Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΔΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Από τον Αύγουστο του 2007 έως και τουλάχιστον τον Μάιο του 2010 πέρασε από μύρια κύματα, μπήκε τέσσερεις φορές στο χειρουργείο, ακρωτηρίασε το δεξί πόδι μέχρι το γόνατο, έκανε χημειοθεραπείες, ενώ αφαίρεσε και μέρος του πνεύμονά του

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα τέσσερα με πέντε χρόνια (2007-2010) αυτά ήταν αρκετά επώδυνα και παράξενα αφού, πριν καν προλάβει να συμβιβαστεί στα νέα δεδομένα, ένα νέο κτύπημα ερχόταν και τα ανέτρεπε

«Όλα όσα έζησα πραγματικά με κάνουν πιο δυνατό και με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα για να ζήσω τη ζωή μου και να απολαύσω κάθε στιγμή γιατί, όσο κι αν ακούγεται στερεότυπο, όσα κι αν σου τύχουν, η ζωή συνεχίζεται»

Σήμερα ο Σωτήρης, προσαρμοζόμενος στα νέα δεδομένα της ζωής του, συνεχίζει να ζει και να κάνει πράγματα που αρτιμελείς ίσως να μην έκαναν ή να μην κάνουν ποτέ, αφού πάει γυμναστήριο, παίζει μπάσκετ, ενώ ετοιμάζεται πυρετωδώς και για Παραολυμπισμό

Λένε πως η ζωή δεν φέρεται σε όλους μας το ίδιο. Σε κάποιους δίνει πολλά κτυπήματα και σε άλλους σχεδόν τίποτα. Αυτό είναι αλήθεια και αποδεικνύεται κάθε βδομάδα μέσω της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής». Είναι, επίσης, κάτι που το βίωσε καλά στο πετσί του ο σημερινός φιλοξενούμενός μας Σωτήρης Χριστοφόρου, ο οποίος μέσα σε τέσσερα χρόνια είδε τη ζωή του να αλλάζει για πάντα, δεχόμενος, μάλιστα, απανωτά κτυπήματα.

Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, ο ίδιος δεν τα έβαλε ποτέ κάτω, αποδέχτηκε καθετί του επιφύλασσε η μοίρα χωρίς να διαμαρτύρεται, συνεχίζοντας τη ζωή του με χαμόγελο, αισιοδοξία και θέτοντας στόχους. Στόχους τους οποίους επιτυγχάνει αποδεικνύοντας το αυτονόητο - πως όταν έχεις θέληση, πραγματική θέληση, όσες φορές κι αν πέσεις κάτω μπορείς να σηκωθείς και να συνεχίσεις να ζεις, προσαρμοζόμενος στα όποια νέα δεδομένα της καθημερινότητάς σου.

Η πορεία του

Ο Σωτήρης γεννήθηκε στις 7 Μαΐου του 1987. Από παιδί δεν του άρεσε το σχολείο, με αποτέλεσμα να προτιμά να πηγαίνει δουλειά. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος που, όπως παραδέχεται, το πληρώνει μέχρι και σήμερα. Ευτυχώς, όμως, αντιλήφθηκε γρήγορα το λάθος του και επέστρεψε στα θρανία, σε νυκτερινό σχολείο, και φέτος διανύει το τελευταίο έτος της φοίτησής του.

Έτσι, η νέα χρονιά θα τον βρει να ολοκληρώνει ό,τι έπρεπε να είχε ολοκληρώσει πριν χρόνια, παρά το γεγονός πως ποτέ δεν είναι αργά για να διορθώσεις τα λάθη του παρελθόντος, φτάνει πάντα να το θες εσύ ο ίδιος. Βέβαια, το γεγονός πως δεν τελείωσε το σχολείο και επέστρεψε σε μεγαλύτερη ηλικία στα θρανία δεν τον καθιστά μαχητή και νικητή της ζωής. Τον καθιστούν, ωστόσο, τα συνεχόμενα κτυπήματα της μοίρας, τα οποία ήρθαν και τον βρήκαν σε μία ηλικία που άνοιγε τα φτερά του για να πετάξει στον μικρόκοσμο που ζούμε.

Πότε άρχισαν όλα

Τα απανωτά κτυπήματα για τον Σωτήρη άρχισαν λίγο μετά την απόλυσή του από το στράτευμα κι όταν ήταν σχεδόν 21 ετών. Όπως επιβεβαιώνεται και μέσα από το ιατρικό του ιστορικό, από τον Αύγουστο του 2007 έως και τουλάχιστον τον Μάιο του 2010 πέρασε από μύρια κύματα, βλέποντας χρόνο με τον χρόνο τη ζωή του να αλλάζει άρδην. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα τέσσερα με πέντε χρόνια αυτά ήταν αρκετά επώδυνα και παράξενα αφού, πριν καν προλάβει να συμβιβαστεί με τα νέα δεδομένα, ένα νέο κτύπημα ερχόταν και τα ανέτρεπε.

«Αυτά τα χρόνια πραγματικά δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου και θα τα θυμάμαι μία ζωή. Είδα τη ζωή μου να αλλάζει τόσο πολύ και ραγδαία που και να θέλω να ξεχάσω δεν μπορώ. Όμως, δόξα τω Θεώ, τώρα είμαι καλά και συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά, προσαρμόζοντάς τη, βέβαια, στα νέα δεδομένα», λέει, τονίζοντας ταυτόχρονα: «Όλα όσα έζησα πραγματικά με κάνουν πιο δυνατό και με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα για να ζήσω τη ζωή μου και να απολαύσω κάθε στιγμή γιατί, όσο κι αν ακούγεται στερεότυπο, όσα κι αν σου τύχουν, η ζωή συνεχίζεται».

Τα χτυπήματα της μοίρας

Όπως έχει λεχθεί και πιο πάνω, η ζωή του Σωτήρη άρχισε να αλλάζει τον Αύγουστο του 2007. Τότε ήταν που διεγνώσθη με οστεοσάρκωμα στο δεξί κάτω άκρο (κνήμη), κατόπιν παραπομπής του από τον Δρα Λούη Λοΐζου, Διευθυντή, τότε, του Ορθοπεδικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά τη διάγνωσή του υπεβλήθη σε χημειοθεραπείες, από τις 3 Σεπτεμβρίου του 2007 έως και τις 30 Μαΐου του 2008, κι ακολούθως μπήκε στο χειρουργείο, όπου του αφαιρέθηκε η κνήμη και στη θέση της τοποθετήθηκε πλατίνα. Μετά το χειρουργείο, όμως, χρειάστηκε να κάνει νέο κύκλο χημειοθεραπειών, για προληπτικούς λόγους.

Η συνέχεια

Παρά τον προληπτικό κύκλο χημειοθεραπειών, ωστόσο, τον Ιούλιο του 2009 παρατηρήθηκε υποτροπή της νόσου και μετάστασή της στο γόνατο, αλλά και στους πνεύμονες. Έτσι μπήκε για άλλη μία φορά στη διαδικασία των χημειοθεραπειών και, τον Νοέμβριο του 2009, μπήκε εκ νέου στο χειρουργείο, κατά τη διάρκεια του οποίου έγινε ακρωτηριασμός του δεξιού του ποδιού μέχρι το γόνατο για αντιμετώπιση της νέας κατάστασης. Πέραν τούτου, όμως, υπεβλήθη και σε δύο θωρακοτομές, η μία τον Απρίλιο του 2009 και η άλλη τον Μάιο 2010. Κατά τη διάρκεια των δύο επεμβάσεων αυτών του αφαιρέθηκε ο μισός πνεύμονας, με μόνο στόχο την αντιμετώπιση του προβλήματος και τη μη επέκτασή του που, ενδεχομένως, να ήταν και μοιραία για την ίδια του τη ζωή. Έκτοτε ο Σωτήρης βρίσκεται υπό τακτική παρακολούθηση, χωρίς, ευτυχώς, να παρουσιάσει οποιαδήποτε νέα υποτροπή.

Όλα τα αντίκρισε με θετικό μάτι

Τα πιο πάνω, πάντως, ο Σωτήρης τα αντίκρισε με θετικό μάτι. Από την πρώτη στιγμή είπε πως ήταν μία δοκιμασία για τον ίδιο, την οποία όφειλε να φέρει εις πέρας και τα κατάφερε, ενώ σε καμία περίπτωση, όπως τονίζει, δεν τα έβαλε κάτω. «Ακόμα και τον ακρωτηριασμό, που ήταν επώδυνος - η αλήθεια είναι ότι δεν το πήρα αρνητικά το όλο θέμα. Η στάση μου αυτή ήταν αποτέλεσμα του ότι θα ζούσα και μετά την επέμβαση, αλλά και με γνώμονα πως σίγουρα υπάρχουν και χειρότερα πράγματα στη ζωή από τον ακρωτηριασμό. Συνεπώς, είπα μέσα μου 'γιατί να ψάχνω τώρα τι, πώς και γιατί έγινε για να φτάσω εδώ που έφτασα'», εξηγεί, υποδεικνύοντας πως «όσα κτυπήματα κι αν δεχτείς μπορείς να τα αντέξεις, φτάνει να πιστέψεις σε σένα και στις δυνάμεις σου».

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό

Σήμερα ο Σωτήρης, προσαρμοζόμενος, βέβαια, στα νέα δεδομένα της ζωής του, συνεχίζει να ζει και να κάνει πράγματα που αρτιμελείς ίσως να μην έκαναν ή να μην κάνουν ποτέ. Κατ' αρχάς να πούμε ότι συμμετέχει στην ομάδα καλαθόσφαιρας με αμαξίδιο της Λευκωσίας (NICOSIA TEAM ROLLERS), αναμένοντας πώς και πώς να ξεκινήσει το σχετικό πρωτάθλημα και να ριχθεί μαζί με την ομάδα του στον αγώνα για πολλές διακρίσεις, ενώ πηγαίνει, σχεδόν, καθημερινά γυμναστήριο. Επίσης, τους τελευταίους μήνες έχει ενταχθεί στην Παραολυμπιακή Ομάδα κάνοντας σφαίρα, ενώ σύντομα θα ξεκινήσει να ασχολείται με το ακόντιο αλλά και τον δίσκο.

Στόχος του, όπως λέει, είναι χρόνο με τον χρόνο να γίνεται καλύτερος και -γιατί όχι;- να εκπροσωπήσει επάξια τη χώρα μας σε ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους αγώνες, με απώτερη στόχευση να συμμετάσχει, με όσον το δυνατόν καλύτερες αξιώσεις, σε Παραολυμπιάδα. «Θα δοκιμαστώ και στα τρία αγωνίσματα για να δω πού έχω τις περισσότερες δυνάμεις και θα δώσω το άπαν των δυνάμεών μου για να γίνω όσο καλύτερος μπορώ. Πρέπει να πω ότι η ενασχόλησή μου με τον Παραολυμπισμό με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή και πραγματικά θέλω να εξελιχθώ ούτως ώστε, όσον το δυνατόν πιο σύντομα, να ριχθώ σε αγώνες εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς αγώνες», προσθέτει.

Η φοίτηση στο νυχτερινό σχολείο

Εκτός από τον αθλητισμό, ο Σωτήρης φοιτά και σε νυχτερινό σχολείο, πληρώνοντας παλαιές αμαρτίες, όπως λέει. Όπως μας εξήγησε, όταν ήταν μαθητής δεν του άρεσε το σχολείο και προτιμούσε, αντί της μάθησης, την εργασία.

«Κατάλαβα το λάθος μου και θέλω να τελειώσω το σχολείο και αυτό είναι ένα μήνυμα που θέλω να στείλω και σε άλλα άτομα -τα οποία, όπως εγώ, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να μάθουμε κάποια πράγματα δεν το πράξαμε- ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να ξαναπάμε σχολείο και να το τελειώσουμε. Είναι πολύ διαφορετικό να έχεις τελειώσει ένα σχολείο από τα είσαι εντελώς ξύλο απελέκητο, όπως λένε. Επίσης, τα σημερινά παιδιά πρέπει να εγκύψουν στη μάθηση και να μην εγκαταλείψουν το σχολείο για οποιονδήποτε λόγο. Δεν έχει πιο ωραίο πράγμα από τη μάθηση, ειλικρινά, αλλά δυστυχώς το διαπίστωσα κάπως αργά, όμως, ευτυχώς κατάλαβα το λάθος μου και ξαναμπήκα στις αίθουσες διδασκαλίας. Πρέπει να σημειώσω, όμως, και να παραδεχτώ ότι οι γονείς μου μού έλεγαν πάντα ‘ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυρά’ και δεν τους λάμβανα υπ' όψιν. Τώρα κατάλαβα πόσο δίκαιο είχαν», συμπληρώνει, λέγοντας πως φέτος διανύει το τελευταίο έτος της φοίτησής του.

Η στάση Υπουργείων

Αν και με όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω μπορεί να πει κανείς ότι σήμερα ζει μία ζωή χωρίς κανένα πρόβλημα, εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού αυτήν τη στιγμή είναι στο περίμενε της τελικής έγκρισης από το Υπουργείο Υγείας για αλλαγή του προσθετικού του μέλους, το οποίο λόγω των χρόνων παρουσιάζει φθορά.

«Το προσθετικό μέλος το έκανα στην Αγγλία και πρέπει τώρα να γίνει αλλαγή. Παρά το γεγονός, όμως, πως είμαι εγκριμένος από το Ιατροσυμβούλιο για συγκεκριμένο μοντέλο προσθετικού μέλους, εντούτοις, αναμένω εδώ και μήνες απάντηση από το Υπουργείο, το οποίο χρονοτριβεί και δεν ξέρω τον λόγο για τον οποίο το κάνει», συνεχίζει. Επίσης, ο Σωτήρης έχει παράπονο και από το Υπουργείο Εργασίας και τις Αρμόδιες Υπηρεσίες, αφού παρά το ότι διαμηνύει πως τα άτομα με αναπηρίες πρέπει να βρουν τρόπους για να κοινωνικοποιηθούν, εντούτοις, βάζουν φραγμό υπό την απειλή αποκοπής των επιδομάτων που λαμβάνουν, ειδικά σήμερα με το ΕΕΕ.

Η αντιμετώπιση

Σε σχέση δε με την αντιμετώπισή του από την υπόλοιπη κοινωνία, ο ίδιος μας διαμηνύει πως δεν τον ενοχλεί το γεγονός ότι κάποιοι συμπολίτες μας γυρνάνε και τον βλέπουν παράξενα ή με λύπηση κάποιες φορές, ασχέτως εάν θεωρεί κάτι τέτοιο ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα άτομο με αναπηρίες. Δεν έχει πρόβλημα ούτε να πει σε κάποιον τι ακριβώς έπαθε, φτάνει ο συνομιλητής του να μπορεί να ακούσει όσα έχει να του πει και να μην αποκριθεί λέγοντάς του «συγγνώμη, δεν το ήξερα» ή «μάνα μου» ή «Παναγία μου».

«Δεν παρεξηγώ κανέναν. Έχω μάθει να μην ντρέπομαι για μένα και να προσπαθώ, μέρα με τη μέρα, και να γίνομαι καλύτερος αλλά και να ξεπερνώ τον εαυτό μου», λέει τονίζοντας, ταυτόχρονα, όμως, πως «πρέπει να καλλιεργηθεί αίσθημα σεβασμού σε άτομα με αναπηρίες». «Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί και πρέπει να σεβόμαστε οτιδήποτε διαφορετικό από μας», επισημαίνει.

Τα μηνύματα

Κλείνοντας, ο Σωτήρης θέλησε να στείλει τα δικά του μηνύματα μαχητικότητας προς τον καθένα από εμάς. «Πρέπει να παίρνουμε καθετί θετικά και να παλεύουμε για να ζήσουμε. Πρώτα για μας και μετά για όλους τους υπόλοιπους. Να μη δίνουμε σημασία σε αρνητικά ή και μειωτικά σχόλια και να πιστεύουμε σε μας και στις δυνάμεις μας για να μπορούμε να πηγαίνουμε μπροστά και να μη μένουμε στάσιμοι. Όταν φτάσεις στο σημείο που έφτασα εγώ, λες πως έχεις δυο επιλογές. Είτε θα ζήσω είτε θα αφήσω όλην αυτήν την κατάσταση-δοκιμασία να με πάρει από κάτω, ψάχνοντας αναίτια και χωρίς λόγο το γιατί.

Ειλικρινά, δεν υπάρχει μέση διαδρομή, όσο κι αν το ψάξουμε. Και πραγματικά λέω πως έπρεπε να περάσω όλα αυτά που πέρασα για να καταλάβω τις αξίες της ζωής και πόσο σημαντική είναι η κάθε στιγμή της. Σήμερα, μάλιστα, έφτασα στο σημείο να λέω ότι μπορεί να μη φτάσω να κάνω όλα αυτά που θέλω να κάνω επειδή άφησα τον χρόνο να κυλήσει και να φύγει. Συνεπώς, ας ζήσουμε και ας απολαύσουμε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας, χωρίς να αφήνουμε οτιδήποτε να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο μας», κατέληξε.