορεί να φανταστεί

Οι περισσότεροι των περασμένων γενεών θυμούνται πολύ καλά την τηλεοπτική σειρά «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι». Η αγαπημένη σειρά της δεκαετίας του ’70, που βγήκε από τα βιβλία της Λόρα Ίνκγαλς Ουάιλντερ, διήρκεσε για εννέα ολόκληρες σεζόν και κέρδισε φανατικούς τηλεθεατές απ' όλο τον κόσμο. Ένας τέτοιος ήταν και ο Παντελής Παντελή από τη Λεμεσό, που βλέποντας τη συγκεκριμένη σειρά, ονειρευόταν μια τέτοια γαλήνια ζωή σε αγροτόσπιτο μαζί με την οικογένειά του. Μεγάλωσε με αυτόν τον στόχο. Ήξερε ότι μια μέρα θα παρατούσε τη ζωή στην πόλη και θα μετοικούσε σε χωριό. Δεν ήξερε πώς και πού, αλλά ήξερε ότι θα τα κατάφερνε και αυτό είχε σημασία για τον ίδιο. Κι όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά σε ηλικία 43 χρονών χαίρεται τους κόπους του που ευοδώνονται και απολαμβάνει την οικογένειά του με τη γυναίκα του και… τα οκτώ του παιδιά!

Κυβερνητικός… γεωργός

Ο Παντελής Παντελή μεγάλωσε στη Λεμεσό και εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Στέλλα. Βρήκε δουλειά στην Κυβέρνηση και πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση του. Όμως ο ίδιος δεν αισθανόταν ικανοποιημένος με τη ζωή του μέχρι τότε. Η ζωή στην πόλη δεν τον γέμισε, ίσα ίσα που τον απομάκρυνε πολύ από τα δικά του «θέλω». Όπως είπε ο ίδιος στην Κυριακάτικη «Σ», είχε όνειρο από παιδί να αποκτήσει μια δική του φάρμα και να έχει σπίτι σε χωριό. Κάτι που δεν εύρισκε και πολύ σύμφωνη τη σύζυγό του, αλλά δεν ήξερε και πολλά τότε και δεν εξέφερε την άποψή της.

«Μου άρεσαν πολύ τα ζώα. Αλλά δεν είχα δική μου γη. Βέβαια πάντα πίστευα ότι άμα θέλεις κάτι, όρεξη να ΄χεις, να το αγαπάς και θα το καταφέρεις. Ο καθένας από μας δημιουργεί τον δικό του δρόμο». Χωρίς πολλά πολλά πήρε τη γυναίκα του και τα πρώτα του δύο παιδιά και κατέβηκαν στο χωριό Ανώγυρα της επαρχίας Λεμεσού, όπου εγκαταστάθηκαν σε ένα κομμάτι γης που έδωσε ο πατέρας της Στέλλας. «Αυτό ήθελα να κάνω, αυτό ήθελα να μάθω. Να γνωρίσω καλύτερα τη γη και τα ζώα του τόπου μου, και να ζήσει η οικογένειά μου από αυτά. Σιγά σιγά καταφέραμε να κτίσουμε τη δική μας μονάδα και να μπορούμε να το κάνουμε επιχείρηση όλο αυτό».

Η ζωή στο χωριό

Η Στέλλα Παντελή σίγουρα δεν ονειρεύτηκε μια ζωή στο χωριό. Ο τρόπος όμως που της παρουσίαζε το όραμά του ο Παντελής δεν την άφηνε ασυγκίνητη. Από το 1998 απέκτησαν ένα κτήμα στην Ανώγυρα για να ασχολούνται ερασιτεχνικά με τη γη και να φροντίζουν λίγα ζωντανά, αλλά τελικά έμειναν εκεί για τα καλά. «Η πρώτη μου αντίδραση σίγουρα ήταν αρνητική. Κάναμε το σπιτικό μας στη Λεμεσό και δεν ήξερα τι θα ήταν καλύτερο για μας. Θυμάμαι τότε είχαμε και τα δυο μας παιδάκια και δεν ήταν εύκολη η απόφαση. Όμως μου άρεσε το ρίσκο. Είχα εμπιστοσύνη στον Παντελή, ότι αυτό που είχε στο μυαλό του θα πετύχαινε». Σίγουρα η μετάβαση, η εγκατάσταση και ο εγκλιματισμός δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

«Όταν αποφασίσαμε να έρθουμε δεν είχαμε ούτε ρεύμα, ούτε νερό, αλλά ήμασταν με τη γεννήτρια. Ήταν πολύ δύσκολη η ζωή. Αντέξαμε περισσότερα από τρια χρόνια χωρίς ρεύμα. Και μόνο με ένα αυτοκίνητο». Λίγο η υπομονή, λίγο η αγάπη του ενός προς τον άλλον και ο σεβασμός, λίγο η επιμονή και η πίστη στον στόχο, κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα προς το ζην αλλά και παράλληλα να αυξήσουν την οικογένειά τους. «Δεν είχα ποτέ κάποιο όνειρο από μικρή να κάνω πολλά παιδιά. Ο Παντελής ήταν αυτός που είχε λατρεία στα παιδιά. Καλοδεχούμενα ερχόντουσαν τα παιδιά και το γνωρίζαμε από πριν ότι μάλλον θα ερχόντουσαν κι άλλα».

4 και 4 παιδιά

Τα οκτώ παιδιά σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όπως μας είπε η κ. Στέλλα, στερήθηκε η ίδια πολλά πράγματα, αλλά η αγάπη που έπαιρνε και συνεχίζει να λαμβάνει είναι τόσο μεγάλη, που μεγαλύτερη ευτυχία από αυτή που ζει δεν μπορεί να φανταστεί. «Σίγουρα δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου με λιγότερα παιδιά. Όσες δυσκολίες και αν βρήκαμε, όσο κι αν στερηθήκαμε, χαλάλι τους όλα. Σήμερα οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε είναι περισσότερο στη διαφορά ηλικίας. Ο μεγαλύτερός μου γιος είναι 19 χρονών και το μικρότερό μου παιδί ενάμιση έτους. Η βοήθεια όμως που έχω από όλα τα παιδιά είναι πολύτιμη».

Ο κος Παντελής κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του ίση «ομάδα», έχοντας τέσσερα κορίτσια και τέσσερα αγόρια. Είναι ευχαριστημένος με όσα πέτυχε στη ζωή του στα 43 του χρόνια και σίγουρα ευχαριστεί τον Θεό για όλα όσα εξασφάλισε για τον ίδιο και την οικογένειά του. Μάλιστα ο μεγαλύτερός του γιος δουλεύει στη φάρμα που έστησε με τόσο μεράκι και ελπίζει να ακολουθήσουν και άλλα μέλη της οικογένειάς του, ώστε να συνεχίσει μια παράδοση οικογενειακή για ακόμη περισσότερα χρόνια.

Η φάρμα, το χαλλούμι και η Ολλανδία

Το «Αγρόκτημα Σταλιά», όπως ονόμασε την ιδιοκτησία του, έγινε με πολύ κόπο και μόχθο. «Στην αρχή, το 2000 περίπου, είχα 3-4 αιγοπρόβατα που έβγαζαν γάλα ίσα για να έχουμε στο σπίτι μας. Με αυτό φτιάχναμε το γιαούρτι μας, το χαλλούμι μας και όλα τα σχετικά. Οι φίλοι που έρχονταν στο σπιτικό μας, μας ζητούσαν από τα παράγωγά μας και εμείς δίναμε δεξιά και αριστερά. Σιγά σιγά με την καλύτερη διαφήμιση που μπορούσαμε να έχουμε το 'από στόμα σε στόμα', και με τη βοήθεια ευρωπαϊκών χορηγιών για νέους κτηνοτρόφους, γεωργούς κλπ, δημιουργήσαμε το 'Ανωυρκάτικο'. Σκοπός μας είναι να συνεχίσουμε την ποιοτική παραγωγή και να καταφέρουμε να διατηρήσουμε αυτή την παραγωγή για χρόνια, να μεγαλώσει και επόμενες γενιές».

Στην οικογενειακή επιχείρηση ο καθένας από την οικογένεια έχει τα δικά του καθήκοντα. Ακόμη και τα μικρά παιδιά συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στη συντήρηση της βιοτεχνικής μονάδας παραγωγής χαλλουμιών, τυριού, γιαουρτιού κ.ά. Σήμερα έχουν στην ιδιοκτησία τους περίπου 500 αιγοπρόβατα και δημιουργούν και παράγουν ό,τι μπορεί να παραχθεί από το γάλα του αιγοπροβάτου. Η χάρη του βιολογικού χαλλουμιού που παράγουν έχει ταξιδέψει πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, εφόσον εξάγεται στην Ολλανδία. Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση που παίρνει ο κ. Παντελής, όμως, είναι όταν εμφανίζονται στο κατάστημά του και στο τυροκομείο του άνθρωποι από όλη την Κύπρο, από Λευκωσία, από Πάφο και από Λάρνακα, γιατί προτιμούν τα δικά του ποιοτικά προϊόντα.

«Σημασία δεν έχει το βουνό, αλλά η θέα από εκεί»

Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η άποψή του για τους νέους σήμερα που έχουν «κτυπηθεί» από τις επιπτώσεις της κρίσης. Σε ερώτησή μας, τι θα συμβούλευε τους απογοητευμένους νέους κάποιος, που ξεκίνησε από το μηδέν και με επιμονή και υπομονή κατάφερε να πετύχει τους στόχους του, δήλωσε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και προορισμένος να κάνει κάτι για να πετύχει.

«Φτάνει να ξέρει τι θέλει, να το αγαπά και να το προσπαθεί ώσπου να το πετύχει. Ξέρεις, όταν στέκεσαι στους πρόποδες του βουνού και βλέπεις το θεόρατο βουνό μπροστά σου, φοβάσαι. Όταν όμως φτάσεις ψηλά στο βουνό, τότε βλέπεις μπροστά σου να απλώνεται μια θέα, στην όψη της οποίας δεν μπορείς να συγκρίνεις κάτι άλλο. Τώρα με ρωτάς αν έχω στόχο να πετύχω κι άλλα και να φτάσω ακόμη πιο ψηλά, νομίζω πως όχι. Όσο πιο ψηλό είναι το βουνό και το ανέβεις, τότε υπάρχει κίνδυνος να χάσεις τη θέα. Στόχος μου, όπως σου ανέφερα, είναι να φτιάχνω λίγα, αλλά καλά και ποιοτικά. Δεν θα μπορούσα να μπω στη μαζική παραγωγή. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα. Η ανομβρία έφερε πολλές επιπτώσεις και στην παραγωγή γάλακτος. Όταν δεν έχουμε γάλα, δεν μπορούμε να παράγουμε. Το ψάχνουν στην αγορά και δεν το βρίσκουν. Πρέπει να ακολουθούμε τη φύση και να μην παραποιούμε. Αν δεν έχουμε, δεν παράγουμε. Απλά!».