Η ΜΟΙΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΑΙΞΕ ΑΣΧΗΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟΧΑΡΗ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΛΑΣΕ

Στις 12 Μαρτίου του 2000 ένα τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα έμελλε να του αλλάξει μία για πάντα τη ζωή. Παρότι, όμως, το κτύπημα της μοίρας ήταν βαρύ κι ασήκωτο, εντούτοις, δεν τα έβαλε κάτω. Βρήκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να προχωρήσει μπροστά

«Από τη στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει το φως του ήλιου έχει το δικαίωμα να ζήσει όπως ζει όλος ο κόσμος. Απ’ εκεί και πέρα προβλήματα έχουμε όλοι μας. Άλλοι μικρότερα κι άλλοι λίγο μεγαλύτερα. Αυτό εξαρτάται από το πώς το βλέπει ο καθένας μας», τονίζει

«Στην αρχή ένιωσα λίγο χαμένος, όχι τόσο επειδή φοβήθηκα γι' αυτό που έπαθα, αλλά για το πώς θα τα καταφέρω να ανταπεξέλθω απ' εδώ και πέρα μέσα στη ζωή. Δηλαδή, πώς θα αυτοεξυπηρετούμαι, πώς θα διακινούμαι, πού θα μπορώ να πηγαίνω, κλπ»

«Όταν ήμουν στο νοσοκομείο προσπαθούσα να κάνω πράγματα για να παίρνω δύναμη και να μην αφήσω αυτό που έγινε να με πάρει από κάτω. Έκανα βόλτες στους διαδρόμους του νοσοκομείου και πήγαινα ακόμη και στην εντατική για να βλέπω ότι όντως υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα και να παίρνω θάρρος και δύναμη για να προχωρήσω»

Λένε πως ό,τι γράφεται δεν ξεγράφεται κι ότι η μοίρα μάς επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Άλλες καλές κι άλλες κακές. Κι είναι στο χέρι μας το πώς θα αντιμετωπίσουμε το καθετί που θα βρεθεί στο διάβα μας κατά το σύντομο πέρασμά μας από αυτήν τη ζωή. Όλα αυτά τα ξέρει από πρώτο χέρι, τα έχει βιώσει στο πετσί του ο σημερινός μας συνεντευξιαζόμενος ο οποίος, μέσα από μία κατάθεση ψυχής, στέλνει πολύ δυνατά μηνύματα σε όλους μας. Το δυνατότερο είναι αυτό που η στήλη «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» επέλεξε για να τιτλοφορήσει την ιστορία του Θεοχάρη Θεοχάρους.

Ο Θεοχάρης γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1980. Λίγο πριν κλείσει τα 20, μερικούς μήνες αφότου είχε αποστρατευθεί, η μοίρα τού επεφύλασσε κάτι σκληρό. Στις 12 Μαρτίου του 2000 ένα τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα έμελλε να του αλλάξει μία για πάντα τη ζωή. Παρότι, όμως, το κτύπημα της μοίρας ήταν βαρύ κι ασήκωτο, εντούτοις, δεν τα έβαλε κάτω.

Βρήκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να αφήσει στην άκρη το πρόβλημά του και να προχωρήσει μπροστά, προσαρμόζοντας τη ζωή του στη νέα τάξη πραγμάτων. Όχι επειδή τον πίεσε κάποιος, αλλά επειδή το ήθελε ο ίδιος και το ήθελε πραγματικά. Κι αυτό είναι κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά από τον ίδιο, ο οποίος δεν νιώθει ότι είναι διαφορετικός από τους γύρω του και δεν θέλει κανένας να τον λυπάται ή να τον θαυμάζει επειδή δεν χάνει το χαμόγελό του, κάνει όνειρα, ζει τη ζωή του κανονικά και κάνει πράγματα που πολλοί από μας θα ζήλευαν. Έτσι έμαθε να ζει και θα συνεχίσει να ζει.

Το ατύχημα

Στις 12 Μαρτίου του 2000 ο Θεοχάρης μαζί με την παρέα του (άλλα τέσσερα άτομα) επιβιβάζονται στο αυτοκίνητο ενός φίλου τους για να κατευθυνθούν εκτός Λευκωσίας. Στον δρόμο, όμως, Νήσου-Λάρνακας, λίγο πριν από την έξοδο του αυτοκινητοδρόμου για Λάρνακα, ένα λάθος του οδηγού του οχήματος ήταν αρκετό για να γίνει το κακό και το όχημα να ανατραπεί. Για τον απεγκλωβισμό των πέντε επιβαινόντων, μάλιστα, απαιτήθηκε η συμβολή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, ενώ υπήρξε και ο φόβος πρόκλησης πυρκαγιάς στο όχημα, το οποίο άρχισε να χάνει λάδια και καύσιμα. Για καλή τύχη όλων, όμως, κάτι τέτοιο δεν συνέβη και όλοι εξήλθαν του οχήματος σώοι κι αβλαβείς.

Με εξαίρεση τον Χάρη, ο οποίος καθόταν στη μέση και κτυπήθηκε σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Κι επειδή εισαγωγικά αναφερθήκαμε στα παιχνίδια της μοίρας αλλά και στο γραφτό του καθενός μας, αξίζει να αναφερθεί πως, αν και οι άλλοι επιβάτες του οχήματος δεν έπαθαν απολύτως τίποτα, ένας εκ των συνεπιβατών, δέκα μέρες μετά το εν λόγω τροχαίο, ενεπλάκη σε νέο τροχαίο, δυστύχημα αυτήν τη φορά, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο.

Για το ατύχημα ο Θεοχάρης μάς ανέφερε πως δεν θυμάται τις ακριβείς λεπτομέρειες. Θυμάται μόνο ότι το αυτοκίνητο ανετράπη κι ότι, αφότου άνοιξε τα μάτια του, ήταν εγκλωβισμένος στα συντρίμμια του αυτοκινήτου. Θυμάται, επίσης, πολύ καλά τις αγωνιώδεις προσπάθειες της Πυροσβεστικής να απεγκλωβίσει και τους πέντε επιβαίνοντες στο όχημα πριν αυτό τυλιχθεί στις φλόγες, αφού υπήρχε διαρροή καυσίμων.

Το κατάλαβε σχεδόν αμέσως

Σε σχέση με το πρόβλημά του από τη σύγκρουση, ο Θεοχάρης μάς λέει ότι κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά από την ώρα που βρισκόταν στο αυτοκίνητο. «Ήταν λες και τα πόδια είχαν φύγει από πάνω μου, δεν ξέρω», λέει χαρακτηριστικά. «Στο νοσοκομείο επικράτησε ένας πανικός με τους συγγενείς και των πέντε να διερωτώνται για την τύχη των αγαπημένων τους. Εγώ όταν πήγα στο νοσοκομείο κατάλαβα ακριβώς τι είχα γιατί ένιωσα μία μεγάλη κάψα στη σπονδυλική στήλη κι ότι πιθανότατα είχε επηρεαστεί από το ατύχημα. Επίσημα μου το ανακοίνωσε ο γιατρός μετά το χειρουργείο. Θυμάμαι ήρθε, με βρήκε, μου εξήγησε την κατάστασή μου και μου είπε ότι έχω ένα κτύπημα στη σπονδυλική στήλη το οποίο θα με άφηνε ανάπηρο. Ήταν τελειωτικό. Δεν υπήρχε κάποιος τρόπος διόρθωσης του προβλήματος», προσθέτει.

Η αποδοχή της κατάστασης

Αναφορικά με το πώς ο ίδιος χειρίστηκε τα νέα δεδομένα στη ζωή του, αναφέρει πως «στην αρχή ένιωσα λίγο χαμένος, όχι τόσο επειδή φοβήθηκα γι' αυτό που έπαθα, αλλά για το πώς θα τα καταφέρω να ανταπεξέλθω απ' εδώ και πέρα μέσα στη ζωή. Δηλαδή, πώς θα αυτοεξυπηρετούμαι, πώς θα διακινούμαι, πού θα μπορώ να πηγαίνω, κλπ. Θυμάμαι ότι όταν με μετέφεραν στο Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων εγώ δεν είχα έγνοια να κάνω τις ασκήσεις μου για να κινήσω τα πόδια μου, αλλά πώς να αυτοεξυπηρετούμαι. Για να το καταφέρω αυτό χρειάστηκε πέντε-έξι μήνες αλλά πλέον αυτοεξυπηρετούμαι πολύ καλά μόνος μου», προσθέτει και συμπληρώνει:

«Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας αποκατάστασης έτυχα μεγάλης και σημαντικής στήριξης από συγγενείς, φίλους και γονείς, τους οποίους υπερευχαριστώ γιατί, αν δεν ήταν αυτοί, ίσως να μην ανέβαινα ψυχολογικά και ίσως να μην είχα τόση θέληση για ζωή όπως σήμερα. Βέβαια, για να αρχίσω να είμαι τόσο δραστήριος όσο σήμερα μου πήρε και ενάμιση χρόνο. Από τότε, όμως, βγαίνω έξω, γνωρίζω καινούργιο κόσμο, κι αυτό μου κάνει πολύ καλό. Πρέπει να σημειώσω ότι στον ενάμιση χρόνο επικεντρώθηκα στον στόχο αυτοεξυπηρέτησης-αυτοσυντήρησης. Πήρε χρόνο αλλά εντάξει, σήμερα κάνω πολλά πράγματα μόνος μου και δεν εξαρτώμαι από κάποιον. Αυτό μου δίνει την απαραίτητη ελευθερία που χρειάζομαι. Έτσι παίρνω εγώ το ρίσκο όλο πάνω μου και δεν έχει κάποιος την ευθύνη για μένα», συμπληρώνει.

Ο Χάρης, πέραν των προαναφερθέντων, θέλησε να αναδείξει ακόμη κάτι. «Όταν ήμουν στο νοσοκομείο προσπαθούσα να κάνω πράγματα για να παίρνω δύναμη και να μην αφήσω αυτό που έγινε να με πάρει από κάτω. Θυμάμαι έκανα βόλτες στους διαδρόμους του νοσοκομείου και πήγαινα ακόμη και μια βόλτα από την εντατική για να βλέπω ότι όντως υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα και να παίρνω θάρρος και δύναμη για να προχωρήσω. Μόλις έφευγα από την εντατική έλεγα στον εαυτό μου ‘ρε Χάρη έχει και χειρότερα. Δύναμη και προχωράμε’. Αυτό ειλικρινά με βοήθησε αρκετά γιατί έφυγα από το 'εγώ' και είδα το 'εμείς'», εξηγεί, δηλώνοντάς μας πως στο νοσοκομείο έμεινε τρεις μήνες ενώ στο Κέντρο Αποκατάστασης άλλους έξι.

Ζει φυσιολογικά

Σήμερα ο Θεοχάρης έχει μία φυσιολογική ζωή, κάνει όνειρα, είναι δραστήριος ενώ σε λίγους μήνες ετοιμάζεται να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου με τη σύντροφό του, για την οποία μιλά πάντα με πολλή αγάπη.

«Το γεγονός πως συνεχίζω να ζω και να κάνω όσα κάνω σήμερα ίσως οφείλεται και στο ότι έχουν περάσει σχεδόν 16 χρόνια από το ατύχημα. Όλα αυτά τα χρόνια έχω αναπτύξει μία φιλοσοφία που για ‘μενα είναι πολύ σημαντική. Θεωρώ πως αν δεν προσπαθήσεις δεν θα κάνεις τίποτα. Υπάρχει μία λεπτή γραμμή που χωρίζει το να προχωρήσεις από το να μείνεις στάσιμος. Είτε προχωράς είτε παίρνεις την κάτω βόλτα. Δεν υπάρχει ενδιάμεσος σταθμός. Εγώ προτίμησα να πάρω τον δρόμο που προχωράς παρακάτω, δεν τα βάζεις κάτω και συνεχίζεις τη ζωή σου λες και δεν έγινε τίποτα.

»Πιστεύω πως όταν παίρνεις τον άλλο δρόμο, την κάτω βόλτα, σέρνεις μαζί σου και τους γύρω σου, κι εγώ δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν ήταν σωστό από μέρους μου. Θεωρούσα ότι επειδή έγινε ένα ατύχημα έπρεπε να πάρω δύναμη, όχι για να σηκωθώ αλλά για να συνεχίσω να ζω, πρώτα και κύρια για εμένα και μετά για τους γύρω μου. Κι αυτό γιατί το να σηκωνόμουνα ήξερα πως ήταν δύσκολο έως και ακατόρθωτο. Με γνώμονα τούτο το πάλεψα δυνατά, πίστεψα σε μένα και στις δυνατότητές μου και χαίρομαι που σήμερα είμαι αυτός που είμαι και κάνω όσα κάνω, χωρίς ηττοπάθειες και μιζέρια», τονίζει.

Η αντιμετώπιση της κοινωνίας

Όσον αφορά την αποδοχή του από την κοινωνία ή όχι, λέει πως «υπάρχει κόσμος που αποδέχεται τα άτομα με αναπηρίες, αλλά υπάρχει και κόσμος που -δυστυχώς- δεν τα αποδέχεται, κι αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε και το ζούμε συνεχώς. Υπάρχουν -ευτυχώς- αρκετά άτομα που σου δίνουν ευκαιρίες, θέλουν να σε γνωρίσουν και δεν νιώθουν την ανάγκη να σηκώσουν το δάκτυλο και να σε δαχτυλοδείξουν. Για καλή μου τύχη γνώρισα έναν σπουδαίο άνθρωπο και μία υπέροχη γυναίκα πριν από ενάμιση χρόνο, η οποία μου έδωσε την ευκαιρία, με γνώρισε και είδε ότι δεν είμαι κάτι το διαφορετικό, όπως πιστεύουν πολλοί.

»Είναι άσχημο, χωρίς να σε ξέρουν, να σε δαχτυλοδείχνουν επειδή πιστεύουν κάποια λανθασμένα πράγματα σε σχέση με τα άτομα με αναπηρίες, τα οποία δεν ξέρουν καν αν είναι σωστά ή λάθος. Δεν μπορείς όμως να τα βάλεις με τον κόσμο. Λέμε ότι έχουμε δημοκρατία και ο καθένας μπορεί να σκέφτεται όπως θέλει», συνεχίζει, αναφέροντας πως σήμερα ζει μόνος του, κάνει πράγματα μόνος του και, στις πλείστες των περιπτώσεων, δεν χρειάζεται βοήθεια από κανέναν.

«Για να καταλάβεις το 2011, όταν υπήρχαν συνεχείς διακοπές ρεύματος μετά την έκρηξη στο Μαρί και δεν είχαμε ασανσέρ (μένω στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας), δεν ζήτησα από κανέναν βοήθεια. Κατέβαινα ένα-ένα τα σκαλιά μόνος μου, έχοντας πίσω μου το καροτσάκι. Δεν χρειάστηκε να πω σε κανέναν ‘παναγία μου εγκλωβίστηκα, δεν μπορώ να βγω έξω, ελάτε βοηθήστε με’», λέει αστειευόμενος.

Δύσκολη προσβασιμότητα

Αναφορικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία, αναφέρει όσα και από μόνοι μας μπορούμε άνετα να συμπεράνουμε. Ότι, δηλαδή, οι προσβάσεις δεν είναι εύκολες, αφού η προσβασιμότητα στην Κύπρο δεν ξεπερνά το 40%. «Με λυπεί πάρα πολύ που νέα κτήρια δεν λαμβάνουν έστω και τα ενδεικνυόμενα μέτρα προσβασιμότητας, όπως είναι να δημιουργήσουν μία ράμπα ή να βάλουν ασανσέρ ή να έχουν ξεχωριστή τουαλέτα. Ένα κτήριο παλιό μπορώ να το καταλάβω να μην τα έχει, αλλά για ένα καινούργιο μού είναι αδιανόητο να μην τα έχει και διερωτώμαι, πώς δίνονται οι σχετικές άδειες;

Πέραν των προαναφερθέντων, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σε κτήρια που υπάρχει ασανσέρ, πριν από αυτό, υπάρχουν και σκαλιά. Προς τι αυτό; Σε τι εξυπηρετούν τα σκαλιά;», διερωτάται, λέγοντας πως «είναι λίγο περιορισμένες οι επιλογές μου αλλά, αν η παρέα μου θέλει να πάμε σε έναν χώρο που υπάρχουν σκαλιά, δεν τους αρνιέμαι και το αντιμετωπίζουμε μαζί το πρόβλημα. Συνήθως, όμως, αποφεύγω να πηγαίνω σε χώρους με σκαλιά. Δεν θέλω να ταλαιπωρώ ούτε να ταλαιπωρούμαι. Εκτός αυτού, ελλοχεύουν κίνδυνοι.

Για παράδειγμα, αν αυτός που αναλαμβάνει να σε ανεβάσει πάνω στα σκαλιά γλιστρήσει, χάσει την ισορροπία του, εσύ που εξαρτιόσουνα από αυτόν αυτόματα δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί. Παίζεται η σωματική σου ακεραιότητα κορώνα-γράμματα στην ουσία. Αυτό είναι που σκέφτεσαι πάνω απ’ όλα και μετά την ταλαιπωρία. Ότι δηλαδή είσαι στα χέρια κάποιου άλλου κι αυτό δεν το θέλω», επισημαίνει περαιτέρω.

Η ενασχόληση με το μπάσκετ

Ο Θεοχάρης είναι και μέλος της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο Λευκωσίας. Όπως λέει, η Nicosia Team Rollers είναι μία ομάδα που δυναμώνει σιγά-σιγά, σημειώνοντας πως, όταν με το καλό πραγματοποιηθεί σχετικό πρωτάθλημα, θα κάνει δυνατά ντέρμπι με τον Απόλλωνα και τον Ήφαιστο Λεμεσού. «Θέλουμε να δημιουργηθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ομάδες γιατί, εκτός από ανάπηρα άτομα, υπάρχουν κι άτομα με ακρωτηριασμούς. Θέλουμε, πραγματικά, κι άλλα άτομα να δώσουν ευκαιρία στον εαυτό τους, να ασχοληθούν με το άθλημα και να μη μένουν κλειστοί στον εαυτό τους», συνεχίζει, λέγοντας πως το άθλημα θα κτιστεί σε επαγγελματικό επίπεδο που θα είναι ένα επιπλέον κίνητρο.

«Πρέπει να πω πως κατά τις προπονήσεις οι ώρες είναι γεμάτες. Το ζεις στην ολότητά του. Κάνεις τα πάντα εκτός από το κάρφωμα και μάλιστα με πολύ σκληρό τρόπο. Είμαστε ίσως και χειρότεροι από αρτιμελής στον τρόπο με τον οποίο παίζουμε σκληρά», υπογραμμίζει. Σημειώνεται πως σήμερα ο Θεοχάρης ασχολείται και με το κολύμπι, γυμνάζεται αρκετά συχνά, ενώ είναι και στο ψάξιμο εργασίας μερικής απασχόλησης αφού, όπως τονίζει, δεν του αρέσει να περνά πολλές ώρες κλειστός στο διαμέρισμά του.

Μία στάση που πληγώνει

Σε σχέση με την προσπάθειά του για εξεύρεση εργασίας, τονίζει πως όταν τυγχάνεις στήριξης από το κράτος οι δυνατότητές σου είναι περιορισμένες. Κι αυτό το γνωρίζει από πρώτο χέρι. Την ίδια ώρα, δηλώνει και είναι δυσαρεστημένος από το Γραφείο Ευημερίας, το οποίο στα 16 χρόνια που βρίσκεται στο τροχοκάθισμα 2-3 φορές, όλες κι όλες, τον επισκέφθηκε για να δει τι κάνει ή πώς ζει.

Τα μηνύματα

Κλείνοντας, ο Θεοχάρης θέλησε να στείλει κάποια δυνατά μηνύματα. Αρχή κάνει με τη φράση «κανένας διαφορετικός, όλοι ίσοι», που τα λέει όλα. «Πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους άλλους και να μην τους δαχτυλοδείχνουμε. Μπορεί ένα άτομο -για το οποίο, μόλις το δούμε, θα σχηματίσουμε τη χειρότερη εικόνα- να αποδειχθεί ένα πολύ καλό άτομο και να αναπτύξεις μαζί του μία δυνατή φιλία. Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι τα άτομα με αναπηρίες δεν μπορούν να είναι φίλοι σου ή να είσαι φίλος τους.

Υπάρχει κόσμος που σε προσεγγίζει από περιέργεια, αυτό δεν μ’ αρέσει. Θέλω ο άλλος να με πλησιάζει για ‘μένα και όχι για να μου πει απλά ένα μπράβο ή να μου δώσει συγχαρητήρια επειδή με λυπάται. Όταν μου δίνουν συγχαρητήρια δεν το δέχομαι. Γιατί μου δίνεις συγχαρητήρια; Επειδή διασκεδάζω; Εσύ διασκεδάζεις δηλαδή τη ζωή σου; Είσαι καλύτερος από μένα; Το βλέπουν περίεργα. Λίγοι το βλέπουν με τη θετική σκέψη. Θεωρώ ότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει το φως του ήλιου έχει το δικαίωμα να ζήσει όπως ζει όλος ο κόσμος.

Απ’ εκεί και πέρα προβλήματα έχουμε όλοι μας. Άλλοι μικρότερα κι άλλοι λίγο μεγαλύτερα. Αυτό εξαρτάται από το πώς το βλέπει ο καθένας μας. Πρέπει να ανοίγεις τα μάτια σου και να βλέπεις πού είναι τα πραγματικά προβλήματα, κι όχι να πιστεύεις πως είσαι ο μόνος που έχει προβλήματα ή ότι το πρόβλημά σου έχει να κάνει με το χρήμα γιατί, κακά τα ψέματα, πολλοί το έχουν συνδέσει. Πρέπει, επιτέλους, να φύγουμε από το 'εγώ' και να πάμε στο 'εμείς'», καταλήγει.