Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…

Όλα όσα έχω μάθει από τη ζωή συνοψίζονται σε τρεις μόνο λέξεις: Όμορφες αναμνήσεις, καλοί άνθρωποι, γεμάτη ζωή!

Το φθινόπωρο είναι ωραία εποχή! Κάπου αλλού, σε κάποιες άλλες χώρες. Όχι στην Κύπρο. Εδώ ο ήλιος συνεχίζει να χτυπά κατακούτελα το μεσημέρι, η ζέστη να διαπερνά το σώμα, και η… κατάρα του καλοκαιριού να αγγίζει ακόμη και τα πιο δροσερά μέρη. Το φθινόπωρο είμαι στα κάπως μου. Τελειώνει ο χρόνος, σκέφτομαι πως μεγαλώνω, πως αρχίζουν να μειώνονται οι δυνάμεις και να αποδέχομαι πως έτσι είναι η ζωή!

Όμως, το φθινόπωρο γενικώς μου αρέσει, γιατί κάνω πάντοτε ένα γενικό… ξεσκόνισμα του σπιτιού, της γκαρνταρόμπας, του κήπου, της αποθήκης. Βεβαίως, θα σκέφτεσαι πως πολύ στην… εκκαθάριση το έριξες τελευταία. Καθαρίζω το σπίτι, το γραφείο, το αυτοκίνητο, τις σχέσεις, τους… φίλους, τους γνωστούς. Ναι, γενικώς μου αρέσει να καθαρίζω κατά χρονικά διαστήματα ό,τι είναι βαρύ, κουραστικό, ανυπόφορο, ό,τι βαραίνει το σώμα και την ψυχή, ό,τι με ρίχνει, ό,τι δεν γουστάρω να ακούω.

Ανέχομαι - αποδέχομαι

Ιδιοτροπίες! Όχι αλήθειες. Ψέματα; Όχι αλήθειες. Έχω μια μεγάλη ανεκτικότητα με τους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια. Γιατί είμαι πολύ… καλή, πολύ δεκτική, ολίγον τι ηλίθια! Ανέχομαι, αποδέχομαι, δέχομαι και υπομένω ειρηνικά την αλλαγή. Μάλλον το ξέρω από την αρχή πως δεν… πάει το πράμα αλλά δίνω τόπο στην οργή, δίνω μια, δυο, τρεις και τέσσερεις ευκαιρίες μέχρι που η μπόρα ξεσπά, μπαίνει μέσα στο σπίτι και την ψυχή μου και λέω πως τώρα είναι ώρα να βάλεις τάξη.

Εκεί να με φοβάσαι, να με τρέμεις, να πανικοβάλλεσαι. Έχω υπομονή, δεν ξεσπώ όπως παλιά, αντιλαμβανόμενη πως η οργή και ο θυμός οδηγούν σε ασθένειες και οδύνες, αλλά όταν δεις το μάτι μου να σε βλέπει λοξά, να σε βλέπει ίσια και μέσα στα μάτια, κατάλαβε ήλθε η ώρα σου! Τα παίρνω και φεύγω, και όποιος με χάσει με ψάχνει απεγνωσμένα γιατί ξέρει πως είμαι πολύτιμη. Καλή φίλη, ηλίθια…, καλή συνεργάτιδα, καλός άνθρωπος….

Τέλος πάντων… Όλα τα καλά σε υπερθετικό βαθμό, έτσι μου λένε! Όμως έλα που βαρέθηκα να το παίζω καλό παιδί! Γιατί τα καλά παιδιά είναι μόνο για τα παραμύθια της γιαγιάς μου, τα καλά παιδιά… πετάνε στους ουρανούς….

Βεβαίως, είναι αδύνατον να το παίξω bitch (άλλως σκύλα στα ελληνικά), που ακόμη και δέκα λεξικά να ανοίξω δεν μπορώ να βρω την ακριβή μετάφραση, ίσως γιατί δεν μου κολλά στο DNA. Χάριν συζήτησης ανοίγω κουβέντα στη γυναικοπαρέα για να μάθω πώς το αντιλαμβάνονται και καταλήγω στο συμπέρασμα πως «καλύτερα καλή και ηλίθια, παρά κάτι που δεν μου πάει».

Οι αλήθειες τους

Ξεφυλλίζω τις εφημερίδες που στοιβάζονται στο γραφείο και προσπαθώ μέσα από τις αράδες να βρω αλήθειες. Δύσκολα. Αλήθειες για όλους εκείνους που κατασπαράζουν με την πρώτη ευκαιρία τα ταμεία, χρησιμοποιούν τη δύναμη της θέσης τους για προσωπικά τους συμφέροντα, όλους εκείνους που κάποτε φιγουράριζαν στα εξώφυλλα των περιοδικών και τώρα κρύβονται για να μην τους δει ανθρώπου μάτι! Βεβαίως τα λεφτά τους, λεφτά τους και οι… κομπίνες, κομπίνες συνεχίζονται μετά βαΐων και κλάδων, αλλά ποιον νοιάζει.

Ο Σνούπυ βαριέται τη σκυλίσια ζωή, την καλοπέραση του καναπέ και τη ζεστασιά του σπιτιού και θέλει να αλλάξει ζωή! Μα πάλι πέφτει στα ίδια… Σαν κι εμάς, σαν κι εσένα, και σένα και μένα, και τη φίλη, και τον συνάδελφο.

Κουβέντες για να μαραζώνουμε και να οργιζόμαστε και να έχει… νόημα η ζωή μας. Αλήθειες και ψέματα, καλά και κακά, όμορφα και άσχημα.

Το φθινόπωρο χτυπά την πόρτα της αυλής μου, όμως κονταροχτυπιέται με το καλοκαίρι, που είναι… πιο θερμό, πιο δυνατό και πιο μεγάλο και πολλές φορές κερδίζει. Τα λουλούδια του κήπου μου μαραίνονται με την πρώτη ζεστασιά του μεσημεριού, ο φράκτης ξηραίνεται, όμως το γιασεμί ευωδιάζει και η μυρωδιά του σπάει τα ρουθούνια μου.

Περπατώ αφηρημένη και βλέπω συνέχεια τους δείκτες του ρολογιού που τρέχουν. Δεν τους προφταίνω και δεν με προφταίνουν. Οι μέρες τρέχουν σαν τους αθλητές στους τελικούς αγώνες και μου υπενθυμίζουν πως σύντομα άλλος ένας χρόνος περνά. Σαν φτερά στον άνεμο.

Η Μαρία μιλά για τα Χριστούγεννα και τα στολίδια του δέντρου, εγώ λαχταρώ τη βροχή, να κουτσουφλώ μες στις λάσπες και να τραβώ το σκυλί που θέλει σώνει και καλά να κυλιστεί στο λασπωμένο χώμα.

Μια πάλη…

Οι γυναίκες με τις ροζ κορδέλες ξεχύθηκαν στους δρόμους, υπενθυμίζοντας πως κάποια μέρα ένας καρκίνος χτυπά τη ζωή και εσύ πρέπει να αγωνιστείς για να τον αποτάξεις! Η ζωή παλεύει και νικά, μόνο γι' αυτούς που έχουν δύναμη ψυχής και καρδιά λιονταριού. Αυτούς που βλέπουν τις μεγάλες δοκιμασίες μπροστά τους, τις προσπερνούν και προχωρούν. Γιατί η ζωή είναι για να το παλεύεις, να αγωνίζεσαι, να πέφτεις και πάλι να σηκώνεσαι, πιο δυνατός, πιο γεμάτος από εμπειρίες και μαθήματα. Γιατί η ζωή είναι για να την παίρνεις από τα μαλλιά, να της δίνεις δυο μπάτσους, και να προχωρείς.

Δεν αντέχω να βλέπω μίζερα και κατσουφιασμένα πρόσωπα, σκληρά και αγέλαστα, δεν το αντέχω! Δεν μπορώ να βλέπω κορμιά δυο μέτρα, γερασμένα και διπλωμένα στα δυο, για μικρά, και ασήμαντα, για ψίχουλα χαμένων ευρώ.

Μου είναι ανυπόφορο να ακούω να μεμψιμοιρούν για το τίποτα. Κι όμως το τίποτα κάποτε μπορεί να σημαίνει πολλά. Μπορεί να είναι μια μεγάλη αρχή για να ξεδιπλώσουμε μέσα μας πράγματα που για πρώτη φορά ανακαλύπτουμε, πρώτη φορά νιώθουμε και πρώτη φορά γευόμαστε.

Φθινοπώριασε. Λατρεύω τον αχνιστό καφέ, καπουτσίνο παρακαλώ, τη ζεστή σοκολάτα, μαύρη κατάμαυρη, τα μπισκότα βουτύρου. Λατρεύω τον περίπατο στη φύση, τις μυρωδιές.

Ξεχνώ πολύ εύκολα τώρα τελευταία. Ηθελημένα ή άθελα, συνειδητά ή υποσυνείδητα. Λίγο τα χρόνια που φεύγουν, λίγο τα κύτταρα που άρχισαν να φθείρονται από τον χρόνο. Ξεχνώ ημερομηνίες, ονόματα, συναντήσεις, υποχρεώσεις, ξεχνώ ανθρώπους που κάποτε γνώριζα και με γνώριζαν, ξεχνώ τα παλιά, και τα νέα. Θυμάμαι μόνο ό,τι βλέπω και ακούω, τα μικρά, τα ασήμαντα, εκείνα που γεμίζουν κάθε μέρα τις μπαταρίες μου. Έλα κι εσύ στην παρέα!

Η ζωή στο απλό…

Πάψε να βλέπεις τη ζωή μέσα από τα μεγάλα, τα ψηλά, τα πολλά, τα μεγαλεπήβολα. Εκείνα που σε κάνουν να διακρίνεσαι, να σε χειροκροτούν, να σε θαυμάζουν! Η ζωή είναι περαστική, μια στάση του τρένου και μετά πας παρακάτω. Και εσύ έχεις να θυμάσαι, να κρατάς βαθιά μέσα σου ό,τι σε έκανε να γελάσεις, να νιώσεις όμορφα, να μυρίσεις και να αγγίξεις. Όλα όσα έχω μάθει από τη ζωή συνοψίζονται σε τρεις μόνο λέξη: Όμορφες αναμνήσεις, καλοί άνθρωποι, γεμάτη ζωή!