Η ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΤΕΡΕΖΙΔΗ ΔΗΛΩΝΕΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ

Καταφέρνει να εγκλωβίζει για πάντα τις μοναδικές στιγμές της γέννας σε μια φωτογραφία, υποστηρίζοντας ότι «η αγάπη μιας μητέρας δεν σβήνει ποτέ, η μνήμη όμως;»

Δεν θα έλεγα ότι οι Κύπριοι είναι προκατειλημμένοι, αντίθετα ως λαός είμαστε αρκετά ανοικτόμυαλοι και δεκτικοί σε κάτι το καινούργιο. Αυτό που με στενοχωρεί ωστόσο είναι ότι δεν θεωρούν τη γέννηση του παιδιού τους τόσο σημαντική στιγμή, όπως ο γάμος ή η βάπτιση

Το επάγγελμα του φωτογράφου πάντα με ενθουσίαζε. Η λήψη της πραγματικότητας, του τοπίου, της ομορφιάς, του μυστηρίου, των συναισθημάτων σε μια φωτογραφία είναι ο τρόπος για να διατηρηθεί η μνήμη και η ιστορία ζωντανή για πάντα. Το δέος που προκαλεί το αποτέλεσμα της φωτογράφισης και οι δυνατότητες προέκτασης της αποτυπωμένης πραγματικότητας, ήταν αυτό που καθόρισε την πορεία της φωτογράφου Βαλεντίνας Τερεζίδη. Ο λόγος που γράφεται το εν λόγω κείμενο δεν είναι επειδή η Βαλεντίνα είναι φωτογράφος, αλλά επειδή η συγκεκριμένη φωτογράφος επέλεξε να απαθανατίζει κάποιες ιδιαίτερες στιγμές της ζωής μας, που δεν είναι άλλες από τη γέννηση ενός νέου ανθρώπου. Κάτι το οποίο είναι πολύ διαδεδομένο στο εξωτερικό, αλλά στην Κύπρο πρόσφατα έχει κάνει την εμφάνισή του δειλά- δειλά από κάποιους ειδικούς του είδους.

Από τη φωτογράφιση τοπίων στη φωτογράφιση εγκύων

Η Βαλεντίνα, από τότε που θυμάται τον εαυτό της, φωτογράφιζε τα πάντα. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον κλάδο της φωτογραφίας, ασχολήθηκε ως ελεύθερη επαγγελματίας φωτογράφος. Όπως δηλώνει η ίδια στην «Σ», λατρεύει τη φωτογράφιση των τοπίων, των έντονων καιρικών φαινομένων και των πορτρέτων. Τον τελευταίο χρόνο αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου με τις φωτογραφίσεις εγκυμοσύνης, τοκετού και βρεφών. Η ιδέα τής «καρφώθηκε» στο μυαλό μετά από ένα δικό της βίωμα.

«Συγκεκριμένα, από τη γέννηση του δικού μου παιδιού, πριν από δύο χρόνια. Ήθελα να απαθανατίσω όλη τη διαδικασία της γέννας, από τη στιγμή άφιξής μου στην κλινική μέχρι τη στιγμή που θα έπαιρνα το παιδί μου στην αγκαλιά μου. Δυστυχώς, τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχα προγραμματίσει στο μυαλό μου. Αντίθετα, πήραν μια απρόσμενη εξέλιξη και βρέθηκα στο χειρουργείο λόγω επιπλοκών, με την ανάγκη να χειρουργηθώ άμεσα με καισαρική τομή και, το χειρότερο, να υποβληθώ σε ολική αναισθησία.

»Η εμπειρία και η απογοήτευση της δικής μου γέννας ήταν και η αφορμή για αυτό που κάνω σήμερα. Με την παραμονή μου στο σπίτι λόγω του παιδιού, είχα την ευκαιρία και παράλληλα τον χρόνο να το ψάξω. Η ιδέα αυτή είναι κάτι καινοτόμο στην Κύπρο, καθώς οι περισσότεροι φωτογράφοι ασχολούνται με το κομμάτι του γάμου ή της βάπτισης και αυτό ήταν κάτι που με ενθουσίασε ακόμη πιο πολύ».

Το πρώτο ζευγάρι και τα συναισθήματα

Οι μπαμπάδες συνήθως εισέρχονται κατενθουσιασμένοι στο μαιευτήριο και με τρεμάμενα χέρια κρατούν κινητό ή βιντεοκάμερα προσπαθώντας να απαθανατίσουν κάθε ιερή στιγμή του ερχομού του νέου μέλους. Το αποτέλεσμα της λήψης δεν είναι πάντοτε ικανοποιητικό, εφόσον η έγνοια τους σίγουρα δεν είναι η καλή λήψη της εικόνας. Αυτή την ανάγκη είδε η Βαλεντίνα, όπως και κάποιοι άλλοι καταξιωμένοι φωτογράφοι, και είπε να δοκιμάσει. Οι πρώτοι που προσέγγισαν τη Βαλεντίνα, για να τους προσφέρει την παντοτινή ανάμνηση της γέννας, ήταν φιλικά της πρόσωπα.

«Η φίλη μου, που βρισκόταν στον τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης της, όταν άρχισα να δουλεύω την ιδέα αυτή και όταν της το ανέφερα, κατενθουσιάστηκε και προθυμοποιήθηκε να γίνει το πρώτο μου ‘μοντέλο’. Το μόνο που μου ζήτησε ήταν να φωτογραφηθεί με όσο πιο διακριτικό τρόπο γίνεται κατά τη διάρκεια της γέννας».

Όσον αφορά το πώς νιώθει κάθε φορά που βρίσκεται στην αίθουσα τοκετού, απαντά πως όλα τα συναισθήματα πλημμυρίζουν τον χώρο, που δεν μπορεί να περιγράψει με λέξεις.

«Εκείνη τη στιγμή όλα είναι έντονα. Γενικότερα σε διακατέχουν ο ενθουσιασμός, η χαρά, η συγκίνηση, το άγχος, η ένταση αλλά και ο φόβος. Από τη μια σε συνεπαίρνει αυτό το έντονο συναίσθημα, από την άλλη πρέπει να μένεις αποστασιοποιημένη για να βγει ένα όμορφο και επαγγελματικό αποτέλεσμα. Σήμερα νιώθω ολοκληρωμένη στο επαγγελματικό μου κομμάτι, διότι έχω βρει αυτό που με γεμίζει και με χαροποιεί ιδιαίτερα».

Ανά πάσα στιγμή

Ο κλάδος αυτός της φωτογραφίας είναι ακόμη άγνωστος στον περισσότερο κόσμο της Κύπρου. «Στο εξωτερικό είναι αρκετά διαδεδομένος, κυρίως σε Αγγλία, Αμερική και Αυστραλία. Δεν θα έλεγα ότι οι Κύπριοι είναι προκατειλημμένοι, αντίθετα ως λαός είμαστε αρκετά ανοικτόμυαλοι και δεκτικοί σε κάτι το καινούργιο. Αυτό που με στενοχωρεί ωστόσο είναι ότι δεν θεωρούν τη γέννηση του παιδιού τους τόσο σημαντική στιγμή όπως ο γάμος ή η βάπτιση. Δαπανούν πολλά λεφτά στις φωτογραφίσεις του γάμου ή της βάπτισης του παιδιού τους, αλλά στο άκουσμα αυτής της ιδέας δεν προτίθενται εύκολα να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Ο ερχομός ενός παιδιού, όμως, είναι ό,τι πιο όμορφο δημιούργησε η φύση και προσωπικά θεωρώ ότι είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου».

Για τις απαιτήσεις των γονιών, η Βαλεντίνα δήλωσε πως αυτές περιορίζονται στη διακριτικότητα της φωτογράφου. Για τη δυσκολία του συγκεκριμένου επαγγέλματος η νεαρή φωτογράφος, χαμογελώντας, δήλωσε πως σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση όλο το εγχείρημα, εφόσον δεν υπάρχει σταθερότητα στο «ραντεβού» της γέννας.

«Δεν είναι η πιο εύκολη φωτογράφιση, όπως πιθανόν να σχημάτισαν στο μυαλό τους κάποιοι. Δύο εβδομάδες πριν από την προκαθορισμένη ημερομηνία που δίνει ο γυναικολόγος στη μέλλουσα μητέρα, εγώ θα πρέπει να είμαι σε ετοιμότητα. Αντιλαμβάνεσαι ότι ανά πάσα στιγμή μέσα σε ολόκληρο το 24ωρο, μπορεί να σπάσουν τα νερά και να ειδοποιηθώ και εγώ όπως και ο παιδίατρος και όλο το ιατρικό προσωπικό! Τέλος, όπως και κάθε άλλου είδους φωτογράφιση, απαιτεί μέρες και ώρες επεξεργασίας των φωτογραφιών στον υπολογιστή για να δώσω το καλύτερο αποτέλεσμα για τη σημαντικότερη ημέρα της κάθε μανούλας, που θα φέρει στον κόσμο το παιδί της. Εξάλλου, η αγάπη της μητέρας δεν σβήνει ποτέ, η μνήμη όμως;».