ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ, ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΓΕΙΩΜΕΝΟΣ, ΠΟΛΥΤΑΛΑΝΤΟΣ, ΣΕΜΝΟΣ ΝΕΟΣ ΠΟΥ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

«Είμαι Έλληνας», έλεγε με καμάρι στους γονείς του, «γιατί με στέλνετε σε αγγλικό σχολείο;». Οι δάσκαλοί του ανέφεραν ότι μέσα στην τάξη αρνιόταν να μιλήσει στα Αγγλικά και τραγουδούσε διαρκώς τραγούδια του Πάριου

Ως αθλητής και ως άνθρωπος, ξέρει τι θέλει, ξέρει πού πηγαίνει, έχει θέσει ψηλά τον πήχη των προτεραιοτήτων και των στόχων του

«Η φιλία είναι δόσιμο, σεβασμός, κατανόηση, αλληλεγγύη, προσφορά, αγάπη, ανιδιοτέλεια, να συμμετέχεις στις χαρές των φίλων σου αλλά να είσαι σταθερά δίπλα τους, στις δύσκολες στιγμές τους»

Ξέρετε ποιος είναι ο Πέτρος Μιτσίδης; Αρκετοί από εσάς, όσοι αγαπάτε και παρακολουθείτε τον αθλητισμό στίβου, θα τον ξέρετε ως διακεκριμένο και στεφανωμένο αθλητή δισκοβολίας, σφαιροβολίας και σφυροβολίας. Θα τον έχετε καμαρώσει συχνά και νιώθει περηφάνια για τις πολλές χρυσές νίκες του. Προσωπικά, δεν τον ήξερα.

Για να δείτε καμιά φορά πώς, ευτυχείς συγκυρίες μάς οδηγούν να γνωρίσουμε σπουδαίους και ξεχωριστούς νέους, έμαθα για τον Πέτρο από τυχαιότητα. Πρόσωπο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντός του αναφέρθηκε πολλές φορές σ’ αυτόν με τα καλύτερα, κολακευτικά λόγια, όχι από λόγους συγγένειας αλλ’ επειδή, όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, ο Πέτρος είναι αυτό που δείχνει:

Πηγαίος, ευθύς, με καθάριο βλέμμα, ευαίσθητος αλλά με χιούμορ, μια ήρεμη δύναμη που κάτω από τους σκληρούς μυώνες του αναδύεται ευαισθησία, αγάπη και αρωγή στον άλλο. Ένας νέος με ξεκάθαρους στόχους και θέσεις, φιλικός, προσηνής και δοτικός. Ένας 38άρης που ξέρει τι θέλει, πού βαδίζει, καλοαναθρεμμένος και καλοβυζαγμένος, προερχόμενος από μια οικογένεια που του συμπαραστέκεται με περηφάνια, αμέριστη υποστήριξη και περισσή αγάπη στο δύσκολο αλλ’ ωραίο ταξίδι του αθλητισμού στίβου.

Σεμνός και ακέραιος

Πώς περιγράφεις, λοιπόν, έναν λαμπρό νέο, μεγάλο αθλητή με απίστευτες νίκες και περγαμηνές, έναν σεμνό, προσγειωμένο άνθρωπο, μεθοδικό, οργανωτικό, προγραμματισμένο, πειθαρχημένο και ακέραιο; Κυρίως, πώς να παρουσιάσεις στο ευρύ κοινό, σε όσους ίσως δεν άκουσαν ποτέ το όνομα και τα εκπληκτικά αθλητικά επιτεύγματα του Πέτρου, έναν αθλητή που, εκτός από την εξαντλητική προπόνηση, τον στίβο, τις συμμετοχές σε αγώνες και τα ταξίδια σε πάρα πολλές χώρες, παίζει εξαιρετικό πιάνο, είναι λάτρης της φωτογραφίας και πολύ αγαπητός φίλος με πολλούς συναθλητές του, στην Κύπρο και στο εξωτερικό; Πώς να αποτυπώσεις αυτό το ευγενές πάθος και πώς να περιγράψεις αυτόν τον παθιασμένο έρωτα για τον αθλητισμό, που εξεικονίζεται σε μιαν ακούραστη προσπάθεια για το ευ αγωνίζεσθαι;

Συνάντησα τον Πέτρο για πρώτη φορά στο πατρικό του. Πρώτοι, οι υπερήφανοι γονείς του, η Μάρθα και ο Γιώργος Μιτσίδης, καταξιωμένος νομικός, με υποδέχτηκαν στο κεφαλόσκαλο του όμορφου, ζεστού σπιτιού τους. Και από δίπλα, ένας… γίγαντας με ένα πλατύ χαμόγελο και μια ζεστή, δυνατή χειραψία για το καλωσόρισμα. Με ξενάγησε στην απίστευτη συλλογή από χρυσά, αργυρά, χάλκινα μετάλλια, τιμητικές πλακέτες, κύπελλα, διπλώματα, αναγνωρίσεις και πιστοποιήσεις των σκληρών κόπων του, της υπερπροσπάθειας, της χαράς για τη νίκη και την τιμή για τον ίδιο, την οικογένειά του, την πατρίδα μας.

Ούτε ο ίδιος ξέρει πόσα κέρδισε στα 26 και πλέον χρόνια που αγωνίζεται στην Κύπρο και στις τέσσερεις άκρες της Γης. Να υπολογίσετε άλλα τόσα στο διαμέρισμά του. Το πατρικό του θυμίζει διαρκή… έκθεση μεταλλίων! Η Μάρθα και ο Γιώργος, μαζί με τη θεία του Μαρία, είναι παρόντες στην κουβέντα μας με τον Πέτρο που διαρκεί ώρες. Ούτε που το καταλάβαμε.

«Εσύ που είσαι Έλληνας»!

Ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει να αθλείται και να δοθεί κυριολεκτικά στα αγωνίσματα του στίβου; Αμέσως αναδύονται οι μνήμες. Σε ηλικία μόλις 11 χρονών, το 1990, και ενώ φοιτούσε σε αγγλικό σχολείο, στο Λονδίνο, ο Πέτρος έρχεται πρώτος στη δισκοβολία. Ούτε καν ήξερε τι σήμαινε αυτό το άθλημα. Επειδή από μικρός ήταν δυνατός, ο Εγγλέζος δάσκαλος τού είπε μια μέρα: «Εσύ που είσαι Έλληνας, μπορείς να ρίξεις δίσκο!». Και έριξε χωρίς καν να προπονηθεί! Ο πατέρας του, Γιώργος, παρεμβαίνει για να του θυμίσει πως, στην πίσω αυλή του σπιτιού τους, βρήκε μια μέρα ένα πεταμένο σκουπόξυλο. Ο Πέτρος το άρπαξε και το έριξε όσο πιο μακριά μπορούσε.

Πού να φανταστεί πως εκείνη η κίνησή του θα ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα ανάμειξη και ενασχόλησή του με τον αθλητισμό. Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που σέβεται και τιμά τα ιδεώδη, τις αξίες και τις αρετές του Ελληνισμού, ο Πέτρος δεν ήθελε να φοιτά σε αγγλικό σχολείο. «Είμαι Έλληνας», έλεγε με καμάρι στους γονείς του, «γιατί με στέλνετε σε αγγλικό σχολείο;». Οι δάσκαλοί του ανέφεραν ότι μέσα στην τάξη αρνιόταν να μιλήσει στα Αγγλικά και τραγουδούσε διαρκώς τραγούδια του Πάριου. Από τότε είχε ξεκάθαρες απόψεις για πολλά και για τους ανθρώπους.

Το 1990 είναι ο πρώτος Κύπριος αθλητής που εκπροσώπησε το Λονδίνο στους Παμβρετανικούς Αγώνες Δημοτικών Σχολείων στη δισκοβολία. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η οικογένεια Μιτσίδη επιστρέφει στην Κύπρο και ο Πέτρος φοιτά στην Αγγλική Σχολή, όπου πετυχαίνει ρεκόρ στη δισκοβολία και σφαιροβολία (1994). Στα 14 εγγράφεται στο ΓΣΠ με προπονητή πρώτα τον Κυριάκο Βασιλειάδη και μετά τον Βούλγαρο Βασίλη Κρούμοφ. Έκτοτε, ο Πέτρος δεν σταμάτησε να αθλείται και να αγωνίζεται. Μέχρι σήμερα, πέτυχε να συγκεντρώσει για τον ΓΣΠ, σε Παγκύπριους Αγώνες Ανδρών, συνολικά 195 βαθμούς. Οι καλύτερες ατομικές επιδόσεις του: Δισκοβολία 57.63 (2010). Σφαιροβολία 17.33 (2007). Σφυροβολία 59.48 (2003). Ακοντισμός 50.97 (2000). Βάρος 17.87 (2002). Λιθοβολία 14.40 (2013). Πένταθλο ρίψεων 3532 βαθμοί (2016).

Προκλήσεις και αποφάσεις

Λέει: «Κατά τη διάρκεια αυτών των 26 και πλέον χρόνων που αθλούμαι, έχω παρατηρήσει ότι σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης ενός αθλητή υπάρχει μια διαφορετική νοοτροπία και πολλαπλές προκλήσεις. Το πρώτο στάδιο είναι στην προεφηβική και στην εφηβική ηλικία. Εξαρτάσαι και χρειάζεσαι την οικονομική και άλλη υποστήριξη της οικογένειάς σου. Ευλογήθηκα να έχω στήριξη και από τους δύο γονείς μου. Με μετέφεραν καθημερινά στο στάδιο για προπόνηση και παρακολουθούν σχεδόν όλους τους αγώνες μου». Και προσθέτει: «Ο αθλητισμός πρέπει να είναι διασκέδαση, αφού θα μάθεις τα βασικά από τον προπονητή σου. Όμως, πολλές και σημαντικές αποφάσεις πρέπει να ληφθούν και πολλές θυσίες πρέπει να γίνουν».

Ο Πέτρος, όπως και οι γονείς του, κάνουν πολλές θυσίες για τον αθλητισμό, συνήθως και συχνά βάζοντας πάντα βαθιά το χέρι στην τσέπη τους. Ο Πέτρος λέει: «Υπήρξε περίοδος που προπονούμουν μεταξύ πέντε και οκτώ ώρες κάθε μέρα. Για να επιτύχεις στο άθλημα, πρέπει να το αντιμετωπίσεις ως μια πλήρους απασχόλησης εργασία, χώρια η αποθεραπεία από τραυματισμούς και η αποκατάσταση. Να πηγαίνεις σε πάρτι, συχνά, δεν αποτελεί επιλογή για έναν αθλητή. Ούτε αποτελεί επιλογή να απέχεις από προπονήσεις για κάποια περίοδο. Ακόμα μπορεί να χρειαστεί να βάλεις την επαγγελματική σταδιοδρομία σου σε αναμονή όταν φίλοι και συνομήλικοί σου προοδεύουν σε μια εταιρεία ή ξεκινούν δική τους επιχείρηση».

Όταν μιλάμε για θυσίες, συντήρηση και διατήρηση δύναμης και της τεχνικής σε ένα άθλημα, ο Πέτρος το γνωρίζει από πρώτο χέρι. Τόσα χρόνια στην προπόνηση και στους αγώνες, είχε πολλαπλά τραύματα, δύο χειρουργικές επεμβάσεις και αρκετές θεραπείες για διάφορους τραυματισμούς.

«Ν' ακούς εφτά φορές τον Εθνικό μας Ύμνο»!

Γιατί ο Πέτρος Μιτσίδης επιμένει τόσα χρόνια να αθλείται? «Το κάνω», μου είπε, «για μένα, την οικογένειά μου, για την Κύπρο μας. Διότι, πολύ απλά, αγαπώ αυτό που κάνω και έχω πάθος να συνεχίσω». Αυτό το ευγενές πάθος και αυτή η ασίγαστη αγάπη για τον αθλητισμό τον ανταμείβουν. Ποιες είναι οι πιο αξέχαστες εμπειρίες του; Ο Πέτρος μού εξιστορεί:

«Ίσως η πιο αξέχαστη εμπειρία ήταν όταν συμμετείχα σε τρεις τελικούς στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες της Μελβούρνης, το 2006, στη δισκοβολία, στη σφαιροβολία και στη σφυροβολία. Φέτος κέρδισα δύο χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Masters στο Περθ της Αυστραλίας. Κέρδισα ένα χρυσό και δύο αργυρά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Masters στη Λιόν της Γαλλίας, το 2015 και τέσσερα χρυσά μετάλλια στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Masters στη Σμύρνη, το 2014. Να ακούς το Εθνικό μας Ύμνο εφτά φορές, είναι αξέχαστη εμπειρία. Κορυφαία στιγμή στην αθλητική καριέρα μου ήταν όταν κατέρριψα το παγκύπριο ρεκόρ στη δισκοβολία, το 2002, που το διατήρησα για πέντε χρόνια».

Ο Πέτρος δεν σταματά να απαντά στις ερωτήσεις μου με μιαν ευθύτητα και μιαν αμεσότητα και σοβαρότητα, που δεν συναντάς συχνά σε ανθρώπους που κατά κανόναν είναι η αποτύπωση μιζέριας, αρνητισμού, ιδιοτέλειας και αποξένωσης. Τι ήταν ο Πέτρος όταν ήταν μικρός? Η μητέρα του, Μάρθα, προλαβαίνει την ερώτηση. Με ένα πλατύ χαμόγελο ευτυχίας επισημαίνει πως ήταν ζωηρός και αεικίνητος αλλά και άριστος μαθητής. Τα μαθήματα τα καταλάβαινε από την τάξη όταν οι άλλοι συμμαθητές του έλιωναν στο διάβασμα. Ο πατέρας του, Γιώργος, επαυξάνει και σημειώνει πως από μικρός έδειξε την κλίση του στον αθλητισμό στίβου, ένα πάθος που διατηρεί άσβεστο μέχρι σήμερα.

«Διασκεδάζω με αυτό που κάνω»

Ο Πέτρος αγαπά την καλή, ποιοτική μουσική, την κλασική μουσική και τη φωτογραφία. Επίσης συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα που του δίνει την ευκαιρία να επιμορφώνεται, να διασκεδάζει και να ταξιδεύει στον κόσμο. Σαν αθλητής, ταξίδεψε σε πάρα πολλές χώρες. Δεν είχε, όμως, την ευκαιρία να γνωρίσει τους ντόπιους πολιτισμούς. «Τώρα, όταν ταξιδεύω», μου λέγει, «απολαμβάνω την εμπειρία του ταξιδιού, γνωρίζω νέους ανθρώπους και προσπαθώ να εκτιμώ την κουλτούρα της χώρας που επισκέπτομαι». Αξίζουν τον κόπο όλα όσα ο Πέτρος κάνει για τον αθλητισμό;

Μου λέει: «Έχω κάνει φιλίες με συναθλητές μου σε πολλές χώρες του κόσμου. Έχω επισκεφθεί πάρα πολλές πόλεις και χώρες. Αγωνίζομαι εδώ και πάνω από 26 χρόνια και η ικανοποίηση για όσα έχω επιτύχει, ασφαλώς και αξίζει τον κόπο, τις θυσίες, κάποτε τις απογοητεύσεις. Ακόμα και οι δυσκολίες που έχω αντιμετωπίσει στην αθλητική μου σταδιοδρομία, κάνουν το τελικό αποτέλεσμα ακόμα πιο σημαντικό. Διασκεδάζω με αυτό που κάνω. Για μένα, η συμμετοχή στον αθλητισμό είναι τρόπος ζωής». Ο πατέρας του Πέτρου, Γιώργος, επισημαίνει πως οι ρίπτες, γενικά, είναι μια άλλη, ξεχωριστή πάστα ανθρώπων, που διακρίνονται από τους άλλους συναθλητές τους.

Ανοιχτόκαρδος και δοτικός

Ποιος είναι, λοιπόν, ο… άλλος Πέτρος; «Η ζωή», μου λέει, «είναι σύντομη». Γι' αυτό την ζει και την απολαμβάνει με όλη την ένταση της νιότης του. Ταυτόχρονα, όμως, σχεδιάζει και το μέλλον. Θα ήθελε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Λατρεύει τα παιδιά. Απόδειξη? Κάθε φορά που βλέπει τις μικρές Μάρθα και Μαρία, αξιολάτρευτες κόρες της αδελφής του Έλλης, τρελαίνεται από τη χαρά του και, φυσικά, αφήνεται να τον κάνουν ό,τι θέλουν. Πώς περιγράφει τον εαυτό του ή πώς τον κρίνουν οι γονείς του, η Μάρθα και ο Γιώργος και η θεία του, Μαρία;

Μου λένε ότι ο Πέτρος είναι ένας οργανωμένος, πειθαρχημένος, προγραμματισμένος, μεθοδικός νέος. Η πειθαρχία είναι ένδειξη αυτοσεβασμού και σεβασμού προς τους άλλους. Είναι τίμιος, ειλικρινής, απεχθάνεται το ψέμα και την υποκρισία, είναι ανοιχτόκαρδος και δοτικός, αλληλέγγυος σε όσους έχουν ανάγκη, συμπαραστάτης σε δύσκολες στιγμές φίλων και συνανθρώπων του. Ως αθλητής και ως άνθρωπος, ξέρει τι θέλει, ξέρει πού πηγαίνει, έχει θέσει ψηλά τον πήχη των προτεραιοτήτων και των στόχων του, γι' αυτό και δεν ανέχεται χαμηλό επίπεδο ιδιαίτερα από ανθρώπους μίζερους, υποκριτές, αρνητικούς, ανεύθυνους και ευθυνόφοβους.

Αυτοσαρκασμός

Ο Πέτρος είναι ειλικρινής και γνήσιος στις απόψεις και στις θέσεις του. Είναι ήρεμος και ψύχραιμος, σπάνια θυμώνει, γρήγορα συγχωρεί και ακούει προσεκτικά ακόμα και τα πιο αρνητικά. Τον ενοχλεί η βλακεία και αναφέρεται στη γνωστή ρήση του Άινσταϊν: «Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες». Έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης, σέβεται τον άλλο, διαθέτει χιούμορ και αυτοσαρκάζεται. Προσπαθεί να σκέφτεται πάντα θετικά. Ακούει τον άλλο προσεκτικά ακόμα και όταν διαφωνεί με τις απόψεις του. Τον ενοχλεί το ψέμα και η εκμετάλλευση.

Ο Πέτρος τιμά τη φιλία και σέβεται τους φίλους του. Έχει εκλεκτούς φίλους στην Κύπρο και στο εξωτερικό. «Οι φίλοι πρέπει να είναι θετικοί», μου λέει, «και να μην απομυζούν την ενέργειά σου». Τι είναι, γι' αυτόν, η φιλία; Λέει ότι είναι δόσιμο, σεβασμός, κατανόηση, αλληλεγγύη, προσφορά, αγάπη, ανιδιοτέλεια, να συμμετέχεις στις χαρές των φίλων σου αλλά να είσαι σταθερά δίπλα τους, στις δύσκολες στιγμές τους.

Ποιος δεν θα ήθελε έναν τέτοιο νέο, ως φίλο του αλλά και ως έναν άνθρωπο που νοιάζεται και ενδιαφέρεται ανιδιοτελώς για τους άλλους; Τελικά, επιβεβαιώνεται ξανά: Το ευ αγωνίζεσθαι κτίζει όχι μόνο ικανούς και στεφανωμένους αθλητές αλλά και λαμπρούς ανθρώπους, που τιμούν τον τόπο, τον εαυτό τους, την οικογένειά τους και κοσμούν την κοινωνία μας. Ο Πέτρος Μιτσίδης είναι ένας από αυτούς!