«ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΣΠΑΝΕ. ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΣΠΑΝΕ ΡΕΚΟΡ»

Μπορεί να μην περπάτησε κανονικά ποτέ, μπορεί να έγινε ο περίγελως του σχολείου στα παιδικά του χρόνια, όμως κατάφερε να βάλει φτερά στα πόδια του και να ανέβει πολλές φορές στο ψηλότερο βάθρο, όχι κατ’ ανάγκην για το μετάλλιο, αλλά για να πει «τα κατάφερα»

«Σίγουρα από τον καιρό που έζησα εγώ τον ρατσισμό, ειδικά στην κλειστή κοινωνία των Λυμπιών, έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα προς το καλύτερο. Αλλά και πάλι υπάρχουν τα ταμπού και οι προκαταλήψεις, που πρέπει να εξαλειφθούν»

Η περίπτωση του Ανδρέα Συμεού είναι αυτό που λέμε στην απλή γλώσσα ακόμη ένα παράδειγμα για όλους μας, που έρχεται να φωτίσει τη ζοφερή μας πραγματικότητα. Είναι η απόδειξη της ρήσης του William Arthur Ward «οι δυσκολίες κάνουν κάποιους ανθρώπους να σπάνε. Άλλους να σπάνε ρεκόρ». Και ο Ανδρέας Συμεού έσπασε πολλές φορές ρεκόρ. Γιατί ξεπέρασε κατά πολύ τις δυνάμεις που του έδινε το σώμα του και με τη δύναμη της ψυχής του κατάφερε να τρέξει σε αγώνες και να κατακτήσει πολλά μετάλλια και διακρίσεις, στέλνοντας το δικό του μήνυμα ότι «όταν θέλει κάποιος, σίγουρα το μπορεί».

«Κουβαλώντας» τη διπληγία και την κοροϊδία

Γεννήθηκε πριν από 34 χρόνια μαζί με τον δίδυμο αδερφό του. Αν και ο αδερφός του γεννήθηκε υγιής, εντούτοις η δική του μοίρα τον ήθελε να φέρει μαζί του και κάτι έξτρα. Το πρόβλημα διπληγίας και ελαφράς εγκεφαλικής παράλυσης γνώριζαν οι δικοί του από τότε που γεννήθηκε. Οι ιατροί προειδοποίησαν για τις πιθανές εξελίξεις στην υγεία του Ανδρέα, που ήταν μη αναστρέψιμες. Ο ίδιος, όμως, φαινόταν ότι δεν θα το έβαζε κάτω ποτέ. Αν και περπάτησε αργά, στην ηλικία των δυο ετών, εντούτοις το βήμα του ήταν γερό, λες και ήθελε ν' αποδείξει από τότε στον κόσμο ότι τα πόδια του θα υπάκουαν στη θέλησή του.

«Η κατάστασή μου είναι μόνιμη. Δεν είχα δύναμη στα πόδια. Πονούσα, δεν μπορούσα να περπατήσω κανονικά όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά και αυτό είχε και πολλές επιπτώσεις στην ψυχολογία μου. Βλέποντάς με ότι περπατούσα "περίεργα", οι γύρω μου με κορόιδευαν, γελούσαν μαζί μου και γενικά άκουγα πολλά σχόλια πίσω μου αλλά και μπροστά μου. Πολλές φορές στεναχωρήθηκα γι' αυτό, έκλαψα κιόλας αλλά αυτό με έκανε να πεισμώσω και να αποφασίσω να ασχοληθώ με τον αθλητισμό».

Ο περίγελως που κέρδισε το χρυσό

Τα πρώτα του δειλά βήματα στον στίβο τα έκανε λίγο πριν κλείσει τα 20 του χρόνια. Πρώτο του στήριγμα, ο πατέρας του, Σίμος Συμεού, που τον παρακίνησε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Σύντομα η απλή ενασχόληση και εκγύμναση του σώματος έγινε καθημερινή συνήθεια… και η συνήθεια έγινε στόχος… και ο στόχος πρωταθλητισμός.

«Αν και μπορεί να επιβαρύνω κάποιες φορές την κατάστασή μου, να πονώ τα πόδια μου, εντούτοις δεν το έβαλα κάτω και ήθελα να στείλω το δικό μου μήνυμα όχι μόνο σε αυτούς που με χλεύαζαν, αλλά και σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν κάποιο δικό τους πρόβλημα. Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες μας, όποιες κι αν είναι αυτές, φτάνει να το θέλουμε και να το προσπαθούμε».

Η ζωή του όλη από τότε κινήθηκε ανάμεσα στις προπονήσεις, στις φυσιοθεραπείες, στους αγώνες και στα ταξίδια που έκανε για να εκπροσωπήσει επάξια την πατρίδα του. «Το 2006 ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ΑΜΕΑ, ακολούθησε το Παγκόσμιο στην Ολλανδία. Τότε, μόνο εγώ και ο Αντώνης Αρέστη εκπροσωπούσαμε την Κύπρο».

Οι αγώνες που ακολούθησαν πολλοί και τα μετάλλια δεν άργησαν να έρθουν: δύο χρυσά στο Μαρόκο, δύο χρυσά στην Ιταλία και πολλά άλλα εντός και εκτός Κύπρου. Μια στιγμή που θα θυμάται για πάντα ήταν όταν το 2007 τον κάλεσε η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή στην κατηγορία Τ35. Το 2013 σταμάτησε να αγωνίζεται λόγω κάποιων προβλημάτων που αντιμετώπισε στην υγεία του, αλλά και πάλι δηλώνει έτοιμος ν' αρχίσει να αγωνίζεται. Επόμενός του στόχος να ξεπεράσει το προσωπικό του ρεκόρ και να μπει και πάλι στον στίβο.

«Το μέλλον είναι στα παιδιά»

«Τα μετάλλια ποτέ δεν ήταν ο στόχος μου. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα χαρίζω. Το μόνο που ήθελα ήταν να καταφέρνω να τερματίζω κάθε φορά για την πατρίδα μου. Πολλές φορές ένιωθα τη δύναμη στα πόδια μου να μ' εγκαταλείπει και προσευχόμουν να αντέξω μόνο για να τερματίσω». Δεν είχε ποτέ κάποια άλλα όνειρα. Προσπάθησε πολύ και πάλεψε με τον εαυτό του για να αποδεχτεί πρώτα απ' όλα ο ίδιος την κατάστασή του και να πειστεί πως, έστω και με αυτό το πρόβλημα, μπορεί να κατακτήσει όλον τον κόσμο. «Η δύναμή μας είναι μόνο μέσα μας.

»Με αυτήν τη δύναμη μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Το μόνο που θέλω τώρα είναι να καταφέρω κάποια στιγμή να βοηθήσω κι εγώ με τη σειρά μου κάποια παιδιά που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα και θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Και να μην το επιδιώκουν, θέλω να τους μεταφέρω το πόσο σημαντικός είναι ο αθλητισμός στη ζωή μας».

Αν και άνεργος στην παρούσα φάση, ο Ανδρέας στηρίζει όπως μπορεί άτομα που μπορεί να αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα.

«Πολλά παιδιά έρχονται κοντά μου και τους μιλώ, τους δείχνω πώς να αγωνίζονται κ.λπ και φαίνεται ότι είναι καλύτερα στην ψυχολογία τους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να νιώθουν ότι είναι αποδεχτοί στην κοινωνία. Σίγουρα από τον καιρό που έζησα εγώ τον ρατσισμό, ειδικά στην κλειστή κοινωνία των Λυμπιών, έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα προς το καλύτερο. Αλλά και πάλι υπάρχουν τα ταμπού και οι προκαταλήψεις που πρέπει να εξαλειφθούν. Και σε αυτό πρέπει να έχεις κοντά σου άτομα που σε στηρίζουν, όπως εγώ είχα την οικογένειά μου, αλλά και τον προπονητή μου, Πέτρο Μάντη, που ήταν από την αρχή μαζί μου, και τη Μαίρη και τον Σάββα Σωτηρίου, που με βοηθούν στην εκγύμναση του σώματός μου».