Για μιαν υπό υποτροπήν πατρίδα

…………………………………………..
«Η γραμματική είναι τελειότερη από τη ζωή. Η ορθογραφία είναι σημαντικότερη από την πολιτική. Η στίξη δεν έχει ανάγκη την ανθρωπότητα»
…….
«Η τύχη ενός λαού εξαρτάται από την κατάσταση της γραμματικής. Δεν υπάρχει μεγάλο έθνος χωρίς γλωσσική ορθότητα»
…….
«Από το άτομο πρέπει να φύγουμε, ακόμη κι αν είναι να το εγκαταλείψουμε»
Fernando Pessoa. MARGINALIA. Gutemberg, σελ. 60, 61 και 15. Αθήνα 2015.
………………………………………..
Η βδομάδα που πέρασε ήταν κατά τι περισσότερο από ό,τι «κανονικοί» (δηλ. ο πάσα ένας) άνθρωποι μπορούν να εννοήσουν. Η ευκολία με την οποία εκδιπλώνεται η «πραγματική» κατάσταση, όχι η αληθινή, θα διευκρίνιζε ο Πεσσόα, είναι που κάνει αδύνατη την πρόσληψή της.

Το δύσκολο του εύκολου

Αν με τόσην ευκολία μπορεί μια εξουσία να ξεσκίσει σελίδες από τα σχολικά βιβλία των εγκλωβισμένων παιδιών του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου, ΣΗΜΕΡΑ, στην Κύπρο που δεν είναι δα και τίποτε ανατρεπτικές φυλλάδες, θούριοι του… Ρήγα στις παραδουνάβιες τουρκοκρατούμενες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ή βιβλία αναρχικών και απαγορευμένων κειμένων, που κυκλοφορεί underground στα κυπριακά τουρκοκρατούμενα εδάφη, αυτό ΄δω το ΥΠΠΟ, σαν samizdat, όπως παλιά στη Σοβιετική Ένωση, πού μπορεί αυτή η πραγματικότητα να χωρέσει, να γίνει ανεκτή, να ενσωματωθεί μέσα στον τρόπο της ζωής και της σκέψης μας, χωρίς να προκαλέσει ταραχή;

Ποιες σελίδες αφαιρέθηκαν; Κι οι 3 δάσκαλοι που ΔΕΝ πέρασαν από την έγκριση των παράνομων «αρχών» του καθεστώτος των κατεχομένων, γιατί δεν έγιναν δεκτοί από τις παράνομες Τ/κ «αρχές»; Μέρες μετά δεν ξέρουμε. Ο ΠτΔ συμπεριέλαβε και αυτό το ζήτημα ανάμεσα σε κάνα δυο άλλα να τα πάρει η κα Βικτώρια Νούλαντ στον κ. Ακιντζί. Τα πήρε και γύρισε χωρίς απάντηση: δεν εξαρτώνται από αυτόν, είχε πει στον ΠτΔ όταν του έθεσε το θέμα, αλλά από τη λοιπή «κυβέρνηση» των κατεχομένων, αλλά θα… προσπαθούσε… Πολύ εύκολη η εξήγηση, τόσο, που είναι ακαταλαβίστικη.

Η υποχρεωτική «επιλογή»

Η επιλογή τ/κ λογοτεχνικών κειμένων για συμπερίληψη στα ελληνικά σχολεία στη δική μας πλευρά έγινε το ίδιο εύκολα, τόσο, που κάτι που θα ήταν φυσιολογικό αν γινόταν κάτω από «κανονικές» συνθήκες, επέφερε μια ολική σύγχυση, ως προς το πότε αποφάσισαν, και μαμά που είπε δεν θέλω διασύρθηκε ως περίπου «άρρωστη» από πιο… «διεθνιστές» μελετητές, που χαριεντίζονταν αναμεταξύ τους για τον ρατσισμό της κυρίας, χωρίς να σκεφθούν πως η στιγμή που επιλέχτηκε αυτό το μέτρο είναι… «αφύσικη».

Τη ζήτησε ο Ακιντζί μαζί με τη σύσταση εκείνης της Διακοινοτικής Επιτροπής Πολιτιστικών εκδηλώσεων (!!!) που δίχασε εγκάρσια τον κόσμο, πού ν’ ακουστεί να μη θένε οι «φασίστες» «εθνικόφρονες» να παν στην κατεχόμενη Σαλαμίνα, όπου θα παρουσίαζαν ΤΡΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ θέατρα όλως τυχαία - αυτήν τη στιγμή μια συνεργατική Αντιγόνη, κανένα δεν ρώτησαν, αυτοί «παπάδες» αυτοί «πασάδες», να μάθουν να πηγαίνουν και να σκάσουν, ήταν το μήνυμα της αριθμητικής αναμέτρησης!!! Τόσες χιλιάδες «εμείς», μια φούχτα «εσείς».

Η επιλογή όμως, που ήταν αναντίρρητη και υποχρεωτική, λήφθηκε από… σύσσωμο το ΔΣ του ΘΟΚ, κοτζάμ 9 ανθρώπους - κι όχι δεν θα ρωτήσω πώς διορίστηκαν, από ποιον και πόσοι λέει σκαμπάζουν από θέατρο! Θα πεις, λαϊκό θέαμα της δημοκρατίας του Κλεισθένη ήταν το… «κλεισμένο», όμως τα «χώματα» αυτά της αρχαίας Σαλαμίνας, της Κερύνειας, της Λαπήθου, του Άη Γιώρκη, δεν μπορείς να τα λες «καταραμένα», ως από καθέδρας Τ/κ έμμισθος, με πλάτες την κυβέρνηση της Κύπρου και ολόκληρη την Τουρκία. Καταναγκαστική επιλογή δε λογιέται επιλογή για ένα θέμα κάργα πολιτικό παρά τα… κοστούμια, αφού το είπατε από μόνοι σας ήταν μέσα στα πλαίσια της τωρινής διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού… όπως και τα γούστα κείνων που διάλεξαν τι είδους λογοτεχνία τ/κ, τώρα ειδικά, θα διαβάζουν αναγκαστικά τα παιδιά μας.

Η αγνοούμενη ευαισθησία ενός λαού

Παρακολούθησε ο κόσμος τον Τσαβούσογλου να δικαιολογεί τον Ερντογάν, για τις δηλώσεις του για τη Συνθήκη της Λωζάννης, ως δικαίωμα «ελεύθερης έκφρασης», παράδειγμα το δικαίωμα των Τούρκων και Κούρδων πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, καθηγητών, δημοσιογράφων που καταδιώκονται στην Τουρκία (;) τονίζοντας εν τω άμα, ότι είναι σεβαστές οι διεθνείς συνθήκες!!! Όμως μια απλή, μικρούλα, εκείνη του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας που είναι της ΕΕ ούτε αναφέρεται πια…

Οι απειλές -που, όχι, δεν είναι απειλές- από Ακιντζί και Γιούνκερ για χρονοδιάγραμμα λύσης ή τώρα ή ποτέ, προχθές στις Βρυξέλλες, μπροστά σε συγγενείς αγνοουμένων που πήγαν για να δουν τον πόνο τους σε μια έκθεση φωτογραφίας, παρουσιάστηκαν από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο σαν απλώς μια υπόμνηση εκ μέρους του Προέδρου της κοτζάμ Κομισιόν, της… «συγκυρίας» [που είναι «καταπληκτική»;] κι από άλλους ακόλουθους των ΜΜΕ, της επίσημης «Γραμμής» της κυβέρνησης, ως μια… κούραση, παιδί μου, να περιμένει ο «φιλέλλην» και «φίλος» μας αυτός, και οι άλλοι: «δεν θα μας περιμένουν οι ξένοι ώσπου να γίνει το κέφι μας»… «κέφι» είναι εδώ το… χούι να μην «καϊλίζουμε» «τόσα που μας δίνουν χαριστικά και δεν λέμε ναι, ντε, να τελειώνουμε».

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός Πολιτισμού και Πολιτικής

Το ανεδαφικό του Εδαφικού

Το… Εδαφικό να ταξιδέψει εκτός των εδαφών της Κύπρου, στην ωραία Γενεύη, προτιμά ο κ. Ακιντζί, αμέσως «ναι» εμείς, «δεν παίζει ρόλο το πού», αμ δε! Άλλο η έδρα σου άλλο η έδρα «τους», που μπορεί να καταστεί, όπως και στο Όσλο, με το Μεσανατολικό, να λειτουργήσει σαν εξυπηρέτηση του ισχυρότερου, στην παρουσία ξένων παραγόντων που μπορεί να ενσκήψουν καθ’ οδόν.

Με την ψυχή στο στόμα ο κόσμος που δεν ξέρει πολλά-πολλά, ούτε καν πως υπήρξε πρόταση των Αμερικανών που απορρίφθηκε, και περιμένει τον… Ακιντζί, τον Τσαβούσογλου και τον Ερντογάν να κάμουν ή να ΜΗΝ κάμουν δηλώσεις, για το ότι εξαίφνης ο Ακάμας πέφτει εν μέρει στην… Τουρκία, και πως τα «ντε φάκτο» της κατοχής σήμερα (Τσαβούσογλου) στην Κύπρο περιλαμβάνουν τα Φυσικά Αέρια και την τρομοκρατία, και ξέροντας πως η όποια «επιλογή» δεν έχει «κυπριακή ταυτότητα» «εξ ολοκλήρου», όπως είπε και η Νούλαντ, που ήρθε και «εμπνεύστηκε» από εκδρομή στην κατεχόμενη Αμμόχωστο (χρειάζεται γερό στομάχι για να εμπνευστείς στη θέα ακόμα και της θάλασσας, στην ερειπωμένη Αμμόχωστο), καθιστά την ερχόμενη βδομάδα αρκετά πιο θολή. Η Διζωνική και Δικοινοτική φαντάζει όλο και πιο απειλητικά διχοτομική, χωρίς καμία, από καλοπροαίρετη μηχανή, ελπίδα. ΝΚ