ΕΝΑΣ ΕΙΚΟΣΙΔΙΑΧΡΟΝΟΣ, ΦΑΡΟΣ ΑΓΩΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗΣ ΚΑΘΕ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΥ ΜΑΣ

Στα 19 του ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα κι έκτοτε είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, ενώ σήμερα κάνει πράγματα ωσάν να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο που μπορεί να σταθεί τροχοπέδη στην εκπλήρωση των οραμάτων του

«Έχω αποδεχτεί πλήρως τη νέα κατάσταση δεδομένων. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Γίνεται τρόπος ζωής. Βέβαια, το γεγονός ότι είμαι παράλυτος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως δεν κάνω όνειρα ή εγκαταλείπω τους στόχους μου. Απλά βρίσκω τους τρόπους, μέσω της νέας κατάστασης, να τους υλοποιήσω και να τους επιτύχω»

Η συναναστροφή του με άτομα με αναπηρίες και η θέλησή τους για να συνεχίσουν τη ζωή τους κανονικά, σαν να μη συμβαίνει ή δεν υπάρχει κάτι που να τους εμποδίζει από το να συνεχίσουν να ονειρεύονται και να βάζουν στόχους, τον βοήθησε αρκετά

«Άνθρωποι που βρίσκονται πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι δεν πρέπει να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Δεν πρέπει να μείνουν κλεισμένοι στο σπίτι. Πρέπει να βγουν από αυτό. Να κάνουν γνωριμίες, να βρουν τρόπους να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα γίνεται τη μέρα τους και να πιστέψουν, κυρίως, στις δυνατότητές τους», τονίζει

Άλλον έναν πραγματικό μαχητή της ζωής αναδεικνύει σήμερα η στήλη «Μαχητές και Νικητές της Ζωής». Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη, έναν 22χρονο νέο, ο οποίος μπορεί να αποτελέσει φάρο αγώνα για εκπλήρωση κάθε στόχου, κάθε ονείρου μας, κόντρα στο πώς μπορεί να τα φέρει η μοίρα μας, η οποία κάποιες φορές είναι σκληρή, πολύ σκληρή. Και στην περίπτωση του Αλέξανδρου ήταν όντως σκληρή αφού, έπειτα από ένα τροχαίο ατύχημα, στα 19 του χρόνια, έμεινε παράλυτος κι έκτοτε έμαθε να ζει πάνω στο τροχοκάθισμα, κάνοντας, όμως, όνειρα και βλέποντας το μέλλον με αισιοδοξία, όπως, άλλωστε, οφείλουμε να κάνουμε όλοι μας. Σήμερα, μάλιστα, σπουδάζει, ενώ συμμετέχει σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο και πάει καθημερινά γυμναστήριο. Κάνει, δηλαδή, τα πάντα, ίσως και περισσότερα απ’ όσα κάνουν αρτιμελή άτομα.

Η αγάπη του για την κολύμβηση

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε το 1994. Ήταν πάντοτε δραστήριος και του άρεσε πολύ η κολύμβηση. Αυτή του η αγάπη για την κολύμβηση τον ανέβασε, μάλιστα, αρκετά ψηλά, αφού μετρά αρκετές διακρίσεις. Έκανε πρωταθλητισμό και είχε βλέψεις για πολλά. Ωστόσο, η μοίρα του επεφύλασσε κάτι άλλο. Έπαιξε άσχημο παιχνίδι μαζί του, μα πλέον δεν τον νοιάζει και τόσο. Έμαθε να ζει πάνω στο αναπηρικό τροχοκάθισμα και να κάνει πράγματα ωσάν να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο που μπορεί να σταθεί τροχοπέδη στην εκπλήρωση των οραμάτων του.

Η κακιά στιγμή

Στα 19 του, κι ενώ εκπλήρωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, αναμένοντας πώς και πώς να πάρει το απολυτήριο για να ανοίξει τα φτερά του, ένα τροχαίο ατύχημα έμελλε να του αλλάξει ριζικά τη ζωή. Το 2013, λοιπόν, κι ενώ ήταν συνεπιβάτης σε μοτοσικλέτα, παραλίγο να χάσει τη ζωή του. Όπως θυμάται -έχει αρκετά κενά- ενώ έκαναν βόλτα, σε κάποιο σημείο ο οδηγός της μοτοσικλέτας απώλεσε τον έλεγχό της με αποτέλεσμα αυτή να συγκρουστεί και να εκσφενδονιστεί στην άσφαλτο. Για καλή του τύχη έφερε προστατευτικό κράνος το οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, του έσωσε τη ζωή.

«Αν δεν φορούσα κράνος, ίσως να μη βρισκόμουν καν στη θέση που βρίσκομαι σήμερα», αναφέρει. Από το χτύπημα, όμως, υπέστη ζημιά στη σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος. Τραγική ειρωνεία… ο οδηγός της μοτοσικλέτας δεν έπαθε απολύτως τίποτα…

Οι βδομάδες μετά το ατύχημα

Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί πως ο Αλέξανδρος, ο οποίος κτυπήθηκε σοβαρά στο τροχαίο, επί δύο βδομάδες δεν είχε καθόλου επικοινωνία με το περιβάλλον. Δεν γνωρίζει καν αν είχε πέσει σε κόμμα ή όχι, αφού ούτε ο ίδιος θυμάται κάτι, αλλά ούτε του έχει πει κάποιος μέχρι σήμερα κάτι σχετικό. Όταν επανήλθε κι άρχισε να καταλαβαίνει τι γίνεται -πέρασε ακόμη μία βδομάδα περίπου- του ανακοινώθηκε από τους θεράποντες ιατρούς του ότι θα έμενε παράλυτος για το υπόλοιπο της ζωής του. Δυστυχώς, λόγω κενών μνήμης, δεν θυμάται την αντίδραση που είχε όταν του ανακοινώθηκε ότι θα έμενε παράλυτος.

«Με ρώτησαν αρκετοί τι είπα, πώς αντέδρασα μετά την ανακοίνωση κι ειλικρινά δεν θυμάμαι», προσθέτει, τονίζοντας, όμως, πως πλέον έχει αποδεχτεί πλήρως την κατάσταση.

Αποδέχτηκε πλήρως την κατάσταση

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «έχω αποδεχτεί πλήρως τη νέα κατάσταση δεδομένων. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Γίνεται τρόπος ζωής. Βέβαια, το γεγονός ότι είμαι παράλυτος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως δεν κάνω όνειρα ή εγκαταλείπω τους στόχους μου. Απλά βρίσκω τους τρόπους, μέσω της νέας κατάστασης, να τους υλοποιήσω και να τους επιτύχω. Στην ουσία συμβιβάζεσαι με τους νέους κανόνες και προχωράς, όμως, και το τονίζω, με την ίδια αποφασιστικότητα και θέληση για ζωή, κάνοντας όνειρα, θέτοντας στόχους, με αισιοδοξία. Μπορώ να πω, μάλιστα, πως πλέον βλέπω τα πράγματα με μεγαλύτερη αισιοδοξία απ’ ό,τι προηγουμένως. Δεν ξέρω το γιατί, αλλά πλέον είμαι πιο αισιόδοξος και πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί πραγματικά εμπόδιο στο να κάνω όσα θέλω να κάνω», επισημαίνει περαιτέρω.

Το σήμερα

Σήμερα ο Αλέξανδρος είναι μέλος της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο Λευκωσίας, η οποία ιδρύθηκε πριν από έναν χρόνο. Έκτοτε αθλείται πολύ συχνά, ενώ πηγαίνει και γυμναστήριο. Στην ουσία, όπως λέει κι ο ίδιος, κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα κάνει κάποιος ο οποίος είναι αρτιμελής και δεν έχει κι άδικο, αφού πολλοί από εμάς δεν αθλούμαστε και δεν κάνουμε όσα ο ίδιος κάνει.

Όπως μας εκμυστηρεύεται, η συναναστροφή του με άτομα με αναπηρίες και η θέλησή τους για να συνεχίσουν τη ζωή τους κανονικά, σαν να μη συμβαίνει ή δεν υπάρχει κάτι που να τους εμποδίζει από το να συνεχίσουν να ονειρεύονται και να βάζουν στόχους, τον βοήθησε αρκετά.

«Από τη μέρα που μπήκα στην ομάδα μπάσκετ βοηθήθηκα αρκετά. Με βοήθησε πολύ σε αρκετούς τομείς και κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι, γιατί μαθαίνω πράγματα από ανθρώπους που είναι στο αναπηρικό καροτσάκι δέκα, δεκαπέντε ή και περισσότερα χρόνια και τα οποία έχουν πραγματικά πολλά να διδάξουν τον καθένα από μας. Βασικά με βοήθησε πολύ στο πώς να βελτιώσω την καθημερινότητά μου», εξηγεί. Εξάλλου, φέτος ξεκίνησε να φοιτά στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου στον Κλάδο Διοίκησης Επιχειρήσεων, ενώ κάνει προπονήσεις στο μπάσκετ και πάει γυμναστήριο καθημερινά.

«Έχω ένα γεμάτο πρόγραμμα και μ’ αρέσει αυτό. Πιστεύω πως ο καθένας που θα βρισκόταν στη θέση μου θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο με ‘μενα. Δεν κάνω κάτι για το οποίο πρέπει να τυγχάνω θαυμασμού από οποιονδήποτε», λέει, τονίζοντας πως «καθημερινά γνωρίζω καινούργια άτομα κι αποκτώ καινούργιες εμπειρίες, πολύ χρήσιμες για εμένα».

Μηνύματα σε άτομα με αναπηρίες

Κατά τη συνομιλία μας, ο Αλέξανδρος θέλησε να στείλει και τα δικά του μηνύματα, πρώτα στα άτομα με αναπηρίες.

«Άνθρωποι που βρίσκονται πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι δεν πρέπει να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Δεν πρέπει να μείνουν κλεισμένοι στο σπίτι. Πρέπει να βγουν από αυτό. Να κάνουν γνωριμίες, να βρουν τρόπους να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα γίνεται τη μέρα τους και να πιστέψουν, κυρίως, στις δυνατότητές τους. Δεν πρέπει, δεν αξίζει να αφήσουν αυτή την κατάσταση να τους πάρει από κάτω ή και να τους νικήσει ακόμα. Και, παρότι θα ακουστεί κάπως, μπορεί να δεις αυτή σου την εμπειρία και με θετικό φακό. Δεν υπάρχουν μόνο αρνητικά, όπως δυσκολία κίνησης, υπάρχουν και θετικά. Ποτέ τα πάντα δεν είναι μαύρα», τονίζει.

Οδηγοί και συνοδηγοί προσοχή…

Την ίδια ώρα, έστειλε και μηνύματα προς τους οδηγούς και συνοδηγούς οχημάτων και μοτοσικλετιστών, ειδικότερα στους νέους μας.

«Εκείνο που θέλω να πω σε κάθε οδηγό, αλλά και συνοδηγό, να είναι πολύ προσεκτικοί στον δρόμο, να μην αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες, να μην οδηγήσουν αν έχουν πιει ποτό και γενικά να είναι συγκεντρωμένοι στον δρόμο και να μην αφαιρούνται ούτε για κλάσματα δευτερολέπτου, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να γίνει. Επίσης, οι οδηγοί μοτοσικλέτας πρέπει πάντα να φοράνε το προστατευτικό τους κράνος, γιατί πραγματικά σώζει ζωές. Το ξέρω αυτό από πρώτο χέρι. Γενικά, όμως, θα ήθελα να πω σε όλους πως είναι κρίμα να μην εκτιμούν ό,τι πολυτιμότερο έχουν, τη ζωή, θέτοντας τη σε κίνδυνο», συμπληρώνει.

«Ό,τι έγινε, έγινε»

Ερωτηθείς εάν μετανιώνει που ήταν συνοδηγός εκείνη τη μέρα στη μοτοσικλέτα, ο Αλέξανδρος ήταν ξεκάθαρος:

«Δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα. Πιστεύω ό,τι ήταν να γίνει και έγινε. Αν δεν γινόταν αυτό ίσως να συνέβαινε κάτι άλλο. Πραγματικά δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το αύριο. Συνεπώς, το να έρθω εκ των υστέρων και να πω ότι μετάνιωσα που ήμουν συνοδηγός, δεν ξέρω εάν ωφελεί σε κάτι. Ό,τι έγινε, έγινε και προχωράμε μπροστά. Ότι ήταν λάθος που ήμουν συνοδηγός σε μοτοσικλέτα ήταν, αλλά εκείνη την ώρα δεν το βρήκα κακό, ούτε περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι. Εν πάση περιπτώσει, όμως, επαναλαμβάνω... ό,τι έγινε έγινε και τελείωσε. Πλέον προχωράω μπροστά, αφήνοντάς το αυτό πίσω», καταλήγει.