Ο ΣΑΒΒΑΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Κατά τη στρατιωτική του θητεία διαγνώστηκε με σάρκωμα στο πόδι, συνεπεία του οποίου ακρωτηριάστηκε, αλλά το γεγονός αυτό δεν στάθηκε σε καμία περίπτωση εμπόδιο στον δρόμο του, αφού συνεχίζει να βλέπει τη ζωή με αισιοδοξία και να κάνει απίστευτα πράγματα

Αν και αρχικά τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του δεν ήθελαν να γίνει ακρωτηριασμός και μετέβησαν στη Αμερική για μία δεύτερη γνώμη, εντούτοις, όταν αυτό δεν μπορούσε να αποφευχθεί, το αποδέχτηκε με ψυχραιμία και το είδε ως μία δοκιμασία

Σήμερα είναι διορισμένος στην Ειδική Εκπαίδευση ως Λογοθεραπευτής, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο ασχολείται με τη σφαίρα και την καλαθοσφαίριση, συμμετέχοντας μάλιστα στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο του Απόλλωνα Λεμεσού

Πώς ένας πόνος, έστω και περιοδικός, στο πόδι μπορεί να οδηγήσει σε ακρωτηριασμό; Την απάντηση μάς δίνει σήμερα ο φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Σάββας Λαζάρου, από τη Λεμεσό. Όπως ο ίδιος μάς αναφέρει, για αρκετό καιρό ένιωθε πόνους στο πόδι, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με κάτι ορθοπεδικό. Αφού έκανε, όμως, δύο εγχειρήσεις και το πρόβλημα παρέμενε, αποφάσισε να το ψάξει περισσότερο και διαγνώστηκε με σάρκωμα. Μόλις το έμαθε σάστισε, μπήκαν διάφορες σκέψεις στο μυαλό του. Όταν, όμως, οι γιατροί, τόσο σε Αγγλία όσο και Αμερική, του ξεκαθάρισαν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ακρωτηριασμό συμβιβάστηκε και αποδέχτηκε αμέσως τα νέα δεδομένα στη ζωή του, χωρίς να παραπονιέται και να διερωτάται «γιατί;», ενώ συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, αναπτύσσοντας πλούσια κοινωνική αλλά και αθλητική δράση.

Η πορεία του

Ο Σάββας Λαζάρου γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1978. Όταν κατετάγη στον στρατό, το 1996, ήθελε οπωσδήποτε να περάσει τις εξετάσεις και να γίνει έφεδρος ανθυπολοχαγός. Και τα κατάφερε. Όταν πήγε, όμως, στην Ελλάδα ένιωθε έντονες ενοχλήσεις κατά τις ασκήσεις. Ενοχλήσεις είχε, βέβαια, και πριν πάει στρατό, αλλά επειδή οι διάφοροι γιατροί που επισκέφθηκε δεν είχαν εντοπίσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία. Το άφησε να περάσει. Κατά τις ασκήσεις το πόδι του πρήστηκε και μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο.

Η πρώτη εντύπωση των γιατρών ήταν ότι είχε πάθει αιμάτωμα. Με αυτή την εντύπωση μπήκε και στο χειρουργείο. Η εν λόγω επέμβαση έγινε τον Νοέμβριο του 1996, ενώ ακολούθησε και δεύτερη επέμβαση παρόμοιας φύσεως τον Μάρτιο του 1997 στην Κύπρο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή καμία ένδειξη ή αναφορά για σάρκωμα. Όλοι πίστευαν πως ήταν απλά κύστη ή αιμάτωμα. Γεγονός που επιβεβαιωνόταν και από τις βιοψίες έπειτα από τα χειρουργεία.

Το χειρότερο σενάριο…

Το 1998, όμως, όταν παρουσιάστηκε εκ νέου το πρόβλημα, έπειτα κι από επιμονή της οικογένειάς του, πήγε στην Αγγλία όπου κατά τη βιοψία στο φουσκωμένο του πόδι διαφάνηκε ότι είχε καρκίνωμα-σάρκωμα. Οι γιατροί ήταν απόλυτοι. Έπρεπε να ακρωτηριαστεί το πόδι του για να αντιμετωπιστεί ο καρκίνος και να μην εξελιχθεί περαιτέρω. Ο ίδιος κι η οικογένεια του, όμως, αρχικά δεν ήθελαν κάτι τέτοιο. Έτσι έκανε τέσσερεις κύκλους χημειοθεραπειών -ενδοφλέβιες διάρκειας τριών βδομάδων η καθεμία- κι επέστρεψε στην Κύπρο, για να κάνει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες ώστε να πάει Αμερική, για μία δεύτερη γνώμη, αλλά κυρίως για να δει κατά πόσον μπορεί να αποφευχθεί ο ακρωτηριασμός.

Η διαδικασία για να πάει όμως Αμερική ήταν χρονοβόρα και τελικά συμφωνήθηκε με το Υπουργείο Υγείας να μεταβεί με δικά του έξοδα και να καλύψει το Υπουργείο μέρος αυτών, όπως κι έγινε. Και στην Αμερική, όμως, οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι. Έπρεπε να γίνει ο ακρωτηριασμός. Εκεί πήρε και τη δύσκολη απόφαση για να ακρωτηριαστεί. Μετά και τη δεύτερη γνώμη επέστρεψε στην Κύπρο όπου κι έγινε η επέμβαση (ακρωτηριασμός). Ακολούθως, ο Σάββας πέρασε από ακόμα δύο κύκλους χημειοθεραπειών, για καθαρά προληπτικούς λόγους και μόνο.

Ψύχραιμη διαχείριση της κατάστασης

Όπως μας τονίζει, το μεγάλο σοκ το έπαθε όταν του ανακοίνωσαν ότι ο πόνος στο πόδι του οφειλόταν σε καρκίνο. «Κι αυτό γιατί έως τότε δεν είχε περάσει από το μυαλό κανενός, πόσω μάλλον εμένα, ότι θα ήταν καρκίνος. Θεωρούσαν όλοι ότι ήταν είτε κύστη είτε αιμάτωμα. Συνεπώς, όταν μου το ανακοίνωσαν έπαθα σοκ. Ήταν μία πολύ δύσκολη στιγμή. Πέρασαν πολλά από το μυαλό μου εκείνη την ώρα, όμως, σε καμία περίπτωση δεν πέρασε από το μυαλό μου ο θάνατος. Όταν μου ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να ακρωτηριαστεί το ένα μου πόδι δεν το πήρα στραβά.

»Φαίνεται επειδή είχα γνώση ότι ελλόχευε ο κίνδυνος να γίνει κάτι τέτοιο ήμουν συνειδητοποιημένος και με την ανακοίνωση το πήρα ψύχραιμα το όλο θέμα. Διαχειρίστηκα ψύχραιμα την κατάσταση όπως έπρεπε. Μάλιστα έκανα την εγχείρηση και έπειτα από 2-3 μέρες βγήκα έξω κανονικά, σαν να μην έγινε τίποτα. Ήμουν δυνατός κι αυτό μου το λένε όλοι. Έδινα δύναμη στους υπόλοιπους αντί να μου δίνουν εκείνοι εμένα. Αυτό δεν είναι κάτι που το λέω εγώ, αλλά ο περίγυρός μου κι ειδικά οι γονείς μου», προσθέτει.

Το προσθετικό μέλος

Μετά τον ακρωτηριασμό ο Σάββας μπήκε στη δύσκολη διαδικασία να βάλει προσθετικό μέλος. Όλη αυτή η διαδικασία ήταν για τον ίδιο έως και τραυματική, κι έχει να θυμάται τα χειρότερα. Όπως μας εξηγεί, στο Κέντρο Προσθετικών Μελών που λειτουργεί στη Λευκωσία του έφτιαξαν ένα τεχνητό πόδι το οποίο στην ουσία δεν ήταν καθόλου λειτουργικό για τον ίδιο. Κι αυτό επειδή στη χώρα μας, ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει η εμπειρία και η τεχνογνωσία για δημιουργία ειδικών τεχνητών μελών όπως αυτά που φτιάχνονται στο εξωτερικό, παρά μόνο παλιάς ξεπερασμένης τεχνολογίας, τα οποία δεν βοηθούν τα ακρωτηριασμένα άτομα, αφού σε πολλές περιπτώσεις δυσκολεύονται ακόμη και να περπατήσουν καλά-καλά.

Οι σπουδές στη Βουλγαρία

Αν και με μη βοηθητικό προσθετικό μέλος εντούτοις ο Σάββας, έναν χρόνο μετά τον ακρωτηριασμό, πήγε στη Βουλγαρία για σπουδές. Μάλιστα, κατά την παραμονή του στη χώρα έχει να θυμάται πολλά ευτράπελα με το τεχνητό πόδι. Ένα από αυτά είναι κι αυτό που περιγράφει γελώντας κάθε φορά. «Μία μέρα που είχε πολλά χιόνια και βγήκα να περπατήσω δεν μπορούσα. Κάθε βήμα που έκανα έπεφτα κάτω. Σηκωνόμουνα και, μόλις έκανα ένα βήμα, ξανάπεφτα. Μάλιστα σε μία φάση πίστευα ότι θα αφήσω τα κόκκαλά μου εκεί (γέλια). Τόσο πολύ δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου», περιγράφει, λέγοντας πως τελικά συνήθισε το προσθετικό μέλος.

Έντονη φοιτητική δράση

Στη Βουλγαρία ο Σάββας ανέπτυξε έντονη φοιτητική δράση και συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα. «Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να αφήσω το πρόβλημά μου να με καπελώσει. Είχα πει από την πρώτη στιγμή ότι ο ακρωτηριασμός δεν σήμαινε για ‘μενα το τέλος του κόσμου. Μπορώ να συνεχίσω να κάνω τη ζωή που έκανα πριν. Είχα όνειρα, στόχους και, με θέληση κι αποφασιστικότητα, τα κατάφερα. Δεν έβλεπα εμένα στα άτομα με αναπηρίες. Δεν ήθελα να βγαίνει προς τα έξω μία τέτοια εικόνα», τονίζει, λέγοντας πως είναι συνιδρυτής του φοιτητικού κινήματος ΔΗΚΟ Βουλγαρίας, ενώ στη συνέχεια έγινε μέλος και Πρόεδρος της ΠΟΦΝΕ -μετά την ενοποίηση του φοιτητικού κινήματος μετονομάστηκε σε ΠΟΦΕΝ- κι εν συνεχεία διετέλεσε Πρόεδρος και της ΠΟΦΕΝ.

Πέραν του φοιτητικού κινήματος, ο Σάββας είχε την τιμή να είναι μέλος του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου για τρία χρόνια. Η εμπειρία του αυτή, ωστόσο, τον έκανε να αποστραφεί αρκετά από την πολιτική, παραδέχεται.

Η ενασχόληση με την Ειδική Εκπαίδευση

Επιστρέφοντας στην Κύπρο άρχισε να ασχολείται με την Ειδική Εκπαίδευση. Από το 2004 έως το 2010 εργάστηκε με αυτιστικά παιδιά. «Πήρα κι έδωσα πάρα πολλά μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια. Δουλεύοντας με τέτοια παιδιά κερδίζεις πραγματικά πολλά και το θεωρώ πολύ σημαντικό», σημειώνει, αναφέροντας πως έμεινε στον Σύνδεσμο για Αυτιστικά Παιδιά μέχρι το 2010, όταν και διορίστηκε στο Δημόσιο. Σήμερα, ο Σάββας είναι στην Ειδική Εκπαίδευση, ως λογοθεραπευτής στο σχολείο του Αποστόλου Λουκά. «Και μέσα από τη συναναστροφή μου αυτήν παίρνω πολλά, καθημερινά. Νιώθω ευλογημένος που μπορώ να βοηθώ τους γύρω μου κι ειδικά τα παιδιά», συμπληρώνει.

Η σφαίρα και το μπάσκετ

Πέραν της ασχολίας του με την Ειδική Εκπαίδευση, ο Σάββας σήμερα ασχολείται και με τη σφαίρα. Μάλιστα, πρόσφατα έλαβε μέρος σε αγώνες στην Ελλάδα όπου πήρε και τη δεύτερη θέση. Λυπάται, όμως, γιατί αυτό το ταξίδι άρχισε πολύ αργά, τονίζοντας, ωστόσο, πως θα συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα για όσο μπορεί. Επίσης συμμετέχει στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο του Απόλλωνα Λεμεσού.

Σε σχέση με τις ενασχολήσεις του αυτές τονίζει πως όσοι συμμετέχουν σε Παραολυμπιακούς ή σε αθλήματα με αμαξίδιο δεν είναι άτομα με αναπηρία, αλλά αθλητές με αναπηρίες και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αθλητές, ισότιμα με τους αρτιμελείς. «Δεν είμαστε ανάπηροι. Μπορούμε να συμμετέχουμε ισότιμα με τους υπόλοιπους και να πετυχαίνουμε πολλά περισσότερα απ’ ό,τι οι αρτιμελείς», τονίζει.

Για την ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο του Απόλλωνα Λεμεσού αναφέρει πως «είμαστε μία δυνατή ομάδα και θέτουμε υψηλούς στόχους. Ελπίζουμε σύντομα να γίνει κατορθωτή η έναρξη και πρωταθλήματος για ομάδες μπάσκετ με αμαξίδιο, για να ασχοληθούμε και πιο 'επαγγελματικά' με αυτό το άθλημα», υπογραμμίζει, λέγοντας πως τόσο μέσα στην ομάδα του Απόλλωνα όσο και του Ήφαιστου «γνώρισα και πάρα πολλούς αληθινούς ανθρώπους, ενώ βγάζουμε όλο μας το πάθος».

Τρία δυνατά μηνύματα

Με βάση τις εμπειρίες του, ο Σάββας θέλησε να στείλει τρία μηνύματα προς όσους θα διαβάσουν σήμερα την ιστορία του. Το πρώτο έχει να κάνει με το δικό του πρόβλημα. «Αν έχουμε ανεξήγητους πόνους στα άκρα μας, που δεν παραπέμπουν σε καμία περίπτωση σε ορθοπεδικό πρόβλημα κι αυτό επιβεβαιώνεται κι από κάποιο ειδικό (ορθοπεδικό), είναι καλό να κάνουμε κάποιες περαιτέρω εξετάσεις (MRI), έστω και προληπτικά. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να το καταλάβουμε όλοι ότι η πρόληψη είναι πολύ σημαντική και, σε πολλές περιπτώσεις, καθοριστική ως προς την εξέλιξη του ασθενούς», προσθέτει. Και το δεύτερο μήνυμά του είναι συναφές και έχει να κάνει με τον τρόπο αντιμετώπισης της όλης κατάστασης.

«Αν διαγνωστούν με σάρκωμα και κρίνεται αναγκαίο ότι πρέπει να γίνει ακρωτηριασμός, αλλά και να μη διαγνωστεί με σάρκωμα και υπάρξει ένα πρόβλημα για το οποίο επιβάλλεται ο ακρωτηριασμός, να το αποδεχτούν και να έχουν κατά νουν πως τίποτα δεν τελειώνει με τον ακρωτηριασμό. Μία ολόκληρη ζωή μάς περιμένει να τη χαρούμε και να την απολαύσουμε. Πραγματικά, και το βλέπω από μένα, δεν υπάρχει κάτι που άμα το θες δεν μπορεί να γίνει, φτάνει να το πάρεις απόφαση». Το τελευταίο του μήνυμα είναι σχετικό με το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε γενικά τη ζωή μας.

«Πρέπει να θέτουμε στόχους και να τους υλοποιούμε. Δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας για τίποτα και για κανέναν. Κι ειλικρινά, δεν υπάρχει κάτι που άμα το θες πολύ δεν μπορείς να το πετύχεις. Όταν υπάρχει θέληση, πραγματική θέληση, όλα γίνονται», καταλήγει.